I SA/Wa 1527/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant Referent stażysta Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. ze skargi M. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania M. W., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 1992r., nr [...], stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości wpisanych w [...] opisanych w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część w/w decyzji. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] obr. [...], wystąpił M. W. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją dnia [...] marca 2018 r., nr [...], umorzył wszczęte w przedmiotowej sprawie postępowanie. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2018 r. wystąpił M. W. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. był art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Stronami postępowania komunalizacyjnego (a w konsekwencji również postępowania nadzorczego) są Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, wyjątkowo zaś inny podmiot, gdy wykaże, że przysługuje mu tytuł prawnorzeczowy do skomunalizowanej nieruchomości, który wykluczałby uznanie, że w dniu 27 maja 1990 r. prawo własności należało do Skarbu Państwa. Z analizy akt sprawy, wynika że tytuł prawny nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...] obręb [...] został uregulowany w księdze wieczystej nr [...] na podstawie wniosku z dnia [...] października 1990 r. nr [...] i zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] października 1990 r., którym Urząd zaświadczył, że m. in. działki nr [...] i [...] położone w Z. stanowią własność Skarbu Państwa. Oprócz tego, Starostwo Powiatowe w K. w piśmie z dnia 11 września 2017 r. wskazało, że wg stanu na dzień 27 maja 1990 r., przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa. Wnioskodawca swój tytuł prawny do ww. nieruchomości wywodzi z prawa uregulowanego w księdze wieczystej nr [...] na podstawie decyzji Resortu Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1946 r., o wykonaniu dekretu PKWN o wprowadzeniu Reformy Rolnej z dnia 6 września 1944 r., którą potwierdzono, że P. W. (poprzednik prawny wnioskodawcy) otrzymał nadział ziemi 9 ha 50 ar, majątku Z., gm. Z., pow. k. woj. g. poł. przy kolei za nr [...], [...]. Aktualnie księga wieczysta [...] obejmuje nieruchomości o numerach: [...], [...], [...], [...]. W ramach postępowania Minister zwrócił się do właściwego miejscowo organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej ws. prowadzenia powiatowej ewidencję gruntów i budynków czy byłe nieruchomości oznaczone nr [...], [...] z księgi wieczystej nr [...] są w jakikolwiek sposób tożsame ze skomunalizowanymi działkami nr [...] i [...]. Starostwo Powiatowe w [...] w piśmie z dnia 15 listopada 2017 r poinformowało, że nie udało się potwierdzić, że działki ewid. nr [...] i [...] położone w Z. są tożsame z nieruchomościami wymienionymi w księdze wieczystej KW [...], określonymi jako działki [...], [...] o obszarze 9,50 ha. Analizując powyższe dokumenty organ nadzoru uznał, że dokumenty zgromadzone w sprawie, w szczególności treść księgi wieczystej [...], jak również stanowisko organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, nie potwierdzają prawa własności wnioskodawcy do spornych nieruchomości. To zaś prowadzi do wniosku, że M. W. nie posiada legitymacji procesowej - tj. legitymacji strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa - do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej w zakresie objętym spornymi nieruchomościami ozn. jako działki nr [...] i [...]. W przypadku, gdy organ podejmie czynności na skutek wniosku podmiotu nieuprawnionego i nie zostanie w toku postępowania konwalidowany brak wniosku od strony legitymowanej, postępowanie to podlega umorzeniu na mocy art. 105 §1 kpa. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister wskazał, że aktualne zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej nr [...] regulujące stan prawny spornych działek oznaczonych numerami [...] i [...] są spójne i nie są sprzeczne z aktualną treścią księgi wieczystej [...]. Wpis w księdze wieczystej korzysta z domniemania, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Natomiast Minister SWiA nie jest organem właściwym do weryfikacji poprawności zapisów w prywatnej księdze wieczystej czy ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też żądanie M. W. weryfikacji decyzji komunalizacyjnej należy uznać za przedwczesne. W związku z powyższym, organ nadzoru podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] marca 2018 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. W. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2018 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego, co za tym idzie uchybienie obowiązkowi zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu. 2. art. 28 k.p.a. w związku z art. 156 k.p.a poprzez przyjęcie, iż skarżący nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, tym samym uznanie, iż skutki stwierdzenia nieważności decyzji nie dotyczą interesu prawnego skarżącego, co skutkowało umorzeniem postępowania, chociaż zarówno stan faktyczny, jak i prawny sprawy prowadzą do całkowicie odmiennego wniosku, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu dochodzenia nieważności wydanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., 3. