I SA/Wa 1516/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Nowak Asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania kary dyscyplinarnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] orzekającą o zastosowaniu wobec A. K. – zarządcy nieruchomości – kary dyscyplinarnej w postaci nagany. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. W dniu dnia 4 sierpnia 2006 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w W. złożyła na zarządcę nieruchomości A. K. skargę, ponowioną następnie w dniu 11 grudnia 2006 r. W pierwszym wniosku wspólnota podniosła zarzut zaniechania przekazania dokumentów księgowych dotyczących poniesionych przez wspólnotę mieszkaniową kosztów oraz rozliczenia naliczonych i pobranych od właścicieli zaliczek z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną i dostarczanych świadczeń do lokali. Natomiast druga skarga zawierała m.in. zarzuty nieprawidłowego obciążania kosztami utrzymania nieruchomości, kosztami ubezpieczenia budynku, obciążania właścicieli lokali kosztami napraw w okresie gwarancyjnym, wyboru niekorzystnych usługodawców, pobierania kwot wynikających z naliczonych zaliczek na prywatny rachunek administratora, pobierania zaliczek za lokale usługowe na podstawie faktur wystawionych przez firmę administratora oraz braku regulaminu rozliczania ciepła w nieruchomości i pobranych od właścicieli zaliczek. W związku z powyższymi okolicznościami Minister Budownictwa wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej w stosunku do zarządcy nieruchomości A. K., a następnie akta sprawy przekazał Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W dniu 28 maja 2007 r. odbyło się posiedzenie Komisji z udziałem zarządcy nieruchomości A. K. W trakcie postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej ustaliła, że A. K. była odpowiedzialna za zarządzanie nieruchomością położoną przy ul. [...] w W. na podstawie umowy o administrowanie nieruchomością wspólną, zawartą w dniu 1 lutego 2005 r. pomiędzy deweloperem firmą "[...]" sp. z o.o., a zarządcą nieruchomości A. K. (prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] A. K.). Do powyższej umowy zostały zawarte dwa aneksy, zmieniające jej postanowienia, pierwszy z dnia 1 lutego 2005 r. i drugi z dnia 1 kwietnia 2006 r. A. K. zarządzała przedmiotową nieruchomością w okresie od 1 lutego 2005 r. do 30 kwietnia 2006 r. Po zmianie sposobu zarządu, na podstawie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], upoważniono zarząd do wyrażenia zgody na świadczenie usług w ramach zlecenia administrowania firmie "[...]" Sp. z o.o. od dnia 1 maja 2006 r. do dnia 31 lipca 2006 r. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie znalazła potwierdzenia dla zarzutów wynikających ze skargi z dnia 11 grudnia 2006 r., uznając jednocześnie za zasadny zarzut skargi z dnia 4 sierpnia 2006 r. W opinii Komisji A. K. - jako licencjonowany zarządca nieruchomości -zdawała sobie sprawę, że faktycznym zleceniodawcą (bez względu na fakt zawarcia umowy z deweloperem) są członkowie wspólnoty mieszkaniowej. Zatem podpisanie aneksu do umowy o administrowanie nieruchomością wspólną w dniu 1 kwietnia 2006 r., zmieniającego zasadnicze postanowienia pierwotnej umowy – już po formalnym powstaniu wspólnoty - i nie umieszczenia tego faktu w porządku zebrania zwołanego na dzień 30 marca 2006 r., Komisja uznała za działanie sprzeczne z interesem faktycznego zleceniodawcy. Komisja zwróciła także uwagę na niezrozumiałą opieszałość w przekazywaniu dokumentacji oraz niedopuszczalność uzależnienia zwrotu dokumentacji od dokonania zapłaty za wykonaną usługę. Wobec powyższego uznała, że postępowanie zarządcy jest sprzeczne z zasadami etyki zawodowej i świadczy o tym, iż A. K. nie kierowała się zasadą ochrony interesu osób, na rzecz których wykonywała czynności zarządzania (art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Ponadto Komisja podniosła, że w umowie z dnia 1 lutego 2005 r. nie wskazano zarządcy nieruchomości odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonywanie oraz numeru jego licencji zawodowej, a także nie zamieszczono oświadczenia