I SA/Wa 1492/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2011r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda") z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], ustalającej odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz Gminy L. za przejętą przez Skarb Państwa, z przeznaczeniem pod rozbudowę drogi krajowej Nr [...] na odcinku związanym z obsługą P. od km [...] do km [...] nieruchomość położoną w gminie L., obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha (pkt 1), zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni, od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna (pkt 2) oraz odmawiającej P. sp. z o.o. z/s w S. prawa przymiotu strony postępowania (pkt 3), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 3 i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania P. sp. z o.o. w S. przymiotu strony, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2008 r. Wojewoda [...] ustalił lokalizację inwestycji polegającej na rozbudowie i wzmocnieniu drogi krajowej Nr [...] na odcinku związanym z obsługą P. od km [...] do km [...], zatwierdził projekty podziału nieruchomości oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z treścią ww. decyzji lokalizacyjnej nieruchomość, położona w gminie L., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha przeznaczona została pod pas drogowy. Pismem z 17 kwietnia 2009r. P. sp. z o. o. poinformowała Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, iż nakłady poczynione na działce [...] w postaci posadowionej drogi poczynione zostały przez P. sp. z o. o. za wiedzą i zgodą Wójta Gminy L. Jednocześnie zwrócono się z wnioskiem o przyznanie P. sp. z o. o. przymiotu strony postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość bezpośrednio na rzecz P. sp. z o. o., jako podmiotu, który dokonał nakładów na przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z [...] lipca 2009 r. Wojewoda [...] ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz Gminy L. za przejętą przez Skarb Państwa, z przeznaczeniem pod rozbudowę drogi krajowej Nr [...] na odcinku związanym z obsługą P. od km [...] do km [...], nieruchomość położoną w gminie L., obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty w/w odszkodowania w terminie 14 dni, od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna oraz odmówił P. sp. z o. o. z/s w S. przyznania przymiotu strony postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia organ przytoczył treść art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, ze zm.) zgodnie, z którym wysokość odszkodowania z art. 12 ust. 4a ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Wojewoda stwierdził, że w trakcie postępowania zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego, określającego wartość przedmiotowej nieruchomości. W dniu 27 lutego 2009r. sporządzony został operat szacunkowy o wartości działki nr [...] o pow. [...] ha na kwotę [...] zł. Z uwagi na brak oszacowania wszystkich składników znajdujących się na wycenianej działce organ pierwszej instancji nie przyjął sporządzonego operatu, jako dowodu w sprawie ustalenia odszkodowania. Organ wojewódzki ponownie zlecił wykonanie operatu i w dniu 27 kwietnia 2009r. sporządzono nowy operat szacunkowy ustalający wartość działki nr [...] ze składnikami budowlanymi na łączną kwotę [...] zł. W takiej wysokości stronie zostało przyznane odszkodowanie. Organ wskazał, że rzeczoznawca, określając wartość działki, zastosował podejście porównawcze, metodą korygowania ceny średniej. Przyjęte przez niego do porównania nieruchomości mają podobną powierzchnię i stanowią nieruchomości przeznaczone pod drogi publiczne. Z uwagi na znajdujące się na nieruchomości naniesienia budowlane określono także wartość budowli (droga o nawierzchni asfaltowej, droga o nawierzchni z kostki betonowej, oświetlenie zewnętrzne ulic) w podejściu kosztowym, metodą kosztów odtworzenia, techniką elementów scalonych, które zestawiono w tabelach na str. 10 operatu. Wartość składników budowlanych oszacowano na kwotę [...] zł. Wartość składników roślinnych rosnących na działce (trawnik) oszacowano na kwotę [...] zł z wykorzystując opracowania Polskiej Federacji Rzeczoznawców Majątkowych p.t. "Określenie wartości roślin sadowniczych i upraw ogrodniczych przy wywłaszczaniu nieruchomości" - Warszawa - 2007 r. Organ pierwszej instancji uznał, że operat sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami - w tym z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Wojewoda odmówił P. sp. z o.o. przyznania przymiotu strony postępowania, powołując się na art. 28 kpa, zgodnie, z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ podniósł, że P. nie posiada interesu prawnego, opartego na konkretnej normie prawa. P., która poniosła nakłady w postaci utwardzonej nawierzchni z pełną infrastrukturą techniczną może wystąpić z roszczeniem do Gminy L. o zwrot poniesionych nakładów. Kwestia ta nie może być jednak rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym. Jest to, bowiem roszczenie cywilne, które w przypadku sporu podlegać będzie rozpatrzeniu przez sąd powszechny. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 97 §1 pkt 4 kpa poprzez przyjęcie, iż w prowadzonym postępowaniu brak było przesłanek skutkujących obligatoryjnym zawieszeniem postępowania z urzędu, ponadto naruszenie art. 6, 7, i 10 kpa poprzez naruszenie zasad postępowania, w szczególności, co do zapoznania z całokształtem materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, co zdaniem skarżącego uniemożliwiło wydanie merytorycznie zasadnej decyzji oraz naruszenie § 4 ust. 4 oraz § 57 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Skarżący podniósł, iż wnioskiem z 2 lipca 2009r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej w części dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, a 9 lipca 2009r. wpłynęła do skarżącego decyzja pierwszoinstancyjna ustalająca odszkodowanie. W ocenie skarżącego postępowanie odszkodowawcze w kontekście złożonego wniosku o wygaszenie części decyzji lokalizacyjnej, obejmującego tę samą nieruchomość, winno ulec obligatoryjnemu zawieszeniu z urzędu. Zarzucono też, iż operat szacunkowy nie został podpisany przez wszystkich sporządzających go rzeczoznawców majątkowych, zaś przy określeniu wartości nabywanych gruntów nie wyszczególniono transakcji i ich cech przyjętych do porównań a także, iż obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości sporządzania aneksu do operatu szacunkowego, a właśnie aneks stanowi dowód w sprawie ustalenia odszkodowania. Po rozpoznaniu odwołania Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2011r., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 3 i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania P. sp. z o. o. w S. przymiotu strony, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia Minister stwierdził, że w myśl art. 6 ust. 2 ustawy z 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958 ze zm.), dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednakże zgodnie z art. 6 ust. 3 w/w ustawy z 25 lipca 2008r. w postępowaniu dotyczącym ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi publiczne stosuje się przepisy ustawy, o której mowa art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w ust. 2 (linie podziału nieruchomości), stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez wojewodę w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "ugn") podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Minister stwierdził również, że zgodnie z art. 154 ugn wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Organ drugiej instancji podniósł, że w omawianym operacie szacunkowym dla przedmiotowej nieruchomości wartość gruntu oszacowano w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Dla potrzeb wyceny gruntu przeprowadzono analizę transakcji nieruchomościami, uzyskiwanymi przy sprzedaży gruntów pod drogi. Analizą objęto rynek działek gruntowych przeznaczonych pod drogi publiczne w latach 2007-2008 w miejscowościach gminy L. oraz sąsiednich L. i L., obliczając wartość działki gruntu na kwotę [...] zł. Z uwagi na znajdujące się na nieruchomości naniesienia budowlane określono także wartość budowli (droga o nawierzchni asfaltowej, droga o nawierzchni z kostki betonowej, oświetlenie zewnętrzne ulic) w podejściu kosztowym, metodą kosztów odtworzenia, techniką elementów scalonych, które zestawiono w tabelach na str. 10 operatu. Wartość składników budowlanych oszacowano na kwotę [...] zł. Wartość składników roślinnych rosnących na działce (trawnik) oszacowano na kwotę [...] zł. Zdaniem organu analiza operatu szacunkowego z 27 kwietnia 2009r., zaktualizowanego w dniu 9 sierpnia 2010 r. wskazuje, iż zawiera on wszystkie elementy wymagane powyższymi przepisami. Brak jest, zatem podstaw do uznania podniesionych przez stronę zarzutów, że odszkodowanie zostało ustalone nieprawidłowo. Sporządzony aneks do operatu szacunkowego był de facto nowym operatem szacunkowym określającym wartość nieruchomości gruntowej zabudowanej. Dokument ten posiada wszystkie niezbędne elementy wymagane przepisami dotyczącymi sporządzania wyceny. Organ zauważył, że postępowanie dotyczące ustalenia odszkodowania jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję ustalającą odszkodowanie w oparciu o ostateczną decyzję lokalizacyjną Wojewody [...] z [...] lipca 2008r. Nie było, zatem podstaw do zawieszenia postępowania odszkodowawczego. Decyzja ta nie została zmieniona ani uchylona. Ponadto Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2010r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej. Organ podkreślił, że brak jest podstawy prawnej do wydawania decyzji o nie uznaniu określonej osoby za stronę w postępowaniu administracyjnym. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 1986 r., sygn. akt III SA 97/86 Minister zauważył, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstawy do wydawania odrębnego aktu administracyjnego, w którym orzekałoby się o tym, czy konkretna osoba jest czy też nie jest stroną. Wprawdzie organy administracji powinny badać, czy żądanie pochodzi od strony, czy od podmiotu nie będącego stroną, jednakże wyraz dokonywanym w tym względzie ustaleniom powinny dać dopiero w decyzji rozstrzygającej sprawę, co do jej istoty lub w inny sposób kończącej sprawę -art. 104 § 2 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez uznanie, iż w prowadzonym postępowaniu brak było przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania z urzędu; - art. 6, 7, 10 § 1, 73 § 1 oraz 77 § 1 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz pominięcie skarżącego w zapoznaniu się z aktami w toku postępowania, jaki i przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co zdaniem skarżącego uniemożliwiło wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżący w całości podtrzymał argumentację prezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem w sprawie wygaśnięcia decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2008 r., które na dzień dzisiejszy zawisło przed Ministrem Infrastruktury, z uwagi na postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia powołanej wyżej decyzji lokalizacyjnej a postępowaniem o ustalenie odszkodowania na rzecz Gminy L., w których to przedmiotem jest jedna i ta sama nieruchomość – działka nr [...] w L.. Nie można ustalić odszkodowania za nieruchomość, która jest przedmiotem postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej zwłaszcza, jeśli orzeczenie to będzie skutkowało zobowiązaniem wypłaty odszkodowania w kwocie ponad [...] złotych. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dla przedmiotowej sprawy podstawowe znaczenie ma art. 130 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej powoływana, jako ugn) mówiący, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego. Taka opinia w niniejszej sprawie została sporządzona przez rzeczoznawców majątkowych W. K., J. K. Wskazana w tym operacie wartość rynkowa szacowanej nieruchomości została przyjęta przez organy, jako podstawa do określenia wysokości należnego odszkodowania. Należy mieć na uwadze, że operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych odnośnie szacowania nieruchomości. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest, więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Ocena taka może dotyczy tylko i wyłącznie kwestii wykonania opinii zgodnie z przepisami prawa. Natomiast ustawowy zakres kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych przypisany sądowi administracyjnemu nie obejmuje weryfikacji wiadomości specjalnych. Organ, na którego zlecenie wykonano opinię w formie operatu szacunkowego dokonuje weryfikacji, czy operat ten spełnia w szczególności wymogi określone w § 56 powołanego rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. Przede wszystkim kontroluje, czy operat zawiera wszystkie wymagane w tym przepisie elementy. Jak wynika z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Natomiast ust. 4 ww. § stanowi, że przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części nabywanych na cele budowy autostrad lub dróg krajowych, z tym, że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady lub drogi krajowej, a ceny - na dzień zawarcia umowy, jeżeli nabycie następuje w drodze umowy, albo na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, jeżeli nabycie następuje w drodze wywłaszczenia. Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości, co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie rzeczoznawcy majątkowi zastosowali się do reguł wyceny nieruchomości określonych w cytowanym § 36 ust 1 rozporządzenia stosując do oszacowania wartości gruntu w podejściu porównawczym, metodę korygowania ceny średniej. Dla potrzeb wyceny gruntu przeprowadzono analizę transakcji nieruchomościami, uzyskiwanymi przy sprzedaży gruntów pod drogi. Analizą objęto rynek działek gruntowych przeznaczonych pod drogi publiczne w latach 2007-2008 w miejscowościach gminy L. oraz sąsiednich L. i L. Autorzy operatu zebrali próbkę reprezentatywną 12 transakcji nieruchomościami położonymi w miejscowościach: B., Z., L., C., M., O. i W., które zestawiono w tabeli w załączniku do operatu, a następnie określono średnią cenę transakcyjną 1 m2 nieruchomości. W dalszej części opracowania wybrano transakcje nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej. Następnie ustalono granice współczynników korygujących w odniesieniu do przyjętych cech porównawczych, które zestawiono w tabeli str. 9 operatu i obliczono wartość działki gruntu na kwotę [...] zł. Z uwagi na znajdujące się na nieruchomości naniesienia budowlane określono także wartość budowli: drogi o nawierzchni asfaltowej, drogi o nawierzchni z kostki betonowej, oświetlenie zewnętrzne ulic stosując w podejściu kosztowym, metodę kosztów odtworzenia, techniką elementów scalonych, które zestawiono w tabelach na str. 10 operatu. Wartość składników budowlanych oszacowano łącznie na kwotę [...] zł. Wartość składników roślinnych rosnących na działce - trawnik oszacowano na kwotę [...] zł. Operat szacunkowy z dnia 27 kwietnia 2009r. zawiera wszystkie konieczne elementy określone w § 56 rozporządzenia Rady Ministrów. W szczególności zawiera analizę i charakterystykę rynku w zakresie transakcji nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne oraz występowanie na lokalnym rynku nieruchomości umów sprzedaży gruntu przeznaczonego pod drogi publiczne, co stanowiło podstawę do zastosowania w wycenie procedury według § 36 ust. 1 rozporządzenia. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną jest obowiązany ocenić, realizując dyspozycję art. 80 kpa, wartość dowodową sporządzonego operatu szacunkowego. W ramach tej oceny organ może zażądać przedstawienia przez rzeczoznawcę wyjaśnień, co do jego treści. Nie powinien jednak wkraczać w merytoryczną zasadność operatu, lecz dokonać jego oceny pod względem formalnym, w szczególności organ jest obowiązany ocenić czy przyjęty przez rzeczoznawcę wybór metody został należycie wyjaśniony. Należy podzielić pogląd organu odwoławczego, iż autorzy operatu wyczerpująco wyjaśnili przyjęty przez nich wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzowali przyjęty rynek transakcyjny. Opinia z 27 kwietnia 2009r spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu z 21 września 2004r. i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym doborze współczynników korygujących. Nie można w świetle powyższego traktować operatu szacunkowego z 27 kwietnia 2009r., jako aneksu do operatu szacunkowego, mimo iż tak jest zatytułowany ten dokument, bowiem spełnia on wszystkie wymogi formalne określone w ww. rozporządzeniu i posiada niezbędne elementy wymagane przepisami dotyczącymi wyceny i zasadnie potraktowano go, jako nowy operat. Operat ten, będący podstawą przyznania odszkodowania, został podpisany przez sporządzających go rzeczoznawców (podpisy W. K. i J. K. k. 132, 144 akt administracyjnych). Klauzula z dnia 9 sierpnia 2010r., w której potwierdza się aktualność opracowanego operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości zgodnie z art. 156 ugn i z § 58 rozporządzenia stanowi, że sporządzona w dniu 27 kwietnia 2009r. wycena może być nadal wykorzystywana do celu, dla którego została sporządzona. Klauzula ta, tak jak i operat z 27 kwietnia 2009r. została podpisana przez rzeczoznawców W. K. i J. K., co wynika z akt administracyjnych. Wartość przedmiotowej nieruchomości jak słusznie uznał Minister Infrastruktury została ustalona prawidłowo. Zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 10 § 1 kpa przed organem I instancji jest zasadny, bowiem organ nie zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości składania wniosków dowodowych. Zarzut ten w ocenie Sądu może odnieść skutek wówczas, gdy skarżący wykazałby, iż uchybienie to uniemożliwiło im dokonanie konkretnej czynności procesowej, co w sprawie niniejszej, nie zostało wykazane przez skarżących. Marginesowo podnieść można, iż organ odwoławczy rozpoznając sprawę w II instancji, nie uchybił obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisu, a skarżący nie zgłosił jakichkolwiek wniosków dowodowych, zastrzeżeń, uwag na tym etapie postępowania. Podnoszony zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez uznanie, iż w prowadzonym postępowaniu brak było przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania z urzędu jest zdaniem Sądu niezasadny. Przepis ten stanowi o obligatoryjnym zawieszeniu postępowania przez organ administracji publicznej, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przedmiotowej sprawie takim zagadnieniem wstępnym, w ocenie skarżącego, był wniosek o wygaszenie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji drogowej. Należy wyłączyć z zakresu zagadnienia wstępnego sytuacje, gdy do rozstrzygnięcia tej kwestii, wynikłej w toku postępowania właściwy jest ten sam organ. Do zagadnienia wstępnego należy klasyfikować tylko takie, których rozstrzygniecie należy do kompetencji innego organu administracji publicznej lub sądu powszechnego – por. Komentarz kodeks postępowania administracyjnego, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski 10 wydanie, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, str. 359. Do rozstrzygnięcia w przedmiocie wygaszenia decyzji ustalającej lokalizację inwestycji drogowej uprawniony jest Wojewoda [...], a zatem ten sam organ, w związku, z czym wniosek w tym przedmiocie, jak słusznie zauważył Minister, nie mógł stanowić zagadnienia wstępnego i być podstawą do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania. Z powyższych względów zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione, a ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji wyroku. ----------------------- 1