I SA/Wa 1519/10

Referendarz Sądowy Aneta Wirkowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego M. D. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. P.i T. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia prawa własności nieruchomości i ustalenia odszkodowania postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1519/10 oddalił skargę Z. P. i T. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia prawa własności nieruchomości i ustalenia odszkodowania. Sąd przyznał ponadto wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżących stosowne wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 28 października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo z dnia 25 października 2011 r., w którym wyznaczony z urzędu pełnomocnik wskazał, że skarżący zrezygnowali ze składania skargi kasacyjnej. Radca prawny M. D. załączył stosowną opinię o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia oraz wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie otrzymał wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych wydatków od skarżących. Wyznaczony z urzędu pełnomocnik wniósł jednocześnie o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w oparciu o § 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2b w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) podnosząc, że przedmiotem sprawy była należność pieniężna (odszkodowanie). W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie natomiast do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie ponadto z § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 21 czerwca 2011 r. Występując zaś z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnik zaznaczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez skarżących. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie stosownego wynagrodzenia według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia (120 zł), podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. Przy czym zaznaczyć trzeba, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyznania wynagrodzenia stosując przepis § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Wbrew bowiem twierdzeniom pełnomocnika skarżących przedmiotem sprawy nie była należność pieniężna, co zostało wyraźnie podkreślone przez Sąd w postanowieniu z dnia 14 września 2011 r., uzupełniającym wyrok z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1519/10. W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie wskazał, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja orzekająca o wywłaszczeniu prawa własności nieruchomości i ustaleniu odszkodowania, co uzasadniało przyznanie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżących stosownego wynagrodzenia za udział w postępowaniu w pierwszej instancji według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, tj. 240 zł. Zauważyć ponadto trzeba, że występując z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżących nie wskazał wysokości i nie udokumentował niezbędnych wydatków o zwrot, których wystąpił. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku we wskazanym zakresie. W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.