o posiadanym ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami - przez co naruszono przepis art. 185 ust. 2 ww. ustawy. W związku z powyższym Komisja wystąpiła z wnioskiem o zastosowanie wobec A. K. kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Po zapoznaniu się przez A. K. z aktami sprawy oraz po ustosunkowaniu się jej do zebranego w sprawie materiału dowodowego (pismo z dnia 21 listopada 2007 r.), Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. [...] orzekł o zastosowaniu wobec A. K. kary dyscyplinarnej w postaci nagany. W uzasadnieniu orzeczenia Minister stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż A. K. - zarządzając nieruchomością - naruszyła przepis art. 185 ust. 2 i art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W opinii organu zarządca, pomimo zawarcia dwóch aneksów do przedmiotowej umowy, w żadnym z nich nie wprowadził zapisów zgodnych z przepisem art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym wykazał się brakiem znajomości i stosowania przepisów prawa. Ponadto organ zauważył, że oświadczenie zarządcy o posiadaniu licencji zawodowej i obowiązującego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami - nie stanowi integralnej części umowy, a ustawodawca jednoznacznie określił jakie zapisy powinna zawierać umowa. Pismem z dnia 18 stycznia 2008 r. A. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając tej decyzji: 1) pominięcie przez organ istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie okoliczności lub nie ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu decyzji : - okoliczności postępowania zarządcy w sposób zgodny z przepisami art. 488 i art. 490 kc, - fakt zawarcia przez administratora (a nie zarządcę) umowy o administrowanie ze spółką z o.o. [...], a nie Wspólnotą i dołączenie do umowy oświadczenia o posiadanych uprawnieniach i ubezpieczeniu odpowiedzialności zawodowej zarządcy, - pominięcia okoliczności świadomości drugiej strony umowy o uprawnieniach zawodowych i posiadanym ubezpieczeniu przez fakt załączenia do umowy stosownego oświadczenia o posiadaniu licencji zarządcy nieruchomości oraz posiadanego ubezpieczenia, - nie wskazania powodów uznania za rażąco niekorzystne dla Wspólnoty zapisów aneksu z dnia 1 kwietnia 2006 r. 2) sprzeczności dokonanych ustaleń ze stanem faktycznym oraz ich błędna ocena: - nie wykazania, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami wyłączają stosowanie art. 488 i 490 kc, - nie wskazania, w jaki sposób administrator miał postąpić po dniu 1 kwietnia 2006 r. skoro był jednocześnie wzywany do wydania dokumentów finansowo-księgowych i sporządzenia bilansu zamknięcia i sprawozdań, - wykonywania czynności administratora a nie zarządcy. Minister Infrastruktury pismem z dnia 25 stycznia 2008 r. ponownie skierował sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, która w dniu 17 marca 2008 r. odbyła posiedzenie z udziałem A. K. W protokole zawierającym ustalenia końcowe Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wnioskowała ponownie o zastosowanie wobec zarządcy nieruchomości A. K. kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Komisja uzasadniła nałożenie kary faktem, że w umowie o administrowanie nieruchomością wspólną z dnia 1 lutego 2005 r. nie wskazano zarządcy nieruchomości odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie, numeru jego licencji zawodowej i nie zamieszczono oświadczenia o posiadanym ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami. Ponadto Komisja - rozpatrując argumenty A. K. podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - stwierdziła, że argumentacja zarządcy nieruchomości jest niezgodna z obowiązującym stanem prawnym i pozwala sugerować, iż zarządca wykazuje niedostatek wiedzy w omawianym zakresie. Przepis art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny określa, iż w umowie o zarządzanie nieruchomością należy wskazać zarządcę nieruchomości oraz numer jego licencji. Również za nietrafny uznano podnoszony przez zarządcę nieruchomości fakt, iż stroną umowy o zarządzanie była firma "[...]" sp. z o.o., a nie wspólnota mieszkaniowa. Komisja