I SA/Wa 1484/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Piotr Przybysz Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G.T. i K.T. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju solidarnie na rzecz G.T. i K.T. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku G. i K.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa przez W. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego położonego w W. przy ul. [...] i ul. [...] o pow. [...] ha, oznaczonego jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz odpłatne nabycie prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie, w części dawnej nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Wojewoda [...] - działając na podstawie art. 2 ust. 1-3 i 9 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79 poz. 464 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą zmieniającą" oraz art. 38 ust. 1-3, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) - decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. stwierdził nabycie z mocy prawa przez W. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego położonego w W. przy ul. [...] i ul. [...] o pow. [...] ha, oznaczonego jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz odpłatne nabycie prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. wystąpili G. i K.T. podnosząc, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego zostało dokonane z naruszeniem prawa pierwszeństwa przysługującego dawnym właścicielom nieruchomości [...], zaś w postępowaniu uwłaszczeniowym organ winien zawiadomić te osoby o toczącym się postępowaniu oraz winien uwzględnić z urzędu roszczenia zgłoszone na podstawie dekretu [...]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. Pismem z dnia 19 marca 2013 r. G. i K.T. wystąpili o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podnieśli, że obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie rozpatrywana jest skarga na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości [...], zaś decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na naruszenie praw osób trzecich. We wniosku wskazano również, iż wobec kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości, w chwili obecnej nie można przesądzić, iż strony utraciły wynikające z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) – zwanego dalej "dekretem" uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Ponadto skarżący podnieśli, iż ich interes prawny oparty na art. 7 dekretu, ma charakter interesu prawnego, uprawniającego do występowania w postępowaniu nadzorczym w stosunku do decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 1996 r. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 Kpa dochodzi wtedy, gdy organ w postępowaniu wstępnym ustali, że w sprawie zachodzą przesłanki podmiotowe np. brak strony w sprawie lub przesłanki przedmiotowe np. brak decyzji administracyjnej stanowiące przeszkody do wszczęcia postępowania nieważnościowego. Natomiast zgodnie z art. 157 § 2 Kpa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może skutecznie domagać się strona, a więc stosownie do art. 28 Kpa tylko taki podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy kwestionowana decyzja. lnteres prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego lub obowiązku trzeba odróżnić interes lub obowiązek faktyczny, tj. stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego poprzeć żadnymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W takim wypadku wnioskodawcy nie przysługują atrybuty strony postępowania administracyjnego. Zasadą jest, że w postępowaniu nieważnościowym stronami postępowania są strony biorące udział w postępowaniu zwykłym lub ich następcy prawni. Występują jednakże sytuacje, w których stroną postępowania nieważnościowego jest podmiot, który wprawdzie nie był stroną w postępowaniu zwykłym, jednak ma interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa do bycia stroną w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie podstawy do uznania podmiotu za stronę należy upatrywać w przepisie art. 2 ust. 1 -3 ustawy zmieniającej. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że stroną postępowania uwłaszczeniowego jest podmiot reprezentujący Skarb Państwa oraz przedsiębiorstwo państwowe, które jest uwłaszczane. Osoba trzecia w tym postępowaniu może uczestniczyć tylko wówczas, gdy wykaże, iż przysługują jej prawa, które uwłaszczenie mogło naruszyć. W chwili obecnej skarżący nie posiadają żadnych praw do nieruchomości, której dotyczyła decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. Minister ustalił, że dawna nieruchomość [...], położona przy ul. [...], oznaczona nr hip. [...], weszła w skład części uwłaszczonej nieruchomości (mapa sytuacyjna do celów prawnych z dnia [...] lutego 1994 r., nr [...], k. 43 akt). Skarb Państwa własność tej nieruchomości [...] nabył na podstawie dekretu w związku z ustawą z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130). Jak wynika z dołączonej do wniosku kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. dawni właściciele przedmiotowej nieruchomości – Z. i J.K., których następcami prawnymi są wnioskodawcy, w ustawowym terminie złożyli wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, w trybie art. 7 dekretu. Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówiono spadkobiercom byłych właścicieli ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do powyższego gruntu nieruchomości [...]