I SA/Wa 1480/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe [...] z siedzibą w [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w [...] przy ul. [...] oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...], na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2018 r. Dz. U. poz. 2204 ze zm.) oraz § 4 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), decyzją z dnia [...] marca 2019 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe [...] z siedzibą w [...] prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, [...] Sp. z o.o. wniosła odwołanie, zarzucając wydanej decyzji naruszenie § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. poprzez nieuwzględnienie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie [...]. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister Inwestycji i Rozwoju stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wyjaśnił, że wydana na tej podstawie decyzja ma charakter deklaratoryjny i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. Podkreślił, że w myśl art. 200 ust. 4 tej ustawy uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Mocą tej decyzji potwierdza się jedynie przekształcenie prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego gruntu w przypadku ziszczenia się prawem przewidzianych przesłanek. Decyzja taka ze swej istoty potwierdza jedynie istniejący obiektywnie stan faktyczny i prawny. Ziszczenie się pozytywnych przesłanek uwłaszczenia w dniu 5 grudnia 1990 r. (przy braku przesłanki negatywnej) uprawnia organ do wydania decyzji uwłaszczeniowej, niezależnie od tego, jakie czynności prawne zostały podjęte w stosunku do nieruchomości w okresie między wyżej wskazaną datą a wydaniem tejże decyzji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 33/09). Organ odwoławczy przypomniał, że z treści zamkniętej księgi gruntowej, prowadzonej m.in. dla działki nr [...], z której następnie wyodrębniono przedmiotową działkę nr [...], wynika, że zgodnie z postanowieniem Sądu Powiatowego z dnia [...] lipca 1960 r. jako właściciel działki nr [...] ujawniony został Skarb Państwa, na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego z dnia [...] maja 1958 r. sygn. akt [...] o przepadku na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej własność [...]. Jak wynika z treści księgi wieczystej, która aktualnie prowadzona jest dla przedmiotowej działki, jako właściciel tej nieruchomości ujawniony jest Skarb Państwa. W ocenie organu II instancji oznacza to, że organ I instancji zasadnie wskazał, że w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowa działka stanowiła własności Skarbu Państwa, a tym samym w stosunku do przedmiotowej nieruchomości została spełniona przesłanka własności państwowej. Jednakże kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy przedmiotowy grunt znajdował się w zarządzie [...] według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Rozpatrując to zagadnienie, Minister przywołał obowiązujące dotychczas w tej kwestii przepisy prawa i dokonał ich analizy. Swoje rozważania organ odwoławczy poparł odpowiednim orzecznictwem sądów administracyjnych. Przenosząc te rozważania na stan faktyczny i prawny zaistniały w rozpatrywanej sprawie, organ II instancji wyjaśnił, że do wniosku o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu wnioskodawca nie załączył żadnych dokumentów potwierdzających istnienie w powołanej dacie zarządu poprzednika prawnego wnioskodawcy na wskazanych gruntach. Jednocześnie we wniosku tym, w celu wykazania sprawowania w dniu 5 grudnia 1990 r. zarządu objętą wnioskiem nieruchomością przez [...], wniesiono o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, stosownie do przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Organ I instancji przesłuchał wskazanych przez wnioskodawcę świadków. Jak wynika z treści znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy protokołów z przesłuchań świadków, wszyscy świadkowie potwierdzili fakt użytkowania przedmiotowej nieruchomości przez [...], jednakże żaden z nich nie potwierdził istnienia jakiegokolwiek dokumentu wymienionego w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., potwierdzającego, że w dniu 5 grudnia 1990 r. poprzednik prawny wnioskodawcy sprawował zarząd nad przedmiotową nieruchomością. Minister wyjaśnił, że w trybie § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. można dowodzić istnienia prawa zarządu jedynie wtedy, gdy przesądzone zostanie uprzednio, że prawo zarządu nieruchomości było ustanowione, lecz nie zachowały się dokumenty stwierdzające tę okoliczność (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 1019/13, publ. CBOSA). Natomiast w niniejszej sprawie, jak wynika z całokształtu materiału dowodowego, nieruchomość oznaczona aktualnie jako działka nr [...] nie została w ogóle przekazana w zarząd przedsiębiorstwu państwowemu [...]