I SA/Wa 149/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Gabriela Nowak sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. P. Spółka Akcyjna w P. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (znak: [...]) o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez C. z siedzibą w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] róg ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów, jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], o powierzchni [...] m2 uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...], Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] września 1996r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. przez C. z siedzibą w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] róg ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów, jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], o pow. [...] m2, uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że przesłanką uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) jest pozostawanie gruntu i urządzeń stanowiących własność gminy w zarządzie osób prawnych w dniu 5 grudnia 1990r. W ocenie organu zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, iż wnioskodawca dysponował prawem zarządu przedmiotowej nieruchomości udowodnionym jednym z dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.). W toku postępowania strona nie dostarczyła żadnego z dokumentów wymienionych w ww. rozporządzeniu, potwierdzających prawo zarządu do spornego gruntu. Od powyższej decyzji odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu złożył P. S.A. z siedzibą w P. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy organ był zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia sprawy z urzędu. W ocenie pełnomocnika poza wystąpieniem do Archiwum Urzędu W., Archiwum Państwowego W., Archiwum Akt Nowych oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego, organ pierwszej instancji nie podjął żadnych kroków w celu wyjaśnienia sprawy. W szczególności nie zwrócił się do wnioskodawcy z wezwaniem do przedstawienia stosownych dowodów, do czego był upoważniony i zobligowany na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia z 1998r. Zdaniem pełnomocnika dokumentem potwierdzającym (albo w dużym stopniu uprawdopodabniającym i uzasadniającym przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego) posiadanie przez poprzednika prawnego prawa zarządu nieruchomością w dniu 5 grudnia 1990r. może być nierozpatrzony dotychczas wniosek z dnia 30 grudnia 1988r. o przekazanie pozostających w zarządzie C. gruntów w użytkowanie wieczyste. Kopię tego wniosku pełnomocnik załączyła do odwołania. Wniosek o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji uzasadniony został okolicznością, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził we właściwym zakresie postępowanie wyjaśniające w sprawie. Dodatkowo pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie art. 8, 9 i 11 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego poinformowania wnioskodawcy o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków wnioskodawcy. Pismem z dnia [...] października 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wystąpiło o przedłożenie w terminie 10 dni od daty otrzymania tego pisma, co najmniej jednego z wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), potwierdzającego prawo zarządu lub prawo użytkowania wieczystego poprzednika prawnego spółki, do gruntu. W dniu [...] listopada 2012r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło pismo z dnia [...] listopada 2012r., do pełnomocnik P. S.A. z siedzibą w P. załączyła kopię nierozpoznanego wniosku poprzednika prawnego O. S.A. z dnia [...] grudnia 1988r. o przekazanie pozostających w zarządzie C. gruntów w użytkowanie wieczyste. W opinii pełnomocnika zgodnie z obowiązującymi podówczas przepisami, przywołany wniosek powinien skutkować wydaniem przez organ stosownej decyzji w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na skutek rozpoznania odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. wydana przez Prezydenta W. Organ odwoławczy podkreślił, że dokumenty stanowiące podstawę stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu wskazuje się w uzasadnieniu decyzji, o której mowa w art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (§ 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Do stwierdzenia nabycia przez skarżącą Spółkę prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości we wnioskowanym trybie konieczne jest wykazanie jednym z ww. dokumentów dysponowania prawem zarządu przedmiotowej nieruchomości. W dniu [...] września 1996r. C." [...]" S.A. Oddział w W. złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynków, budowli i urządzeń znajdujących się przy ul. [...] róg ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów, jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], o pow. [...] m2. Do wniosku tego załączono decyzję z dnia [...] grudnia 1979 r. o wywłaszczeniu. Brak jest przy tym podstaw do dokonywania rozszerzającej wykładni przepisów cytowanego rozporządzenia i uznawania dokumentów, które co najwyżej w pośredni sposób wskazują na możliwość dysponowania prawem zarządu przez dany podmiot, za dowody istnienia takiego prawa w rozumieniu rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Stwierdzenie istnienia prawa zarządu możliwe jest tylko wówczas, gdy dowodzą tego wprost dokumenty wymienione w § 4 ust.1 rozporządzenia. Takich zaś dokumentów w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie brak. Istnienia prawa zarządu nie dowodzą dokumenty określające wysokość opłaty za użytkowanie przedmiotowej nieruchomości, gdy brak jest w nich jakiejkolwiek wzmianki o decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania, czy zarządu. W aktach brak jest jakiejkolwiek decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania bądź zarządu na rzecz odwołującej się Spółki. Również odwołująca się Spółka wprost nie podnosi, aby kiedykolwiek tego rodzaju decyzja została wydana. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił stwierdzenia nabycia przez skarżącą Spółkę prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa. Kolegium w wyniku rozpatrzenia sprawy nie stwierdziło, aby organ pierwszej instancji naruszył zasady postępowania określone w art. 8, 9 i 11 k.p.a. P.Spółka Akcyjna w P. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012r. znak [...]utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (znak: [...]) o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez C. z siedzibą w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] róg ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów, jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], o powierzchni [...] m2 uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie. Zaskarżonej decyzji zarzucał: I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 138 § 1 pkt 1 i art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej k.p.a.), polegające na orzeczeniu o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji bez uwzględnienia wymogu ponownego rozpoznania, jako organ drugiej instancji sprawy w jej całokształcie (konstytucyjna zasad dwuinstancyjności postępowania), a w razie wątpliwości organu, pominięcie obowiązku skorzystania z art. 136 k.p.a.; art. 7, 75, 77, 80 k.p.a., polegające na niepodjęciu przez organ drugiej instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na wyznaczeniu stronie zaledwie 7 dniowego terminu do przedłożenia, co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm., zwane dalej: "Rozporządzeniem RM z 1998 r.".), w sytuacji, gdy całe postępowanie trwa od 1996 r.; II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., zwanej dalej: "u.g.n.") oraz § 4 Rozporządzenia RM z 1998 r., a także przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22 poz. 159 ze zm., zwanej dalej: "Ustawą o gospodarce terenami w miastach i osiedlach"), w szczególności jej art. 3 ust. 1 oraz przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm., zwanej dalej: "u.z.t.w.n."), a w konsekwencji naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nr [...], na podstawie, której skarżącej odmówiono stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego spornej nieruchomości, w sytuacji, gdy skarżąca dysponowała dokumentami potwierdzającymi prawo zarządu oraz zarządzała sporną nieruchomością od ponad 30 lat ze wszelkimi tego konsekwencjami. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. przez ten organ w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., a w razie nie skorzystania z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a., uchylenie w całości przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W., W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. ze zm.), z dniem 5 grudnia 1990r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady: 1) nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych; 2) nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy; 3) w decyzji, o której mowa w pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w ort. 62 ustawy i w ort. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotą należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 2; 4) na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w pkt 3, zalicza się zwaloryzowane opłaty poniesione z tytułu zarządu budynków, innych urządzeń i lokali; przy nabyciu użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej opłaty. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5, na podstawie, co najmniej jednego z następujących dokumentów: 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Skarżąca podnosiła, że z okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentów wynika prawo skarżącej do spornej nieruchomości, istniejące od 1970r. Materiał dowodowy potwierdza, bowiem korzystanie ze spornej nieruchomości. Skarżąca podnosiła, że takie przekonanie wynikało z obu wniosków Przedsiębiorstwa C. z dnia [...] sierpnia 1979r., decyzji wywłaszczeniowej a także decyzji ustalającej opłatę. Argumentacja skarżącej była błędna i nie mogła skutkować wzruszeniem zaskarżonych decyzji. Niewątpliwe materiał dowodowy potwierdza faktyczne korzystanie przez Przedsiębiorstwo C. z nieruchomości. Użytkowanie nieruchomości nie jest jednak równoznaczne z posiadaniem do nieruchomości tytułu prawnego, jest to jedynie okoliczność faktyczna, niesporna w niniejszej sprawie. Braku tytułu prawnego nie mogą zastąpić wnioski z dnia [...] sierpnia 1979r., decyzja wywłaszczeniowa czy też decyzja ustalająca opłatę. Wniosek z dnia 29 sierpnia 1979r. o wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości został rozpoznany i na jego podstawie wydana została decyzja wywłaszczeniowa. Decyzja wywłaszczeniowa nie jest jednak tytułem prawnym Przedsiębiorstwa C. do nieruchomości. Natomiast nie została wydana decyzja w przedmiocie wniosku o przekazanie w użytkowanie rzeczonej nieruchomości. Powyższe generuje stan faktyczny, w którym decyzji w tym przedmiocie nie było a nie np., w którym decyzja zaginęła czy uległa zniszczeniu. Decyzja w przedmiocie naliczania opłat za nieruchomość również nie może zastąpić takiego tytułu prawnego. Organy przedstawiły szereg orzeczeń wraz obszernymi fragmentami dotyczącymi omawianego zagadnienia, zatem odnosząc się w skrócie do orzecznictwa należy wskazać, że decyzja o ustanowieniu opłat za zarząd nie jest wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym, który mógł powstać jedynie na podstawie decyzji o przekazaniu gruntu w zarząd lub na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, zawartej za zgodą właściwego organu, bądź na podstawie umowy o nabyciu nieruchomości (wyrok NSA z dnia 05.11.1999r., I SA 2240/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 01.06.2006r., I SA/Wa 2098/05). Należy przy tym nawiązać do stanowiska wyrażonego przez Trybunał Konstytucyjny zawartego w wyroku z dnia 22 listopada 1999r., sygn. akt U 6/99 i wyroku z dnia 9 kwietnia 2002r., sygn. akt U 10/00 gdzie Trybunał wyraźnie wskazał, że decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa użytkowania (zarządu) jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia oznaczałoby niezgodność rozporządzenia z delegacja ustawową zawartą w art. 206 u.g.n., a tym samym z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie została wydana decyzja o ustanowieniu prawa na rzecz skarżącego. Brak wydania takiej decyzji nie stanowi jednocześnie przesłanki mogącej powodować uwzględnienie skargi. Sąd w dacie orzekania opiera się, bowiem na materiale, którym dysponuje w momencie zamknięcia rozprawy. Niespornym było, że w tej dacie takiej decyzji nie było. Kwestia wniosku o przekazanie spornej nieruchomości, złożonego przez Przedsiębiorstwo C. w dniu [...] sierpnia 1979r. nie może być natomiast przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu z uwagi na jego zakres przedmiotowy. Ponadto, w decyzji określającej wysokość opłaty za użytkowanie przedmiotowej nieruchomości brak jest jakiejkolwiek wzmianki o decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania, czy zarządu. Nie było przy tym podstaw do tego by organy dopuszczały dowód z zeznań świadków lub oświadczeń stron (§ 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów) na okoliczność potwierdzenia prawa zarządu poprzednika prawnego skarżącej do spornej nieruchomości. Dowód ten nie mógł, bowiem zastąpić braku tytułu prawnego w formie decyzji. Natomiast sama okoliczność, że poprzednik prawny starał się o przyznanie takiego prawa wynika ze złożonego przez niego wniosku. Decyzja wywłaszczeniowa, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie może w sposób dorozumiany rozstrzygać o przekazaniu spornej nieruchomości w użytkowanie. Treść decyzji jest jednoznaczna, wynika też z obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych (w dacie jej wydania) i nie stanowi tytułu prawnego poprzednika skarżącego do użytkowania nieruchomości. Również wezwanie skarżącego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] października 2012r. do przedłożenia w terminie 7 dniowy, co najmniej jednego z wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów dokumentów nie może stanowić o uwzględnieniu skargi. Skarżący nie wskazał, jakimi dokumentami dysponuje, które mogłyby wzruszyć zaskarżoną decyzję. Zasadnicze znaczenie ma przy tym fakt, że skarżący nie dysponuje decyzją o przekazaniu grunty w użytkowanie (zarząd). Decyzja o naliczeniu opłat z dnia [...] stycznia 1980r. odwołuje się do decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 1979r., jako podstawy nabycia przez Przedsiębiorstwo O. nieruchomości. Niewątpliwe decyzja wywłaszczeniowa nie była podstawą prawną nabycia czy też użytkowania przez Przedsiębiorstwo C. niniejszej nieruchomości. Nieprawidłowa wykładnia przepisów i błędna redakcja uzasadniania do w/w decyzji nie może stanowić skutecznego argumentu skargi. Wykładnia decyzji wywłaszczeniowej wynika z obowiązujących wówczas przepisów i jej treści merytorycznej, która dotyczyła przejęcia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa a nie ustanowienia prawa użytkowania na rzecz Przedsiębiorstwa C. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł, jak w sentencji.