I SA/Wa 1517/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie nadania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] odmawiająca J. A. licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami. Z ustaleń organu wynika, że J. A. wystąpił w dniu [...] grudnia 2000 r. o nadanie mu licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 6, poz. 70). W dniu [...] października 2001 r. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna do spraw uprawnień i licencji zawodowych przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne dotyczące wniosku, które zakończyło się wynikiem negatywnym. Na podstawie powyższej opinii Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] marca 2002r., nr [...] odmówił nadania J. A. licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami. J. A. w dniu [...] marca 2002 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 20 maja 2002 r. odbyło się ponowne postępowanie kwalifikacyjne. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna dokonała na tym posiedzeniu ponownej analizy dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę i stwierdziła, że wykonywane czynności w okresie od [...] listopada 1984 r. do [...] września 1990 r. oraz od [...] października 1990 r. do [...] kwietnia 1991 r. nie kwalifikują się do uznania ich jako działalności w zakresie zarządzania nieruchomości, w świetle § 32 ust. 3 regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej. Komisja Kwalifikacyjna stwierdziła, że udokumentowana działalność zawodowa wykonywana przez zainteresowanego we wskazanym okresie dotyczyła jedynie czynności administracyjnych. Z uwagi na zapis § 32 ust. 4 regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, który wymaga udokumentowanej realizacji co najmniej 5 czynności z wymienionych 8 czynności składających się na zarządzanie nieruchomościami, doświadczenie zawodowe wnioskodawcy nie zostało uznane jako praktyka zawodowa w zakresie zarządzania nieruchomościami. Z uwagi na powyższe Państwowa Komisja Kwalifikacyjna stwierdziła, że J. A. nie udokumentował praktyki zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami w wymaganym w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. okresie przekraczającym 5 lat przed dniem 1 stycznia 2000 r., który obliguje do zwolnienia z obowiązku odbycia praktyki zawodowej i złożenia egzaminu, w celu uzyskania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami. Biorąc powyższe pod uwagę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2002 r., nr [...]. J. A. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r., nr [...]. Kwestionując wskazane rozstrzygniecie skarżący zarzucił, że w trakcie rozpatrywania jego wniosku naruszono przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o terminach rozpatrywania spraw administracyjnych. Podniósł ponadto, że twierdzenia, iż jakoby fakt wykonywania czynności związanych z zarządzaniem w latach 1984-1991 nie wypełniał treści ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi nie do końca uzasadnioną interpretacje przepisów prawa, trudno bowiem porównywać warunki działania zarządców nieruchomości w latach osiemdziesiątych i pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Zdaniem skarżącego dodatkowym argumentem uprawniającym go do ubiegania się o licencje zarządcy nieruchomości jest wykonywana obecnie praca. Od 1989 r. jest bowiem zatrudniony w banku jako doradca klienta, zarządza finansami wielu osób, wykonując czynności związane z nieruchomościami. Jego propozycje rozporządzania finansami ocenia się jako budzące zaufanie. Z tych względów skarżący wnosi o podjęcie korzystnej dla niego decyzji. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ centralny ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze podkreślił, że w wydanych w sprawie decyzjach wskazano, że skarżący nie legitymuje się wymaganym okresem wykonywania czynności zawodowych w zakresie zarządzania nieruchomościami, który dawałaby możliwość nadania licencji zawodowej w szczególnym trybie. Podkreślono, że status zarządcy nieruchomości musi być taki sam przed dniem 1 stycznia 2000 r. jak i po tej dacie, dlatego Komisja Kwalifikacyjna bierze pod uwagę ustalone w regulaminie jej działania czynności zarządcy, które tenże wykonuje również aktualnie. Dwukrotnie wyrażona w sprawie negatywna opinia jest uzasadniona zaliczeniem tylko czynności administracyjnych wykonywanych przez wnioskodawcę w ramach praktyki zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r., sygn. akt I SA 3033/02 oddalił skargę J. A. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...]