I SA/Wa 1489/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk WSA Tadeusz Nowak (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skarg Województwa [...] i M. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. oddala skargę M. Sp. z o. o. z siedzibą w K.; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego Województwa [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną przez Województwo [...] reprezentowane przez Zarząd Województwa [...] oraz [...] Centrum Rehabilitacji "S." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] utrzymano w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej własność spadkobierców A.F. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] nr [...]. Decyzje były wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] nr [...] - wydanym na podstawie dekretu z dnia 07.04.1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 (Dz. U. Nr 20, poz. 138) - wywłaszczono na rzecz Państwa nieruchomość o pow. [...] m , położoną w [...] przy ul. [...], stanowiącą własność spadkobierców A.F., zgodnie ze stanem wykazu hipotecznego nieruchomości pod nazwą "O". Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie z dnia [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] złożyła A.F., która podniosła, że powołane orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, jako organ wówczas właściwy, decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...], utrzymanego w mocy decyzją Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Naczelny Sądu Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi A.F. wyrokiem z dnia 21.03.2003 r. sygn. akt I SA 1405/01, uchylił obie decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, stwierdzając w uzasadnieniu że: 1. z akt sprawy wywłaszczeniowej nie wynika, aby organy wywłaszczeniowe wykazały zaistnienie przesłanek dekretowych do wywłaszczenia, natomiast można stwierdzić, że raczej ich nie było, a w sytuacji, gdy dekret z dnia 7.04.1948r. jest mocno wątpliwy pod względem moralnym, warunki, które wskazuje jako niezbędne do wywłaszczenia muszą być wykazane w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, 2. z materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wywłaszczeniowym wynika odmienny stan faktyczny aniżeli przyjęty przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, w żadnym razie nie dający podstaw do stwierdzenia, że decyzje wywłaszczeniowe są zgodne z prawem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku Specjalistycznego Centrum [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] Nr [...] o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] Nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] stanowiącej własność spadkobierców A.F. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Specjalistycznego Centrum [...] w [...], wyrokiem z dnia 13 czerwca 2006r. I. SA/Wa 2319/05 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Zdaniem Sądu, postępowanie nadzorcze nie zostało właściwie przeprowadzone, bo organ nadzorczy nie wziął pod uwagę wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał organowi drogę do wydania prawidłowej decyzji, nie przesądzając o tym, wbrew temu, co stwierdził organ, że decyzje wywłaszczeniowe naruszają przepisy dekretu w sposób rażący. Sąd wskazał, że organ dokonał wadliwej interpretacji uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ponadto dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego, gdyż nie wziął pod uwagę i nie rozważył w zaskarżonej decyzji całego znajdującego się w aktach materiału dowodowego, naruszając art., 7, 8 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Rozpatrując po raz kolejny sprawę Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] orzekł o stwierdzeniu nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] oraz decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...]. W dniu orzekania tj w dniu [...] wywłaszczona nieruchomość stanowiła działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...][...]. Powyższe działki nie posiadały założonych ksiąg wieczystych. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów z ewidencji gruntów nadesłanych przez Urząd Miasta i Gminy [...] wynika, że działka nr [...] wpisana jest w ewidencji jako własność A.F., w użytkowaniu Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej - Centrum [...], a działki nr [...] i [...] - oznaczone jako drogi znajdują się w posiadaniu Gminy [...]. Organ, wskazując w uzasadnieniu na przesłanki wymienione w art. 1 dekretu z dnia 7.04.1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. których dopiero łączne spełnienie umożliwiało wywłaszczenie nieruchomości, stwierdził, że nieruchomość nie znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych, lecz po przywróceniu posiadania nieruchomości właścicielom, była ona przedmiotem najmu - pierwotnie na podstawie umowy, a następnie na podstawie przydziału. Zdaniem organu należało zatem uznać, że nieruchomość została zajęta bez tytułu prawnego, ponieważ w dniu [...] nie znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych. Wobec zawarcia umowy najmu i udzielonego później przydziału, należało uznać, że ubiegający się o wywłaszczenie był jedynie najemcą, a tym samym nie władał przedmiotową nieruchomością. Oznacza to, iż w tym zakresie orzeczenie z dnia [...] oraz utrzymująca je w mocy decyzja z dnia [...] naruszono przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 07.04.1948 r. poprzez orzeczenie o wywłaszczeniu nieruchomości, co do której nie została spełniona jedna z niezbędnych przesłanek wywłaszczenia, tj. władanie nieruchomością przez Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych w dniu [...]