I SA/Wa 1480/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1480/16 o odmowie sprostowania postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1480/16 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1480/16 po rozpoznaniu wniosku A. P. (dalej: skarżąca) o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego, umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Skarżąca wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wystąpiła o sprostowanie uzasadnienia w/w postanowienia "z powodu błędów co do faktów" podnosząc, że w uzasadnieniu zawarto stwierdzenie, iż "mieszka u matki", a wnioskodawczyni nadal mieszka w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1480/16 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił sprostowania postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1480/16. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia z dnia 27 kwietnia 2017 r. wskazując, że nie zgadza się z przedmiotowym postanowieniem, zarzucając naruszenie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "Ppsa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 260 Ppsa. Zgodnie ze znowelizowanym jego brzmieniem, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 Ppsa, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 Ppsa sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Przez pojęcie "oczywistej omyłki" należy rozumieć takie nieprawidłowości, jak błędne określenie organu, czy też błędne wskazanie nazwiska strony. Z kolei "niedokładność" polega na niezachowaniu precyzji, np. dodaniu bądź odjęciu oznaczenia, cyfry bądź sformułowania w sytuacji, gdy prawidłowe znaczenie jest oczywiste. Zaznaczyć należy, że oczywistego charakteru nie ma omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Istotne przy tym jest, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia lub jego uchylenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia stosownym środkiem odwoławczym. W rozpoznawanej sprawie starszy referendarz sądowy słusznie odmówił skarżącej sprostowania postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1480/16. Referendarz prawidłowo wskazał, że wniosek A. P. o sprostowanie uzasadnienia postanowienia "z powodu błędów co do faktów" jest bezzasadny. Powoływane przez skarżącą okoliczności nie podlegają sprostowaniu w trybie powołanego art. 156 Ppsa. Nie dotyczą one bowiem niedokładności, błędów pisarskich czy rachunkowych lub innej oczywistej omyłki w treści uzasadnienia. Wyklucza to więc możliwość sprostowania uzasadnienia ww. postanowienia w żądanym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie z art. 260 § 1-3 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.