I SA/Wa 1526/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 6 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 lutego 2024 r. nr KO C/6836/Go/22 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego postanawia odrzucić skargę. M. M. pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 lutego 2024 r. nr KO C/6836/Go/22 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla, że kluczowym elementem przy składaniu skargi jest posiadanie interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 lutego 2024 r. nr KO C/6836/Go/22 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do części nieruchomości położonej w [...], opisanej w księdze hipotecznej pod nazwą [...], ozn. jako działka nr [...], stanowiąca obecnie część działki ewid. nr [...] z obrębu [...]. Jak wynika z analizy akt sprawy skarżący nie był stroną postępowania zakończonego przedmiotową decyzją. Strona postępowania była m.in. matka skarżącego B. Z., w imieniu której M. M. wniósł odrębną skargę na powyższą decyzję. Zaskarżona decyzja nie była doręczona skarżącemu jako stronie postępowania, lecz jako pełnomocnikowi B. Z. Podkreślić przy tym trzeba, że przepisem, który określa cechy strony postępowania administracyjnego jest art. 28 kpa, który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podstawową cechą charakteryzującą stronę postępowania administracyjnego jest zatem jej "interes prawny" w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, określany jako kwalifikowany interes faktyczny, tj. nie tylko interes rozumiany jako zainteresowanie podmiotu co do danego rozstrzygnięcia administracyjnego (co wyraża interes faktyczny), ale również materialnoprawna podstawa tego zainteresowania wywodzona z prawa administracyjnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku między obowiązującą normą materialnego prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu, tj. sferą jego praw lub obowiązków. Brak zatem podstaw do uznania danego podmiotu jako strony postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy nie istnieje norma wywiedziona z przepisu administracyjnego prawa materialnego, z którego wynikają dla niego konkretne prawa lub obowiązki. M. M. nie wykazał, że ma interes prawny do bycia stroną postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Interes taki nie wynika również z analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący nie ma zatem przymiotu strony i nie posiada legitymacji do złożenia skargi. Wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.