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie szeregu dowodów, w tym przede wszystkim nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji i kartografii na okoliczność określenia, czy przedmiotowe działki ewidencyjne nr [...] oraz nr [...], położone w Z., są tożsame z nieruchomościami nadanymi P. W. w dniu 29 października 1946 r. w wykonaniu dekretu PKWM z dnia 6 września 1944 r., wymienionymi w księdze wieczystej [...], określonymi jako działki [...], [...] o obszarze 9,50 ha, dowodu z zeznań świadków B. W., G. W., B. B., T. R., Z. R., M. C., M. H., I. K., jak również odmowę przesłuchania strony, 4. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie przez organ administracyjny obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności całkowite pominięcie braku w materiale dowodowym opisu z planu parcelacyjnego z dnia [...] października 1946r. - w dokumencie tym określona jest nieruchomość nr [...], [...] nadana P. W., stanowiąca dzisiaj własność M. W., 5. art. 78 § 1 r 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, mimo iż wnioski dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, 6. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę niepełnego materiału dowodowego, przyporządkowanie ustaleń faktycznych do z góry obranego rozstrzygnięcia, odmówienie wiary dowodom zaoferowanym przez stronę na podstawie okoliczności nieustalonych w postępowaniu dowodowym;  7. art. 86 k.p.a. poprzez odmówienie przesłuchania strony, mimo wystąpienia ku temu wszelkich przesłanek; 8. art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez ustalenie stanu faktycznego w sprawie częściowo w sposób przypuszczający, 9. art. 81a k.p.a. poprzez całkowite jego pominięcie, bowiem organ pomimo istniejących wątpliwości do co faktycznego obszaru i położenia nieruchomości określonej nr [...], [...] nadanej P. W., całkowicie pominął dyspozycję art. 81a k.p.a. stanowiącego, iż jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony - istnieje wątpliwość czy działka nr [...] oraz [...] są czy nie są tożsame z nieruchomościami wymienionymi w księdze wieczystej [...], określonymi jako działki [...], [...] o obszarze 9,50 ha; 10. art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji i kartografii na okoliczności wskazane przez skarżącego, gdy w niniejszej prawie istniały ku temu przesłanki, bowiem celem ustalenia czy w nieruchomości oznaczonej w akcie nadania ziemi nr [...], [...] zawierały się działki oznaczone dzisiaj nr [...] i [...] wymagane są wiadomości specjalne, a organ powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego, 11. art. 13 Dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez całkowite pominiecie treści przepisu, który wskazywał, iż gospodarstwa utworzone na podstawie tego dekretu nie mogą być w całości lub w części dzielone, sprzedawane, wydzierżawiane i zastawiane, w związku z tym działka nr [...] oraz nr [...], które przebiegają przez nieruchomość skarżącego są jej integralną częścią, w przeciwnym wypadku dzieliłyby grunty przyznane w drodze reformy rolnej. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm dalej ppsa). Dokonując w tak zakreślonych granicach kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z [...] marca 2018 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1992 r., stwierdzającą nabycie z mocy prawa, nieodpłatnie przez Gminę [...] prawa własności szeregu nieruchomości, w części dotyczącej działek nr [...] i [...]. Jako podstawę wydania decyzji organ wskazał art. 105 § 1 kpa. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przepis art. 105 § 1 k.p.a., wiąże bezprzedmiotowość postępowania z brakiem któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co w konsekwencji powoduje niemożność rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W doktrynie przyjmuje się, iż postępowanie staje się bezprzedmiotowe w przypadku śmierci strony, gdy sprawa dotyczy praw i obowiązków niedziedzicznych i nieprzechodzących na następców prawnych, albo w toku postępowania okaże się, że osoba, której żądanie spowodowało wszczęcie postępowania nie legitymuje się interesem prawnym; gdy decyzja będąca przedmiotem postępowania odwoławczego prowadzonego w trybie nadzoru wygasła; gdy w toku postępowania przestanie istnieć przedmiot sprawy, jeżeli sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji, a postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony; w przypadku braku w obowiązującym systemie prawnym przepisu umożliwiającego stronie przyznanie żądanego uprawnienia, jeżeli w dniu podejmowania rozstrzygnięcia nie obowiązują już przepisy o załatwieniu sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy skarżący miał prawo zainicjować postępowania administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] marca 1992 r. w części dotyczącej działek nr [...] i [...] tj. czy legitymował się tzw. interesem prawnym. Podmiot inicjujący takie postępowanie będzie miał interes prawny, jeśli wykaże się tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości będącej przedmiotem komunalizacji, który stałby na przeszkodzie komunalizacji z tego powodu, że przekreślałby tytuł Skarbu Państwa do mienia lub uniemożliwiałby komunalizację z przyczyn przewidzianych w art. 11 powołanej ustawy. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2002 r. w sprawie I SA 3261/01, LEX nr 82817). Tym samym osoba nie posiadająca przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją komunalizacyjną, nie wykazująca się tytułem prawnym do nieruchomości będącej przedmiotem komunalizacji, nie może skutecznie żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzja komunalizacyjna dotyczyła m.in. działek nr [...] i [...], ujawnionych w księdze wieczystej [...]