. Stosownie do art. 7 ust. 1 dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu, mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko zaprezentowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż przepis art. 7 dekretu może stanowić podstawę materialno-prawną interesu prawnego byłych właścicieli gruntu [...] do występowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Jednakże na skutek ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący utracili wynikające z art. 7 ust. 1 dekretu prawo do domagania się przyznania im prawa użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego jako dawna nieruchomość [...] przy ul. [...], nr hip. [...], a tym samym uprawnienie do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. W ocenie Ministra, nie ma przy tym znaczenia fakt zaskarżenia powyższej decyzji do sądu administracyjnego, skoro z chwilą wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. stała się ona ostateczna, a zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej "Ppsa" wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wbrew twierdzeniom skarżącego sama hipotetyczna tylko możliwość uchylenia przez sąd administracyjny ostatecznej decyzji organu nie może stanowić podstawy do przyznania skarżącym w niniejszym postępowaniu interesu prawnego. Minister zaznaczył, że odmowa wszczęcia postępowania nie zamyka podmiotowi definitywnie możliwości ubiegania się o ocenę legalności kwestionowanej przez nią decyzji administracyjnej. Zatem ewentualne uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. lub stwierdzenie jej nieważności w postępowaniu sądowoadministracynym, ponownie otworzy skarżącym możliwość ubiegania się o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. w oparciu o art. 7 dekretu. Zarzuty merytoryczne dotyczące decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. na tym etapie postępowania nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Na postanowienie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] G. i K.T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art. 15 Kpa poprzez jego niezastosowanie sprowadzające się do powtórzenia uzasadnienia postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r., [...]; 2) art. 28 Kpa poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania; 3) art. 61a § 1 Kpa poprzez: - jego niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że decyzja administracyjna Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] stanowi "inne uzasadnione przyczyny" w rozumieniu tego przepisu; - sformułowanie wniosków i ocen dotyczących meritum żądania skarżących, przez co została przekroczona dyspozycja art. 61a § 1 Kpa; 4) naruszenie art. 157 § 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu rozważenia, czy w sprawie występują przesłanki uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z urzędu. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1) uchylenie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2013 r.; 2) zasądzenie od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Na rozprawie pełnomocnik skarżących wskazał, że interesu prawnego wnioskodawców upatruje w naruszeniu art. 2 ustawy zmieniającej, stanowiącej podstawę prawną wydania decyzji uwłaszczeniowej z 1996 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Punktem wyjścia dla oceny interesu prawnego G.T. i K.T. w kwestionowaniu decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r., w części dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez W. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu zawierającego się w dawnej nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...] oraz stwierdzenia nabycia prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie, było to jaki charakter ma ta decyzja. Kwestionowana przez skarżących decyzja została wydana na podstawie art. 2 ustawy zmieniającej. Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 tej ustawy grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich. Uprawnienia państwowych gospodarstw rolnych do będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w ich zarządzie gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa reguluje odrębna ustawa. Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych, stają się z tym dniem z mocy prawa własnością tych osób. Nabycie własności przez te osoby następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali stwierdza decyzją wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub decyzją zarząd gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Decyzja uwłaszczeniowa wydawana w tym trybie miała, w zakresie dotyczącym stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego do gruntu i własności budynków, urządzeń i lokali znajdujących się na tymże gruncie, charakter deklaratoryjny. Decyzja ta stwierdzała, że z mocy samego prawa – art. 2 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej określona nieruchomość z dniem 5 grudnia 1990 r. stała się przedmiotem użytkowania wieczystego konkretnej państwowej osoby prawnej. Aby uwłaszczenie nie nastąpiło kosztem praw innych podmiotów, zwłaszcza praw rzeczowych obciążających grunt oraz roszczeń do nieruchomości zgłoszonych wcześniej, niż data nabycia użytkowania wieczystego z mocy samego prawa, w art. 2 ust. 1 wprowadzono zastrzeżenie, iż uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich. Konwersja prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego gruntów dokonywała się zatem z mocy prawa, jednakże pod warunkiem, że państwowa osoba prawna posiadała w zarządzie w dniu 5 grudnia 1990 r. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa (gminy), a uwłaszczenie nie naruszało praw osób trzecich. Dla oceny, czy warunki te zostały spełnione, rozstrzygający był stan prawny i faktyczny gruntów istniejący w dniu 5 grudnia 1990 r., a nie stan istniejący w dniu wydawania decyzji potwierdzającej nabycie tych praw. Z powyższego wynika, że stroną postępowania uwłaszczeniowego, prócz państwowej osoby prawnej wnioskującej o uwłaszczenie, winna być także osoba, która zgłosiła do tej samej nieruchomości prawa (roszczenia), których zaspokojenie może uniemożliwić nabycie przez państwową osobę prawną z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego i własności budynków, urządzeń i lokali znajdujących się na gruncie. Dla oceny istnienia po stronie G.T. i K.T. interesu prawnego miało zatem istotne znaczenie to, czy w dacie 5 grudnia 1990 r. pozostawał nierozpoznany wniosek dekretowy z dnia [...] sierpnia 1946 r. złożony na podstawie art. 7 dekretu przez poprzedników prawnych skarżących w stosunku do nieruchomości [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. W tego rodzaju sprawach mogą wystąpić następujące okoliczności; 1) w dacie uwłaszczenia wniosek dekretowy nie był rozpoznany ostateczną decyzją administracyjną w; 2) w dacie uwłaszczenia wniosek dekretowy był załatwiony ostatecznym orzeczeniem administracyjnym lub ostateczną decyzją, niewzruszoną następnie w ramach nadzwyczajnych środków zaskarżenia; 3) w dacie uwłaszczenia wniosek dekretowy był wprawdzie rozpoznany ostatecznym aktem administracyjnym, ale po wydaniu decyzji uwłaszczeniowej doszło do stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego lub decyzji administracyjnej wydanej przed dniem 5 grudnia 1990 r., negatywnie załatwiającej wniosek dekretowy. W tym ostatnim przypadku skutek stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego lub decyzji administracyjnej wydanej w sprawie dekretowej doprowadzał do sytuacji w której wniosek dekretowy w dacie uwłaszczenia pozostawał nierozpoznany. Tego rodzaju okoliczności wymagają zbadania w niniejszej sprawie. Z pisma Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...] wynika bowiem, że w stosunku do nieruchomości [...] przy ul. [...] oznaczonej nr hip. [...] było wydane orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] maja 1950 r., nr [...] odmawiające dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej i został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności tegoż orzeczenia. W sprawie nie zostało wyjaśnione, jaki stan rzeczy występował w dacie 5 grudnia 1990 r., jeżeli chodzi o roszczenia dekretowe w stosunku do nieruchomości [...] przy ul. [...] ozn. nr hip. [...]. Zdaniem Sądu, ustalenie, że wniosek dekretowy w dacie 5 grudnia 1990 r. pozostawał nierozpoznany świadczyłoby o istnieniu po stronie skarżących interesu prawnego do bycia stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r., w części dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez W. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu zawierającego się w dawnej nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...] oraz stwierdzenia nabycia prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Wówczas to interes prawny G.T. i K.T. miałby oparcie w przepisie prawa materialnego – art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, który wskazuje, że uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich. Wbrew temu co twierdzi Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej dla niniejszej sprawy nie miało znaczenia to, że w dacie wydania postanowienia z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] była ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. negatywnie załatwiającą wniosek dekretowy zgłoszony do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Skarżący domagają się bowiem oceny legalności decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego z dniem 5 grudnia 1990 r. twierdząc, że w tej dacie naruszone zostały prawa, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, tj. zgłoszone wcześniej, niż wniosek W. w W. o uwłaszczenie i nierozpoznane roszczenia o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości mające oparcie w art. 7 ust. 1 dekretu. Wobec tego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wadliwie przyjął, że G.T. i K.T., po ostatecznym załatwieniu wniosku dekretowego, nie mają obecnie przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 157 § 2 Kpa i w związku z tym błędnie zastosował przepis art. 61a § 1 Kpa odmawiając wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 1996 r. we wnioskowanej części. Zdaniem Sądu, niewyjaśnienie przez organ nadzoru, czy w dacie 5 grudnia 1990 r. były nierozpoznane roszczenia dekretowe przysługujące poprzednikowi prawnemu skarżących dotyczące przedmiotowej nieruchomości świadczy o tym, że Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej naruszył przepis art. 61a § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej działając jako organ odwoławczy, nie dostrzegając powyższych uchybień, naruszył przepisy art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 i art. 144 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Infrastruktury i Rozwoju wyjaśni, czy w dacie 5 grudnia 1990 r. były rozpoznane ostateczną decyzją roszczenia poprzednika prawnego skarżących z art. 7 ust. 1 dekretu dotyczące nieruchomości [...] przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...]. Po wyjaśnieniu tego zagadnienia organ nadzoru, mając na uwadze ocenę prawną zaprezentowaną w niniejszym wyroku, ponownie oceni, czy G.T. i K.T. mają przymiot strony postępowania w rozumieniu przepisów art. 28 w zw. z art. 157 § 2 Kpa, wynikający z przepisu prawa materialnego – art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, stanowiącego podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji, W zależności od poczynionych ustaleń Minister Infrastruktury i Rozwoju wyda stosowny akt, który uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 Ppsa orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie zwrotu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).