. Naruszenie to ma charakter rażący, gdyż rozstrzygnięcie organu administracyjnego jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią powołanego przepisu prawa. Organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość została zajęta na filię Szpitala [...] bez tytułu prawnego przed [...], jednakże na podstawie wyroku Sądu Grodzkiego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...] oraz protokołu Wojewódzkiego Oddziału Tymczasowego Zarządu Państwowego z dnia [...] właściciele zostali wprowadzeni w posiadanie przedmiotowej nieruchomości. J.F. w piśmie z dnia [...] skierowanym do Zarządu Miejskiego [...] wskazał, że w dniu [...] została zawarta umowa najmu z Gminą [...] dotycząca przedmiotowej nieruchomości. Umowa była zawarta na okres do dnia [...] i nie została przedłużona. W związku z powyższym właściciel nieruchomości wystąpił o bezzwłoczne opuszczenie nieruchomości oraz o wypłacenie odszkodowania za jej użytkowanie od dnia [...]. Z protokołu rozprawy w dniu [...] wynika, że przedstawiciel Wydziału Zdrowia Prezydium Stołecznej Rady Narodowej stwierdził, iż nieruchomość została zajęta we [...] na cele szpitalne i znajduje się nieprzerwanie we władaniu i użytkowaniu Wydziału Zdrowia do chwili obecnej, zaś umowy dzierżawne z właścicielami nieruchomości nie były zawierane. Organ wskazał, że wobec istnienia dokumentów takich jak wyrok Sądu Grodzkiego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...], protokół Wojewódzkiego Oddziału Tymczasowego Zarządu Państwowego z dnia [...] i pismo z dnia [...] twierdzeń tych nie można uznać za wiarygodne. Ponadto z orzeczenia z dnia [...], ani z decyzji z dnia [...] nie wynika, aby okoliczność ta była badana przez organy wydające rozstrzygnięcia w sprawie wywłaszczenia nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się nakaz kwaterunkowy z dnia [...], którym przydzielono filii Szpitala [...] lokal znajdujący się w [...] przy ul. [...] składający się z jedenastu izb w [...]. Sprawy publicznej gospodarki lokalami były wówczas uregulowane przepisami dekretu z dnia 21.12.1945r. o publicznej gospodarce lokalami (Dz. U. z 1946 r. Nr 4, poz. 27). Wydany nakaz potwierdza obowiązywanie ww. dekretu na terenie gminy [...] na podstawie art. 29 ww. dekretu. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 ww. dekretu z chwilą objęcia lokalu na podstawie udzielonego przydziału zawiązuje się z mocy samego prawa pomiędzy właścicielem nieruchomości a osobą, która lokal objęła, stosunek najmu. Wobec powyższych ustaleń organ uznał, że nieruchomość, była ona przedmiotem najmu - pierwotnie na podstawie umowy, a następnie na podstawie przydziału. Nieruchomość została zajęta bez tytułu prawnego, jednakże w dniu [...] nie znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych. Wobec zawarcia umowy najmu i udzielonego później przydziału, organ uznał, że ubiegający się o wywłaszczenie był jedynie najemcą, a tym samym nie władał przedmiotową nieruchomością. Oznacza to, iż w tym zakresie orzeczenie z dnia [...] oraz utrzymująca je w mocy decyzja z dnia [...] naruszają przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7.04.1948 r. poprzez orzeczenie o wywłaszczeniu nieruchomości, co do której nie została spełniona jedna z niezbędnych przesłanek wywłaszczenia, tj. władanie nieruchomością przez Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych w dniu [...]. Naruszenie, zdaniem organu, ma charakter rażący, gdyż rozstrzygnięcie organu administracyjnego jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią powołanego przepisu prawa. Decyzją z dnia [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej własność spadkobierców A. F. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] nr [...] podtrzymując argumentację organu zawartą w uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...]. Decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] zaskarżyło [...] Centrum Rehabilitacji "S." Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością , które zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie; - naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, skutkujące naruszeniem interesu społecznego; - naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania; - naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu, to jest możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższą decyzję zaskarżyło również Województwo [...], które zarzuciło decyzji naruszenie : naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku ze skierowaniem ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] nr [...] do [...] Centrum Rehabilitacji "S." Sp. z o.o., chociaż zgodnie z §3 i §4 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie likwidacji Centrum Rehabilitacji [...] z siedzibą w [...]