I SA/Wa 1495/08

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia odmówić przyznania A. K. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W prowadzonym przed Sądem postępowaniu dotyczącym skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu A. K. podał, że nie pracuje, nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z matką i siostrą. Wnioskodawca dodał również, że ponieważ nie jest w stanie pokryć kosztów utrzymania mieszkania (kwota około [...] zł) opłaca je jego matka z emerytury w wysokości [...] zł. Pozostałe koszty tzw. utrzymania skarżący ponosi sam ze swoich oszczędności. Wezwaniem z dnia 22 stycznia 2009 r. Sąd zwrócił się do wnioskodawcy o podanie kwoty oszczędności o których wspomina w formularzu i z których się utrzymuje, w odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 4 lutego 2009 r. oświadczył, że odmawia podania kwoty zaoszczędzonych pieniędzy, gdyż ze względu na opisane w tym piśmie wydarzenia rodzinne utracił zaufanie do sądów, jak również odmawia podania tej kwoty powołując się ochronę dóbr osobistych. Na wstępie stwierdzić należy, że prawo pomocy zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może być przyznane osobie fizycznej na jej wniosek. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – wówczas obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, lub częściowym – wówczas obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1, § 2 i § 3 powołanej ustawy). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy). Przedstawione we wniosku okoliczności przemawiają za odmową uwzględnienia wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że ciężar udowodnienia, iż spełnione zostały przesłanki do przyznania prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy. I to on musi wykazać, w sposób niebudzący wątpliwości, że jego sytuacja majątkowa pozwala lub nie pozwala mu na pokrycie kosztów postępowania sądowego bądź ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. W niniejszej sprawie uznać należało, że A. K. nie wykazał, iż pozostaje w sytuacji majątkowej, która uzasadniałaby przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym przyznanie radcy prawnego. Wnioskodawca wezwany do podania - w siedmiodniowym terminie, którego uchybienie zaopatrzono w rygor odmowy przyznania prawa pomocy - wysokości oszczędności z których jak twierdzi utrzymuje się, odmówił ujawnienia kwoty. Nie ulega wątpliwości, że okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny kondycji finansowej skarżącego. Skoro A. K. nie wykonał wezwania Sądu, brak jest możliwości rzetelnego ustalenia jaką kwotą – co miesiąc - skarżący dysponuje i czy z kwoty tej jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów ustanowienia w sprawie radcy prawnego. Jak wskazane zostało już wcześniej wyjaśnienie tych kwestii stosownie do treści art. 246 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ciążyło na skarżącym. Uzasadnia to odmowę przyznania prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.