. Od powyższego wyroku J. A. wniósł sporządzoną przez adwokata skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1799/04 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) stał się Sądem właściwym do rozpozna skargi J. A., po jej ponownym rozpatrzeniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Kontrola jego sprowadza się do zbadania, czy organ administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 190 ww. ustawy sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1799/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty przedłożone przez skarżącego w związku z ubieganiem się o licencję w zakresie zarządzania nieruchomościami. Wśród tych dokumentów jest też dokument z dnia [...] stycznia 1985 r. "Zakres czynności kol. mag. J. A, specjalisty d/s [...]", wydany przez Biuro [...] w P. Zawarte w tym dokumencie informacje o zakresie obowiązków J. A. związanych z "administrowaniem lokalami Spółdzielni" a konkretnie nieruchomością przy ul. [...] w P., nie były analizowane na żadnym z etapów postępowania administracyjnego (również w postępowaniu sądowym) w nawiązaniu do przepisu art. 185 ustawy o gospodarce gruntami. Z protokołów Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej wynika, że praktycznie do czynności z zakresu zarządu nieruchomościami zaliczono skarżącemu tylko wykonywanie przez niego czynności w myśl postanowień § 32 ust. 4 regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej. Ustalenia dokonane w myśl postanowienia tego § regulaminu stały się podstawą negatywnej opinii Komisji, a w konsekwencji podstawą rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie wydania licencji w zakresie zarządzania nieruchomościami. Pełna treść powołanego regulaminu, będącego aktem wewnętrznym i niepublikowanym, nie została przytoczona w aktach sprawy i nie odnoszono jej do rozwiązań ustawowych, mających zasadnicze znaczenie. Pojęcie zarządzania nieruchomością ma treść ustawową. Z przepisu art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji wynika, że zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu decyzji i dokonaniu wszelkich czynności zmierzających do utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem oraz do uzasadnionego inwestowania w tą nieruchomość. W myśl art. 185 ust. 3 ww. ustawy zakres obowiązków zarządcy wnika z przepisów ustawy, z przepisów odrębnych ustaw oraz umowy o zarządzanie nieruchomością. Powyższe prowadzić musi do wniosku, że powołanie przez organ regulaminu jako podstawy rozstrzygnięcia jest nieprawidłowe, gdyż przepisy regulaminu nie mogą wyłącznie stanowić o kryteriach nadania określonych uprawnień. W świetle przepisu art. 191 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami negatywny wynik postępowania kwalifikacyjnego przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną jest podstawą decyzji właściwego organu odmawiającej nadania licencji zawodowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej powołanym wyroku jednoznacznie stwierdził, że nie zwalnia to jednak organu orzekającego od wnikliwej analizy tego wyniku w nawiązaniu do przepisów ustawy o gospodarce gruntami i przepisów procedury administracyjnej. W sprawie niniejszej protokoły Komisji zawierają kategoryczne wnioski mające na celu uzasadniać negatywną ocenę przedstawionych przez skarżącego dokumentów oraz negatywną ocenę wykonywanych przez niego w toku pracy zawodowej poszczególnych czynności związanych z zarządzaniem nieruchomościami w nawiązaniu do § 32 wewnętrznego regulaminu. Nie ma w nich natomiast ustaleń które pozwoliłyby m.in. powołany dokument określający zakres czynności wykonywanych przez J. A. w toku pracy zawodowej ocenić na gruncie przepisów ustawowych, określających treść pojęcia "zarządzanie nieruchomością". Tym samym organ nie dokonał wnikliwej analizy praktyki skarżącego w kontekście przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a opierał się jedynie na przepisach regulaminu. Zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 185 ustawy o gospodarce gruntami oraz przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien przytoczyć w decyzji przepisy prawa materialnego i wyjaśnić ich znaczenie, a także wskazać miejsce publikacji regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej lub dołączyć je do akt sprawy. Winien także dokonać oceny przebiegu pracy zawodowej skarżącego, ze szczególnym uwzględnieniem czynności dokonywanych w Biurze [...] w P. związanych z zarządzaniem nieruchomościami, w odniesieniu do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.