. Zatem zeznania świadków, że nieruchomość pozostawała w zarządzie przedsiębiorstwa bez wskazania konkretnej decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd mogą jedynie dowodzić, iż nieruchomość ta znajdowała się w faktycznym użytkowaniu. Jednakże zeznania takie nie mogą stanowić samoistnego dowodu potwierdzającego spełnienie przesłanki zarządu. Organ odwoławczy zgodził się z organem wojewódzkim, że dokumenty nadesłane przez wnioskodawcę, czyli orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1951 r. o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości na rzecz [...], wypisy z rejestru gruntów i wyrysy z mapy ewidencyjnej przedmiotowej nieruchomości według stanu na dzień 30 sierpnia 1952 r., na dzień 20 lutego 1985 r. oraz na dzień 14 lipca 2007 r., orzeczenie Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] października 1952 r. utrzymujące w mocy orzeczenie wywłaszczeniowe z dnia [...] lipca 1951 r., zgłoszenie skierowane do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej dotyczące wciągnięcia nieruchomości położonej przy ul. [...] do rejestru państwowych nieruchomości nierolniczych, wykaz nieruchomości wchodzących w skład [...] z dnia [...] września 1963 r., pismo Wiceprezydenta Miasta z dnia [...] listopada 1985 r., korespondencja z 1985 r. pomiędzy [...] i Okręgowym Przedsiębiorstwem Geodezyjno-Kartograficzny w sprawie wykonania wykazu gruntów będących we władaniu fabryki, a także zestawienie gruntów według księgi wieczystej na dzień 30 czerwca 2009 r. nie mają mocy dowodowej w zakresie spełnienia przesłanki zarządu przedsiębiorstwa państwowego w dniu 5 grudnia 1990 r. Żaden z nadesłanych przez wnioskodawcę dokumentów nie stanowi bowiem dokumentu wskazanego w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. W uzasadnieniu skargi skarżąca fabryka zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu przez organ II instancji, że wniosek o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej jako działka [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z całokształtu materiału dowodowego wynika, że rzeczona nieruchomość nie została w ogóle przekazana w zarząd przedsiębiorstwu państwowemu [...], podczas gdy z zeznań świadków wspartych zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym (dowody z dokumentów) wynika jednoznacznie, że przedsiębiorstwo państwowe [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. sprawowało zarząd prawny nieruchomością objętą wnioskiem, lecz nie zachował się dokument potwierdzający prawo zarządu, wymieniony w treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), oraz - naruszenie wyrażonej w treści art. 7 i 8 kpa zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, - naruszenie treści art. 80 kpa poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego w sposób dowolny, pobieżny (w miejsce swobodnej oceny dowodów). W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do jej ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 2204 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 200 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady: nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych; nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy; w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 2. W dniu 10 lutego 1998 r. zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Zgodnie z § 4 i § 5 ww. rozporządzenia właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących dokumentów: decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem [...] października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa wyżej, może wezwać państwowe osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie (ust. 2 § 4 rozporządzenia). Jeżeli natomiast wskazane wyżej dokumenty nie zachowały się, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (ust. 3 § 4 rozporządzenia). Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody nie naruszają prawa. Należy zgodzić się z organami obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu skarżącej fabryki do przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu uwłaszczeniowym skarżąca spółka nie wylegitymowała się w stosunku do przedmiotowego gruntu jednym z dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Skarżąca spółka na dowód przysługiwania prawa zarządu do spornej nieruchomości powołała się na dokładnie omówione przez organy obu instancji dokumenty oraz oświadczenia wskazanych przez skarżącą świadków. Analiza tych dokumentów oraz protokołów przesłuchań świadków uzasadnia jednak stanowisko organów obu instancji, że żaden z nadesłanych przez