I SA/Wa 1485/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Bogdan Wolski Protokolant specjalista Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi F.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P.J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania F.L., utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie o ustalenie i wypłatę na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości [...] zł, względnie umożliwienie mu nieodpłatnego nabycia na terenie miasta P. działki o podobnej lub zbliżonej powierzchni, za grunt zajęty pod ulicę [...] w P., o pow. [...] m . W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek F.L. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę, bądź zwrot nieruchomości, był już przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie. Skarżący pismami z dnia [...] września 2000 r. oraz z dnia [...] marca 2001 r. zwrócił się bowiem o odszkodowanie za grunt o pow. [...] m zajęty na poszerzenie ulicy [...] w P. bądź o zwrot w/w nieruchomości. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] Starosta P. orzekł o umorzeniu postępowania w w/w sprawie. W podstawie prawnej, oprócz art. 105 § 1 Kpa, organ powołał przepis art. 73 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) oraz art. 129 i art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543). Następnie wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. skarżący zwrócił się do Starosty P. o ustalenie i wypłatę odszkodowania w wysokości [...] zł, względnie umożliwienie nieodpłatnego nabycia na terenie miasta P. działki o podobnej lub zbliżonej powierzchni, za grunt zajęty pod ulicę [...] w P., o pow. [...] m.kw. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Starosta P. orzekł - na podstawie art. 105 § 1 Kpa, w związku z art. 73 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz art. 129 i 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - o umorzeniu postępowania w w/w sprawie. Zdaniem organu I instancji fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia wniosku o odszkodowanie lub zwrot gruntu zajętego na poszerzenie ulicy [...] w P. jest okolicznością tego Sygn. akt I SA/Wa 1485/10 rodzaju, że przedmiotowa sprawa przestała istnieć więc brak jest podstaw do powtórnego merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Po rozpatrzeniu odwołania F.L. i zbadaniu całości akt sprawy Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewoda [...] podzielił pogląd Starosty P., że niniejsza sprawa była już przedmiotem postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...]. Zaznaczył, że wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty w sprawie, która była już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Na potwierdzenie powyższego stanowiska Wojewoda powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 932/09 (Lex nr 562855). Na decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył F.L. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł kwestie własności gruntów wydzielonych pod drogę, nie zgadzając się ze stanowiskiem organów administracji publicznej, że nie był właścicielem gruntu przylegającego do nieruchomości stanowiącej obecnie jego własność i zajętego pod ulicę [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd. administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sygn. akt I SA/Wa 1485/10 Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. stanowi art. 105 § 1 Kpa, z którego wynika, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu. Bezprzedmiotowość postępowania wystąpi zatem, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego, że skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o odszkodowanie za działkę o pow. [...] m pomimo, że wniosek taki złożył już w 2000 r. i został on ostatecznie rozpoznany decyzją Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...]. Nie ma znaczenia, że w ponownym wniosku F.L. żądał alternatywnie przyznania nieruchomości zamiennej, gdyż to żądanie może być uwzględnione w określonych przypadkach zamiast odszkodowania np. przy wywłaszczeniu nieruchomości. Zważyć należy, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. organ wprawdzie umorzył postępowanie w sprawie (art. 105 § 1 Kpa), jednak w istocie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wypowiedział się merytorycznie co do wniosków skarżącego z dnia [...] września 2000 r. oraz z dnia [...] marca 2001 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił dlaczego niezasadne jest żądanie skarżącego zarówno co do wypłaty odszkodowania jak i co do zwrotu nieruchomości. Starosta P. uznał bowiem, że zarówno rodzice F.L. jak i on nie byli właścicielami spornej nieruchomości o pow. [...] m oraz, że nie prowadzone było w przeszłości postępowanie związane z jej przejęciem na rzecz Skarbu Państwa w drodze wywłaszczenia, wykupu itp. W związku z powyższym brak było podstaw prawnych do ustalenia i wypłaty odszkodowania za ten grunt w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, regulującej kwestie odszkodowań i zwrotów nieruchomości wywłaszczonych i wykupionych. Organ stwierdził ponadto, że w zaistniałym przypadku nie miały także zastosowania przepisy art. 73 ust. 1,213 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, jako że w dniu 31 grudnia 1998 r. F.L. nie był właścicielem nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (ulicę [...]). Dokonując subsumcji przepisów prawa materialnego, wskazując dlaczego przepisy w/w ustaw nie dawały podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz zwrotu nieruchomości, powołując w podstawie prawnej przepisy tych ustaw, Starosta P. wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r., Sygn. akt I SA/Wa 1485/10 nr [...] wydał w istocie decyzję merytoryczną, a nie procesową, pomimo powołania w niej art. 105 § 1 Kpa. Wobec tego, jako że sprawa wszczęta wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. jest tożsama ze sprawą ostatecznie zakończoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] a zainicjowaną wnioskiem skarżącego z 2000 r. oraz, że orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2001 r. funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej sprawy jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kpa. W przeciwnym razie wydanie kolejnej decyzji merytorycznej przy identycznym stanie faktycznym i prawnym stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa). Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w obszernym uzasadnieniu skargi Sąd stwierdził, że nie mają one wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dla oceny działalności organu orzekającego bez znaczenia pozostaje bowiem stan zdrowia i sytuacja finansowa skarżącego. Również kwestie własności gruntów zajętych pod ulicę [...] w P., jako że były już ostatecznie rozstrzygnięte, nie wpływają na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący nie powołał żadnych nowych okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach zastępstwa procesowego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy.