I SA/Wa 1516/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie WSA Gabriela Nowak Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. oddala skargę; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. L.- M. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W. przy ulicy [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], [...] Minister Skarbu Państwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia A. L. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2006 r., znak [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku strony z dnia 5 kwietnia 2006 r., w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 5 kwietnia 2006 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynął wniosek A. L. o wydanie "zaświadczenia jako ekwiwalentu za pozostawione mienie zabużańskie w myśl przepisu art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie naliczenia wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalenia wartości tych nieruchomości" za nieruchomości pozostawione przez małżonków J. i E. L. w miejscowości B. Wojewoda Łódzki wskazał, że powołany przez wnioskodawczynię przepis art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. uchylony został przez nieobowiązującą już ustawę z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza granicami państwa polskiego (Dz. U. z 2004 r., nr 6, poz. 39 ze zm.), która została zastąpiona ustawą z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., nr 169, poz. 1418). Ponieważ w ustawie tej przewidziane jest, iż wojewoda dokonuje oceny spełnienia wymogów o których mowa w art. 2, 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy, pozytywna ocena następuje w drodze wydania postanowienia na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, a następnie wojewoda potwierdza prawo do rekompensaty w formie decyzji, a w związku z powyższym organ zapowiedział, że wnioskodawczyni zostanie wezwana w trybie art. 64 § 2 wspomnianej ustawy do uzupełnienia brakujących dokumentów w celu rozpoznania merytorycznego jej wniosku, co nastąpi w odrębnym postępowaniu. Na powyższe postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2006 r. A. L. wniosła do Ministra Skarbu Państwa zażalenie. Rozpoznając sprawę w instancji odwoławczej Minister Skarbu Państwa podkreślając, że na gruncie obecnie obowiązującego ustawodawstwa ograny administracji nie mogą potwierdzić stronie prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego, bowiem w tym zakresie obowiązuje nowa regulacja prawna postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na postanowienie Ministra Skarbu Państwa A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w dniu 5 kwietnia 2006 r. wystąpiła do Wojewody Łódzkiego z pismem, które było nawiązaniem do wniosku złożonego w dniu 29 stycznia 2004 r. skierowanego do Prezydenta Miasta Ł. w którym to piśmie wniosła o wystawienie ekwiwalentu za pozostawione mienie zabużańskie i od ponad dwóch lat na to pismo nie otrzymuje odpowiedzi. Z tego powodu skierowała kolejne pismo, które jej zdaniem niesłusznie zostało odczytane jako złożenie nowego wniosku, gdy tymczasem nie wzięto pod uwagę "starego" wniosku z dnia 29 stycznia 2004 r. Skarżąca podkreśliła również, że jej pierwszy wniosek został przez nią złożony w dacie 27 czerwca 1988 r. i do chwili obecnej nie doczekał się rozpoznania. Nieudzielanie odpowiedzi w ustawowym terminie na wniosek złożony w dniu 29 stycznia 2004 r., jak i brak wskazania załatwienia sprawy przez organy administracji pozbawiły ją otrzymania ekwiwalentu w pełnej wysokości jeszcze w myśl przepisu art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalenia tych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje poprzednio zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości kontrolę - pod względem zgodności z prawem - zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracyjne w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Przedmiotowa skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie poprzedzające je w żadnym stopniu nie naruszają prawa, a ponadto w niczym nie uniemożliwiają skarżącej uzyskania - drodze odrębnej decyzji - rozstrzygnięcia jej pierwotnego wniosku o przyznanie rekompensaty z tytułu mienia pozostawionego poza granicami państwa polskiego. Powyższy wniosek oczekuje obecnie na rozpoznanie i w tym celu zresztą organ wezwał skarżącą do uzupełnienia stosownej dokumentacji. Wniesienie natomiast przez A. L. wniosku o wydanie zaświadczenia, w sytuacji, gdy obowiązująca obecnie w omawianej materii ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Państwa Polskiego (jak również poprzedzająca ją ustawa z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczeniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego) nie przewidują wydawania tego rodzaju zaświadczeń, zostało prawidłowo przez organ potraktowane jako wniesienie odrębnego wniosku o wydanie odpowiedniej treści zaświadczenia. Skoro zatem dla przedmiotowej problematyki została - w dacie wniesienia wniosku o wydanie zaświadczenia - przyjęta inna forma potwierdzenia uprawnień do uzyskania rekompensaty za pozostawione poza granicami państwa polskiego mienie, odmowa wydania żądanego zaświadczenia nie naruszała przepisów prawa. Z tych względów, Sąd - z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.