- następcą prawnym CR [...] z siedzibą w [...] stało się Województwo [...], naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 i art. 2 pkt 1 i 2 dekretu Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1948 roku o wywłaszczeniu majatków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 ( Dz. U. Nr 20, poz. 138 z późn. zm.), naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego skutkujące brakiem zbadania całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnieniem interesu społecznego, oraz dodatkowo, naruszenie art. art. 10 § 1 i 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania i w związku z tym nie zapewnienie czynnego udziału Województwa [...] w postępowaniu w zakresie wypowiedzenia się, co rozebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi Województwa [...] oraz odrzucenie skargi [...] Centrum Rehabilitacji "S." , wskazując, że spółka ta nie legitymuje się interesem prawnym by móc wystąpić ze skargą na decyzję z dnia [...] bowiem, Spółka [...] Centrum Rehabilitacji "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie była stroną skarżonej decyzji z dnia [...]. W dniu [...] do akt sprawy I SA/Wa 1490/13 wpłynęło pismo pełnomocnika Województwa [...] w którym podniesiono, że w sprawie rażąco naruszono prawo, ponieważ decyzja Ministra została skierowana do podmiotu nieistniejącego. Województwo [...] wskazało, że zgodnie z § 3 i § 4 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie likwidacji Centrum [...] z siedzibą w [...] - następcą prawnym CR [...] z siedzibą w [...] stało się Województwo [...]. Na mocy Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] ustalono termin likwidacji SPOZ na [...], a z dniem [...] jego zobowiązania stały się zobowiązaniami Województwa. Pomimo tego faktu rzeczona decyzja z dnia [...] została skierowana do nieistniejącego już SPZOZ-u na jego dawny adres (obecny adres skarżącego), zamiast do jego następcy prawnego na adres jego organu (Zarządu Województwa [...]). W dniu [...] do akt sprawy I SA/Wa 1490/13 wpłynęło pismo pełnomocnika uczestników postępowania adw. J.S. w którym wnosi o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...], którą stwierdzono nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości w [...] przy ul. [...] stanowiącej własność spadkobierców A.F. oraz utrzymującej je w mocy decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczeniowych przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] nr [...]. Pełnomocnik A.F., A.S., L.B., I.B., H.A., D.Y. następców prawnych A.F. wskazał, iż niezasadne jest doręczanie decyzji przypadkowym osobom tj. takim, które nie mają przymiotu strony, w postępowaniu zakończonym decyzją, która została im doręczona. Pełnomocnik stwierdził również, że skoro Centrum Rehabilitacji [...] ani jego następca prawny tj. Województwo [...] ani aktualny posiadacz nieruchomości spółka [...] Centrum Rehabilitacji "S." nie są obecnie właścicielem ani użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości to zasadnym jest stwierdzenie, iż w/w żadnemu z w/w podmiotów nie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu była ostateczną Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej własność spadkobierców A.F. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] nr [...]. Pamiętając o tym, że celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. oraz pamiętając o treści wyroków sądów , które już zapadły w niniejszej sprawie sąd stwierdza, że po wszczęciu postępowania nadzwyczajnego na wniosek osoby do tego uprawnionej a więc mającej interes prawny obowiązkiem organu zarówno I jak i II instancji jest ustalenie pozostałych stron postępowania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości stronami postępowania, oprócz wnioskodawcy, są przede wszystkim podmioty praw rzeczowych przysługujących do nieruchomości w chwili rozpatrywania sprawy, a więc jej aktualny właściciel, użytkownik wieczysty oraz podmioty ograniczonych praw rzeczowych na nieruchomości. Ponieważ jednak interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie wynika tylko z praw o charakterze rzeczowym, ale może także z praw o charakterze obligacyjnym, stronami postępowania administracyjnego mającego za przedmiot zwrot nieruchomości wywłaszczonej są podmioty wszystkich praw przysługujących do nieruchomości, na których to praw istnienie może oddziaływać decyzja o zwrocie. W związku z powyższym należy zauważyć, że w sprawie tej od początku jej prowadzenia początkowo przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast a następnie Ministra Infrastruktury oraz Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uczestniczyło jako strona [...] Centrum Rehabilitacji [...] w [...]. [...] Centrum Rehabilitacji [...] uczestniczyło również w postępowaniu sądowym jako strona skarżąca zakończonym wyrokiem Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006r. I. SA/Wa 2319/05. Mimo jednak powyższych faktów oraz dyspozycji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., organ administracji publicznej obowiązany jest każdorazowo z urzędu ustalać przy ponownym rozpatrywaniu sprawy strony postępowania oraz ich aktualny interes prawny lub obowiązek. Ponadto w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracji nie może tylko jej gwarantować udziału w postępowaniu, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne podmioty. Tymczasem zaskarżoną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] rozpoznano wniosek nieistniejącego już w dniu orzekania [...] Centrum Rehabilitacji [...] w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy i w wyniku rozpoznania tego wniosku utrzymano w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] nr [...]