. Z badania hipotecznego ww. księgi wieczystej wynika, że na dzień wydania decyzji administracyjnej księgą ta obejmowała m.in. działki nr [...] i [...], i jej właścicielem był Skarb Państwa. Również z pisma Starostwa Powiatowego w [...] z 11 września 2017 r. wynika, że wg stanu na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że wpis prawa w księdze wieczystej jest w postępowaniu administracyjnym wiążący. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm., dalej oznaczonej jako "u.k.w.h."), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 tej ustawy, w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się słusznie, że domniemanie, wynikające z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. może zostać obalone przez przedstawienie dowodu przeciwnego albo w procesie o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym albo w każdym innym postępowaniu, w którym ocena prawidłowości wpisu ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy obalaniu tego domniemania można korzystać z wszelkich środków dowodowych, ale w odpowiednim trybie postępowania przed sądem wieczystoksięgowym, a nie w postępowaniu administracyjnym. Stan prawny wynikający z księgi wieczystej będzie istniał dopóty, dopóki nie zostanie usunięty wpis niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Tym samym skoro w księdze wieczystej prowadzonej dla działek nr [...] i [...] w dacie wydawania decyzji komunalizacyjnej widniał Skarb Państwa, wpis ten korzysta z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Wszelkie zarzuty, które podnosi skarżący związane są z kwestionowaniem przysługującego Skarbowi Państwa prawa własności do przedmiotowej działki. Jednak jak już to wyżej podkreślono, ustalenie prawa własności do nieruchomości nie może nastąpić przez organy w postępowaniu administracyjnym. Poza tym z żadnego dokumentu nie wynika, aby skarżącemu lub jego poprzednikom prawnym przysługiwał tytuł własności do działek nr [...] i [...]. Zatem skarżący nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] marca 1992 r. Odmawiając zatem mu przymiotu strony w tym postępowaniu Minister nie naruszył art. 28 k.p.a. Konsekwencją z kolei takiego stanu rzeczy było umorzenie wszczętego na jego wniosek postępowanie nieważnościowego jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje bowiem m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania administracyjnego zgłosił inicjatywę w tym względzie. Podejmując zatem tej treści rozstrzygniecie Minister nie naruszył ww. przepisu. Z uwagi na powyższe nie maja znaczenia kwestie podniesione przez skarżącego dotyczące nie wyjaśnienia przez organ, czy przedmiotowe działki r [...] i [...] są tożsame z nieruchomościami nadanymi P. W. w dniu 29 października 1946 r. w wykonaniu dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r., wymienionymi w księdze wieczystej [...], określonymi jako działki nr [...], [...]o obszarze 9,5 ha. Do kompetencji organu nadzoru należało bowiem w tym wypadku jedynie wyjaśnienie, czy wnoszący o stwierdzenie nieważności tej konkretnej decyzji wylegitymował się dokumentem potwierdzającym w sposób jednoznaczny tytuł prawny do mienia, którego ona dotyczy (np. prawomocną decyzją, orzeczeniem sądowym) i dopiero w wypadku jego potwierdzenia (co w warunkach rozpoznawanej sprawy nie nastąpiło) ocena legalności tej decyzji w aspekcie przesłanek i reguł ustalonych w przepisach art. 156-158 k.p.a. Do kompetencji organu w niniejszym postępowaniu nie należy natomiast wyjaśnienie wątpliwości skarżącego dotyczących sytuacji prawnej i faktycznej nieruchomości stanowiących jego własność. Zdaniem sądu w zakresie odnoszącym się do legitymacji procesowej skarżącego w sprawie, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało prawidłowo, a ocena jego interesu prawnego w kontekście materiałów dowodowych zgromadzonych w aktach nie miała charakteru dowolnego. Z tego też względu podnoszony w skardze zarzut naruszenia szeregu przepisów proceduralnych dotyczących zasad postępowania administracyjnego pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Jeszcze raz należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma bowiem to, czy M. W. lub jego poprzednik prawny na dzień wydania decyzji komunalizacyjnej legitymował się tytułem prawnym do spornych działek. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż ze zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, iż skarżący legitymował się w dacie 27 maja 1990 r. (wejście w życie ustawy z dnia 10 maja 1990r.) jakimkolwiek tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości, która została skomunalizowana. Z tych wszystkich względów sąd uznał za niezasadne zarzuty podniesione w skardze, dotyczące naruszenia wymienionych tam przepisów prawa procesowego. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, jak twierdzi skarżący, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy, naruszyła powołane w skardze przepisy k.p.a. Organ nie mógł również z oczywistych powodów naruszyć przepisów prawa materialnego tj. art. 13 Dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, gdyż tych przepisów nie stosował. Reasumując, w niniejszym stanie faktycznym i prawnym Sąd uznał, że prawidłowa jest ocena organu nadzoru orzekającego w sprawie, że skarżący nie mając żadnego tytułu prawnego do działki skomunalizowanej, nie ma też interesu prawnego i tym samym nie ma przymiotu bycia stroną w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia 2 marca 1992 r. Zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Skoro organ wszczął postępowanie nadzorcze na wniosek skarżącego, a następnie ustalił, że skarżący nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r., to zasadnie Minister umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w wyroku. ----------------------- 1