I SA/Wa 1495/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącego S.B. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...], decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...] stwierdził, że Województwo [...] nabyło z mocy prawa nieodpłatnie z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną, wojewódzką nr [...] [...] i opisaną w metryce drogi stanowiącej załącznik do decyzji, objętej księgą wieczystą, w której prawo własności ujawnione jest na rzecz S.B.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, wykonawcą prawa własności była Agencja [...] w R.. Na podstawie aktu notarialnego z [...] lipca 2001 r. prawo własności działki nabył S.B.. Przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa i była zajęta pod drogę publiczną - drogę wojewódzką nr [...], wymienioną w załączniku nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071). Ponieważ przedmiotowa nieruchomość stanowiła drogę wojewódzką z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się własnością Województwa [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał art. 60 ust. 4 i art. 103 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz art. 2a ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Minister Skarbu Państwa, po rozpoznaniu odwołania S.B., decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji i zaznaczył, że Wojewoda [...] potwierdził jedynie stan prawny, który zaistniał z momentem wejścia w życie przepisów ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...). W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa, uzupełnionej pismem z 2 stycznia 2012 r. (k. 42-45) S.B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2010 r. ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom skarżący zarzucił: – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 21 Konstytucji RP, art. 60 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, art. 2a ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, – naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 77, 107 § 1 w zw. z § 3 kpa, w odniesieniu do decyzji Ministra Skarbu Państwa również art. 35 § 1 oraz 3 kpa a także art. 36 kpa. Skarżący wskazał ponadto, że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, zaś decyzja Skarbu Państwa również bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przedmiotowa działka nie stanowi drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż decyzje organów obu instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W sprawie jest bezsporne, że w dacie 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka gruntu nr [...] stanowiła własność Skarbu Państwa. Organy obu instancji, dokonując zaskarżonymi decyzjami komunalizacji tej działki na rzecz Województwa [...], w trybie przepisów ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), ustaliły, że w dniu 31 grudnia 1998 r. działka była zajęta pod drogę publiczną - drogę wojewódzką nr [...] [...] i tym samym zostały spełnione przesłanki do jej komunalizacji z dniem 1 stycznia 1999 r. Skarżący S.B., który nabył własność działki nr [...] wraz z innymi działkami od Skarbu Państwa, w drodze umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z [...] lipca 2001 r. zaprzecza, by działka nr [...] stanowiła drogę publiczną. Należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do uznania, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę publiczną i aby, w związku z tym zostały spełnione przesłanki do jej komunalizacji na rzecz Województwa [...]. Z wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. wynika, że działka nr [...] oznaczona była jako użytek PsV - pastwiska trwałe. Z załącznika nr 2 do Rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071) wynika tylko, że w tej dacie istniała droga wojewódzka nr [...] [...] nie wynika natomiast, że drogę tę stanowiła także działka nr [...]. Faktu, że na działce nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowała się droga publiczna - droga wojewódzka nr [...], nie potwierdzają także dokumenty znajdujące się w materiale dokumentacyjnym: jak wykaz stanu drogi wojewódzkiej nr [...] i książka drogi. Protokół graniczny i szkic graniczny stanowiący załącznik do tego protokołu wskazują przebieg granicy pasa drogowego drogi nr [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. Dokumenty te natomiast nie dowodzą, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną - drogę wojewódzką nr [...]. Twierdzenia organów zawarte w zaskarżonych decyzjach, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną są więc zupełnie dowolne i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie pozwala to na przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do skomunalizowania tej nieruchomości na rzecz Województwa [...]. Zaskarżone decyzje zapadły więc z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 kpa i art. 60 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uchybienia te uzasadniają uchylenie decyzji organów obu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę komunalizacji działki nr [...] organ dokona szczegółowych ustaleń co do tego, czy w dacie 31 grudnia 1998 r. działka ta stanowiła faktycznie drogę publiczną – drogę wojewódzką nr [...] i w zależności od tych ustaleń rozważy czy spełnione są przesłanki do jej komunalizacji. Uzasadnienie decyzji winno stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa wskazywać dowody, na których organ oparł swoje stanowisko stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.