. Organ ponownie rozpatrując sprawę i wniosek Centrum Rehabilitacji [...] nie uwzględnił powyższego i nie sprawdził, że w sprawie nastąpiły istotne zmiany podmiotowe. Z wyjaśnień uczestników postępowania sądowego, jak i przedstawionego Sądowi materiału dowodowego wynika, że [...] Centrum Rehabilitacji [...] w [...], zgodnie z Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] uległo likwidacji, a następcą prawnym CR [...] z siedzibą w [...] stało się Województwo [...]. Na mocy Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] ustalono termin likwidacji SPOZ na [...], a z dniem [...] jego zobowiązania stały się zobowiązaniami Województwa [...]. Pomimo tego faktu, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] rozpoznał wniosek nieistniejącego już SPZOZ-u kierując decyzję na jego dawny adres. Nadmienić należy, że decyzja została odebrana przez nowy podmiot tj jedną ze stron skarżących - [...] Centrum Rehabilitacji "S." Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością, zapewne uznając swoje prawo do nieruchomości z tytułu kontynuacji działalności leczniczej w imieniu Województwa [...]. To właśnie ten nowy podmiot wniósł skargę do Sądu, nie będąc bezpośrednim następcą prawnym [...] Centrum Rehabilitacji [...] w [...] i nie legitymując się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości o charakterze rzeczowym lub obligacyjnym. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, skargę [...] Centrum Rehabilitacji "S." należało oddalić. Ponadto na etapie postępowania sądowego pojawił się kolejny nowy podmiot, który również wniósł skargę do Sądu – Województwo [...], które swój interes prawny w sprawie wywodzi z art. 45 ustawy o samorządzie województwa z dnia 5 czerwca 1998 roku (Dz. U. z 200lr. Nr 142, poz. 1590 z późn. zm.), realizuje zadanie ujęte w art. 14 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy, polegające na promocji i ochronie zdrowia. Województwo [...] w swojej skardze wskazało, że zgodnie z art. 45 w/w ustawy o samorządzie województwa z dnia 5 czerwca 1998 roku realizuje zadanie ujęte w art. 14 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy, polegające na promocji i ochronie zdrowia. Zadania tej realizowało również za pośrednictwem Centrum Rehabilitacji [...], które uczestniczyło w postępowaniach o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] i utrzymanego następnie w mocy decyzji z dnia [...] dot. nieruchomości położona w [...] przy ulicy [...]. W dniu [...] Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] zlikwidowano Centrum Rehabilitacji [...] z siedzibą w [...]. Zgodnie z § 4 tejże uchwały wszelkie zobowiązania Centrum stały się zobowiązaniami Województwa [...], a zgodnie z §3 mienie Centrum pozostałe po zakończeniu likwidacji, stało się własnością Województwa [...]. W dniu 15 listopada 2011r. zgodnie z §1 Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] ustalono termin zakończenia likwidacji CR [...] z siedzibą w [...] na dzień [...]. Zgodnie z §2 ust. 1 powyższej Uchwały z dniem [...] zobowiązania po zlikwidowanej jednostce stały się zobowiązaniami Województwa [...]. W ten sposób zrealizowano obowiązek wynikający z art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.). W efekcie powyższego działania doszło do wykreślenia ZOZ-u z rejestru wojewody Krajowego Rejestru Sądowego. Nadmienić należy, że na mocy art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 1998.133.872) mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych. Nabycie mienia, stwierdza wojewoda w drodze decyzji. Organ ponownie rozpatrując wniosek Centrum Rehabilitacji [...] o ponowne rozpoznanie sprawy nie uwzględnił powyższego i nie sprawdził, że czy w sprawie nastąpiły istotne zmiany podmiotowe oraz czy Województwo [...], w związku z przedstawionym stanem rzeczy, zostało pozbawione prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym przed Ministrem. W ocenie Sądu, brak nowych ustaleń Ministra w zakresie nowego kręgu stron postępowania przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadnia twierdzenie, że przy wydaniu kontrolowanej decyzji doszło do naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu, mogącego stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. To z kolei obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, na podstawie powołanego przepisu p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Infrastruktury i Rozwoju, uwzględniając powyższe uwagi, zweryfikuje i jednoznacznie ustali krąg stron postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej własność spadkobierców A.F. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] nr [...]. Koszty postępowania zasądzono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a.