stwierdziła także, iż dokumentu "Oświadczenie do umowy o administrowanie nieruchomością [...] w W." nie można uznać za spełnienie wymogów zawartych w art. 185 ust. 2 ww. ustawy - ponieważ nie stanowi on integralnej części umowy. Komisja ponownie też uznała, że A. K. sprzeniewierzyła się ciążącemu na niej obowiązkowi kierowania się zasadą ochrony interesu osób na rzecz których wykonywała czynności zarządzania - na co wskazuje podpisanie aneksu nr 2 z dnia 1 kwietnia 2006 r. do umowy z dnia 1 lutego 2005 r. zmieniającego zasadnicze postanowienia umowy - do jakich zaliczono zmianę terminu umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony, jak również zwolnienie zarządcy nieruchomości z obowiązku przedstawienia rozliczenia końcowego w przypadku rozwiązania umowy ze wspólnotą mieszkaniową. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ stwierdził, że A. K. naruszyła przepis art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wprowadzenie zmian do zawartej umowy – korzystnych dla zarządcy, a ograniczających swobodę działania członków wspólnoty mieszkaniowej – co należy ocenić jako działania sprzeczne z interesem faktycznego zleceniodawcy czyli wspólnoty mieszkaniowej. Ponadto, umowa o zarządzanie zawarta przez A. K. nie spełnia wymogów określonych w art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. K. zarzucając jej naruszenie: - art. 40 § 2 k.p.a. - poprzez brak doręczeń pism i wezwań pełnomocnikowi strony, - art. 79 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia pełnomocnika o wyznaczeniu czynności przesłuchania strony, przez co uniemożliwiono mu ustosunkowanie się do tej czynności procesowej oraz złożenie wyjaśnień i zadanie pytań, - art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się pełnomocnika co do zgromadzonych dowodów oraz nie zawiadomienie go o zakończeniu postępowania dowodowego - art. 94 § 2 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie czynności, w tym dowodu z przesłuchania strony, bez udziału pełnomocnika. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz błędną i dowolną ocenę stanu faktycznego poprzez pominięcie okoliczności podnoszonych przez stronę, wskazujących na obiektywną niemożliwość jednoczesnego spełnienia wszystkich żądań wspólnoty A. K. stwierdziła ponadto, że wskazane powyżej naruszenia przepisów postępowania administracyjnego naruszają zasadę państwa prawa - art. 6 k.p.a., zasadę prawdy obiektywnej i zasadę praworządności wynikającą z art. 7 k.p.a. oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wynikającą z art.10 k.p.a. Powtórzyła również zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzając, że Minister Infrastruktury nie ustosunkował się do nich - wobec czego zachowały one swą aktualność. Jej zdaniem organ administracji nie przedstawił uzasadnienia do twierdzeń, że zmiana umowy była niekorzystna dla wspólnoty, zwłaszcza, iż dokonana modyfikacja nie zmieniła konstrukcji umowy w zakresie możliwości jej wypowiedzenia – nie zwiększając okresu wypowiedzenia umowy. Dokonana zmiana sprowadzała się do zmian redakcyjnych, eliminujących możliwość różnych interpretacji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie tej skargi podnosząc, że fakt, iż zarządca nieruchomości nie zgadza się z oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonaną zarówno przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, jak i organ nie oznacza, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 77 i 80 k.p.a. Natomiast, odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 79, art. 81 i art. 94 § 2 k.p.a. organ wskazał, że z dniem 1 stycznia 2008 r. uległy zmianie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące odpowiedzialności zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 195 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami postępowanie wyjaśniające odbywa się z udziałem osoby wobec której wszczęto postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. W tym postępowaniu uczestniczyć może również obrońca ustanowiony przez stronę lub wyznaczony z urzędu. Obrońca jest uprawniony do udziału jedynie w postępowaniu wyjaśniającym. W przepisach prawa obowiązujących do dnia 1 stycznia 2008 r. w postępowaniu wyjaśniającym mógł uczestniczyć również pełnomocnik zastępujący stronę. O fakcie ustanowienia obrońcy strona powinna poinformować Komisję. Minister stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w postępowaniu wyjaśniającym, zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., uczestniczył ustanowiony przez A. K. obrońca - radca prawny A. B. m.in. otrzymał on powyższą decyzję. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła jednak osobiście A. K. W piśmie z dnia 10 lutego 2008 r. poinformowano stronę o możliwości ustanowienia obrońcy lub zwrócenie się o jego wyznaczenie z urzędu - jednak strona z tej możliwości nie skorzystała. Zdaniem organu fakt, że w pierwszej instancji uczestniczył obrońca, nie oznacza jednak, że w postępowaniu prowadzonym w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, również powinien on uczestniczyć. Pozostałe zarzuty skarżącej Minister uznał także za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podkreślić przy tym należy, że sąd administracyjny nie jest powołany do badania słuszności, czy merytorycznych ocen wyrażanych w toku postępowania wyjaśniającego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie nie naruszają prawa Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. orzekającą o zastosowaniu wobec zarządcy nieruchomości A. K. – kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Stosownie do art. 186 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) zwanej dalej "ustawą", zarządca nieruchomości jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 185 ust. 1 i ust. 1a tej ustawy, tj. 1) zapewnienia właściwej gospodarki ekonomiczno - finansowej nieruchomości; 2) zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości; 3) zapewnienia właściwej gospodarki energetycznej w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego; 4) bieżącego administrowania nieruchomości; 5) utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem; 6) uzasadnionego inwestowania w nieruchomość (art. 185 ust 1), ponadto 7) zarządca nieruchomości może wykonywać opracowania i ekspertyzy oraz doradztwo w zakresie zarządzania nieruchomościami (art. 185 ust. 1a), - zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności. Zarządca nieruchomości nie wypełniający obowiązków, o których mowa w art. 186 oraz art. 186a ustawy, podlega odpowiedzialności zawodowej. Wobec zarządcy mogą być orzeczone z tytułu odpowiedzialności zawodowej kary dyscyplinarne określone w art. 188 ust. 2 ustawy. Są nimi: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) zawieszenie licencji zawodowej na okres od 3 miesięcy do 1 roku; 4) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie; 5) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat. W myśl art. 194 ust. 1a ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r., nadanym ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c tego artykułu. Po wszczęciu postępowania Minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Minister na podstawie wyników przeprowadzonego postępowania orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, z zastrzeżeniem ust. 2 art. 195a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Postępowanie wyjaśniające odbywa się z udziałem osoby, wobec której wszczęto postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo nie wstrzymuje postępowania wyjaśniającego (art. 195 ust. 1). W niniejszej sprawie organ administracji wszczął - na skutek złożonych skarg -postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej w stosunku do A. K. Następnie przekazał sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające toczyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W protokołach końcowych tj. przesłanych przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. i z dnia 23 kwietnia 2008 r. Komisja w sposób wyczerpujący przedstawiła przebieg postępowania wyjaśniającego oraz wnikliwie i rzetelnie przeanalizowała zarzuty postawione zarządcy - odnosząc się do nich, co znalazło wyraz w wydanych przez Ministra Infrastruktury