I SA/Wa 1520/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Rafał Puścian po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Burmistrza Gminy S. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na budowę ścieżki rowerowej oddala skargę. I SA/Wa 1520/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] Minister Kultury uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] odmawiająca zezwolenia na realizację ścieżki rowerowej B. w części dotyczącej jej wykonania wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...], na odcinku od stacji [...] przy ul. [...] do ul. [...] w S., w pozostałej części tj. dotyczącej budowy ścieżki rowerowej na odcinku od ul. [...] do ul. [...] (wzdłuż ul. [...]) utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Kultury podniósł, że ulica [...], kształtowana najprawdopodobniej od XVI w., jako istotny element przestrzennego rozplanowania S. stanowi cenny zabytek i w związku z tym należy pozostawić ją w dotychczasowych parametrach. Ponadto stwierdzono, że budowa ścieżki rowerowej o asfaltowej nawierzchni spowodowałaby uszczerbek dla wartości historycznych tej części miasta, jak i bezpośredniego otoczenia zabytkowych katakumb, a nadto w sposób niekorzystny wpłynęłaby na walory krajobrazowe ul. [...]. Z powyższych względów stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B., w odniesieniu do objętego ochroną konserwatorską odcinka ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...] jest zasadne. Odnośnie odcinka od stacji [...] przy ul. [...] do ul. [...] organ drugiej instancji uznał, że leży on poza obszarem wpisu do rejestru zabytków miasta S. i [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie posiada kompetencji do wydawania orzeczeń dotyczących tego terenu. Na powyższą decyzję Ministra Kultury z dnia [...] maja 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Burmistrz Gminy S.. W skardze podnosi, ze planowana ścieżka rowerowa nie zmniejszy walorów krajobrazowych tej części miasta a wprost przeciwnie przyczyni się do zwiększenia ruchu turystycznego. Ponadto zarzucono, że opinia obu organów o zeszpeceniu krajobrazu zabytkowej części miasta jest za daleko idąca i nie poparta żadnymi dowodami. Odczucia estetyczne nie powinny stanowić podstawy odmowy uzgodnienia decyzji lokalizacyjnej dla realizacji inwestycji, która ma doniosłe znaczenie dla gminy i ma zostać sfinansowana ze środków unijnych. W konkluzji wnosi o uchylenie obu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568) pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytków. Poza sporem pozostaje fakt, że ul. [...] wzdłuż której miałaby przebiegać ścieżka rowerowa położona jest w zabytkowej części S., co wynika z decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia [...] listopada 2003r. oraz załączonej mapy.( k- 37 akt administracyjnych) W tej sytuacji organy miały nie tylko prawo, ale i obowiązek wynikający z cytowanego wyżej przepisu, zapoznania się z dokumentacją planowanej inwestycji i odmówić zezwolenia na jej realizację w planowanym kształcie, skoro uznały, że w negatywny sposób wpłynie ona na wygląd zabytkowej części miasta. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że ani władze miasta S. ani Sąd nie są kompetentne do oceny co ma wpływ na zmniejszenie, czy też ewentualne zwiększenie, walorów historycznych pomników kultury materialnej w Polsce. Takie uprawnienia przysługują wyspecjalizowanym służbom do których należą konserwatorzy zabytków. Na marginesie należy zauważyć, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w B. zaproponował rozwiązanie alternatywne mające na celu realizację inwestycji. Reasumując Wojewódzki Sad Administracyjny stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co prowadzi do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.