wnioskodawcę dokumentów nie stanowi dokumentu wskazanego w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., a powołani świadkowie potwierdzili jedynie fakt użytkowania przedmiotowej nieruchomości przez [...], natomiast żaden z nich nie potwierdził istnienia jakiegokolwiek dokumentu wymienionego w § 4 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., potwierdzającego prawo zarządu do nieruchomości na dzień 5 grudnia 1990 r., o którym mowa w § 5 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Podkreślić należy, że w trybie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. można skutecznie dowodzić istnienia prawa zarządu jedynie wtedy, gdy zostanie przesądzone, że prawo zarządu nieruchomości było ustanowione, lecz jedynie nie zachowały się istniejące wcześniej dokumenty stwierdzające tę okoliczność. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Z zebranych w sprawie materiałów wynika natomiast, i jest to niesporne, że w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem działki nr [...], z podziału której powstała przedmiotowa działka nr [...], był Skarb Państwa. Wpis ten został dokonany na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Powiatowego z dnia [...] maja 1958 r. sygn. akt. [...] orzekającego o przepadku na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej własność [...]. Aktualnie przedmiotowa działka nr [...], powstała z podziału działki nr [...], wpisana jest w księdze wieczystej [...] na rzecz Skarbu Państwa. Zwrócić także należy uwagę, że sama skarżąca spółka w złożonym wniosku stwierdziła, że "Choć wnioskodawca - z uwagi na upływ czasu - nie legitymuje się żadnym z enumeratywnie wymienionych w ww. rozporządzeniu dokumentami potwierdzającymi sprawowany zarząd działką oznaczoną nr [...]...", przyznając w ten sposób, że nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego sprawowanie w dniu 5 grudnia 1990 r. zarządu sporną działką nr [...]. Równocześnie wyjaśnić należy, że w odniesieniu do kwestii udokumentowania istnienia prawa zarządu na podstawie innych niż dokumenty środków dowodowych, dowody te mogłyby potwierdzić istnienie prawa zarządu tylko wtedy, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1998 r. Wobec tego wnioskodawca uwłaszczenia winien wykazać, że miał w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające określone prawo (zarząd, użytkowanie), które później zaginęły lub uległy zniszczeniu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 207/09, opubl. CBOSA). Sytuacji takiej jednak skarżąca spółka nie podniosła w toku postępowania i nie wskazała na zagubienie dokumentów potwierdzających istnienie prawa zarządu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, faktu istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej. Wskazać należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, który potwierdzałby przekazanie przedmiotowej nieruchomości w zarząd jej poprzednikowi prawnemu. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych (...), podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z wymienionych w tym przepisie dokumentów. Natomiast w niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca spółka nie przedstawiła ani decyzji, ani umowy, ani żadnego z dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, które potwierdzałyby, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie czy użytkowaniu jej poprzednika prawnego. Nie jest również zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7, 8 i 80 kpa. W ocenie Sądu organy administracji z urzędu podjęły wszelkie niezbędne czynności dla wyjaśnienia, czy zachowały się jakiekolwiek dokumenty potwierdzające ustanowienie na rzecz poprzednika prawnego skarżącej spółki prawa zarządu. Dokonały prawidłowych ustaleń na podstawie zebranego materiału dowodowego i nie ma żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości tych ustaleń. Przeprowadzona przez organy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ma cech dowolności i nie narusza zasad zawartych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjęte przez organy stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparły swoje rozstrzygnięcie, oraz przyczyn, dla których nie podzieliły podnoszonej przez skarżącą spółkę argumentacji, wyjaśniając również przy tym podstawę prawną wydanych decyzji. W tej sytuacji, skoro po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie uzyskano dowodu potwierdzającego istnienie w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu poprzednika prawnego skarżącej spółki do przedmiotowej działki, to zarówno Wojewoda, jak i Minister Inwestycji i Rozwoju trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego skarżącej spółki. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.