decyzjach. Prowadząc postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ, wbrew twierdzeniom skargi, odniósł się do zarzutów skarżącej podniesionych we wniosku, uzasadnił także przyczyny nałożenia kary nagany na zarządcę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się zatem naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia w zaskarżonym orzeczeniu faktu, że oświadczenie o posiadaniu licencji zawodowej i obowiązkowym ubezpieczeniu stanowią załącznik do umowy o administrowanie, należy stwierdzić, że z art. 185 ust. 2 ustawy wynika, iż w umowie o zarządzanie nieruchomością wskazuje się zarządcę nieruchomości odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie oraz numer jego licencji zawodowej. W umowie zamieszcza się oświadczenie o posiadanym ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami. Nie ulega zatem wątpliwości, że już w momencie zawierania przedmiotowej umowy ustawodawca w sposób jednoznaczny sformułował wymóg włączenia ww. postanowień do jej treści, a fakt dołączenia do umowy jako załączników odpowiednich oświadczeń - nie może być uznany za wypełnienie tego obowiązku. Tym bardziej nie jest to możliwe, gdyż w treści umowy nie znajduje się żadna informacja dotycząca dołączenia do niej załączników zawierających oświadczenia, które stanowią integralną część umowy. Ponadto - mimo zmian dokonanych w umowie - nie wprowadzono jednak do niej zapisów czyniących zadość wymogom ww. artykułu. Nie został także podzielony przez Sąd zarzut skargi dotyczący nie wykazania przez organ administracji powodów, z uwagi na które uznał on wprowadzenie postanowień aneksu nr 2 do umowy z dnia 1 lutego 2005 r. za niekorzystne dla Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Minister Infrastruktury wskazał m.in., iż niekorzystną zmianę stanowiło zwolnienie z obowiązku przygotowania rozliczenia końcowego w przypadku rozwiązania umowy oraz zmiana terminu obowiązywania umowy. Bezspornym jest fakt, że termin wypowiedzenia umowy pozostał taki sam – 6 miesięcy . Jednak w aneksie został dodany warunek, którego wcześniej nie było - wspólnota może wypowiedzieć umowę pod warunkiem przejęcia wszystkich zobowiązań ciążących na administratorze z tytułu wykonywania czynności administrowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie zgadza się też z poglądem Ministra Infrastruktury, przedstawionym w odpowiedzi na skargę, że nie naruszono art. 40 § 2, art. 79, art. 81, art. 94 § 2 k.p.a., poprzez pominięcie pełnomocnika strony w prowadzonym postępowaniu. A. K. w postępowaniu przed organem działającym w pierwszej instancji przedłożyła pełnomocnictwo z dnia 20 kwietnia 2007 r. ustanawiając swoim pełnomocnikiem radcę prawnego A. B. Następnie w dniu 2 maja 2007 r. do Ministra Budownictwa wpłynęło zawiadomienie o ustanowieniu go obrońcą (pismo z dnia 26 kwietnia 2007 r.). Osoba ta uczestniczyła w posiedzeniu Komisji w dniu 28 maja 2007 r., otrzymała także decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. Jednak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony osobiście przez A. K. Od dnia 1 stycznia 2008 r. art. 195 ust. 1 ustawy otrzymał nowe brzmienie - postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej odbywa się z udziałem osoby, wobec której wszczęto postępowanie i tylko w przypadku przewidzianym w powołanym przepisie może odbywać się bez udziału tej osoby. Organ administracji zatem prawidłowo - zgodnie z dyspozycją ust. 2 art.195 - poinformował A. K. o możliwości wyznaczenia lub ustanowienia obrońcy (pismo z dnia 10 lutego 2008 r.). Skarżąca tego nie uczyniła. Nie podniosła także faktu, iż posiada obrońcę, na posiedzeniu zespołu Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w dniu 17 marca 2008 r., mimo, że w protokole tym stwierdzono, iż obrońca nie został ustanowiony (ust. 3 pkt b i c), a dokument ten został odczytany w obecności osób uczestniczących w posiedzeniu, w tym oczywiście także A. K. Reasumując stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu - nakładając na zarządcę nieruchomości A. K. karę dyscyplinarną w postaci nagany. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.