I SA/Wa 1537/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...]; 2. oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] maja 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Wnioskiem z [...] stycznia 2019 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wystąpiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działki ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]o pow. [...] m2, położonej w W. przy ul. [...],[...] i [...]. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Prezydent [...] odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] 2019 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 217 - 219 kpa i podniósł, że Spółdzielnia wystąpiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wskazując na art. 4 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018 r., poz. 2540, ze zm.). Kolegium wskazało, że na podstawie art. 1 ust. 1 ww. ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 ww. ustawy, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w art. 1 pkt 2 wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Organ wskazał, że szerszej analizy wymaga art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy. W świetle ww. przepisu, przekształcane nieruchomości poza budynkami wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne mogą być niejako dodatkowo zabudowane: budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Organ przywołał następnie definicję obiektu budowlanego lub urządzenia budowlanego zawartą w art. 3 ustawy - Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. Wskazał ponadto, że pojęcie "prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków" zostało uprzednio sformułowane w art. 4 pkt 3a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym przez działkę budowlaną należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. W ocenie organu, chodzi zatem o obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, bez których nie jest możliwe prawidłowe (zgodne z celem) i racjonalne (zgodne z przeznaczeniem) korzystanie z budynków mieszkalnych w granicach jednej nieruchomości. Zdaniem Kolegium, nie budzi wątpliwości, że w ramach osiedla mieszkaniowego mogą funkcjonować inne obiekty takie jak sklepy, apteki, przedszkola, budynki usługowe. Jednak tego typu budynki nie wpływają na prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Budynek mieszkalny może być bez nich wykorzystywany prawidłowo i racjonalnie.W przypadku istnienia tego rodzaju zabudowy zastosowanie może znaleźć art. 2 ust. 1 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku gdy na gruncie są położone także obiekty budowlane inne niż określone w art. 1 ust. 2, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydzielonej z tego gruntu i spełniającej warunki, o których mowa w art. 1 ust. 2, następuje z dniem: 1) założenia księgi wieczystej dla tej nieruchomości albo 2) wyłączenia z istniejącej księgi wieczystej gruntu niespełniającego warunków, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. Kolegium podniosło, że na spornej nieruchomości znajduje się, oprócz budynków mieszkalnych jednorodzinnych oznaczonych adresami: ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul[...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], także budynek handlowo - usługowy. Na taki rodzaj budynku wskazują dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Gdyby zmieniona została dotychczasowa funkcja tego budynku to taka zmiana powinna być zgłoszona w stosownym trybie organom budowlanym, a także w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium uznało, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania zaświadczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" zarzucając mu naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 i § 2, art. 218 § 2, art. 6 i art. 8 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego pełnionej w dniu 1 stycznia 2019 r. funkcji przez naniesienie na przedmiotowej nieruchomości, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako budynek handlowo - usługowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziło do odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości, co doprowadziło do prowadzenia postępowania niezgodnie z zasadą praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, 5) art. 1 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych w prawo własności tych gruntów, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na uznaniu, że budynek określony jako handlowo - usługowy nie jest obiektem budowlanym uniemożliwiającym prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego. Powołując się na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ błędnie uznał, ze jest bezwzględnie związany wpisem w ewidencji gruntów i budynków. Błędnie bowiem stwierdził, że nawet gdyby funkcja obiektu była inna niż handlowo - usługowa, a nie została odnotowana w ewidencji, to i tak brak byłoby podstawy do wydania zaświadczenia. W ocenie skarżącej, prowadzi to do sytuacji gdy z mocy prawa nastąpiło przekształcenie, a osoba uprawniona wskutek zaniechania organu i nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie może wykonywać prawa własności. Spółdzielnia podniosła, że wpisy w ewidencji są często wpisami historycznymi, nie uwzględniającymi zmiany sposobu użytkowania obiektu po jego wybudowaniu. W ocenie skarżącej, wydanie prawidłowego postanowienia w trybie art. 218 § 2 kpa powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa. oraz zasadami praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa określonymi w art. 6 i 8 kpa. Spółdzielnia wskazała również na błędną wykładnię przez organ art. 1 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy. W jej ocenie, w ustawie nie określono precyzyjnie nieruchomości podlegających przekształceniu. Nie zdefiniowano też pojęć użytych w przepisie, a odwołano się do pojęć normatywnie nieostrych, o charakterze ocennym. W tej sytuacji organ nie miał podstaw do odwoływania się do definicji zawartych w Prawie budowlanych, a także do ustawy o gospodarce nieruchomościami. Końcowo skarżąca wskazała, ze na terenie spornej nieruchomości nie ma typowego budynku określonego przez organ jako handlowo - usługowy, a jedynie obiekty infrastruktury budowlanej, takie jak hydrofornia i trafostacja, niezbędne do prawidłowego korzystania z budynków mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uwzględnił skargę choć nastąpiło to z przyczyn, które Sąd zobowiązany był dostrzec z urzędu. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018 r. poz. 1716), zwanej dalej "ustawą". Odmawiając wydania skarżącej zaświadczenia organy zastosowały art. 1 ust. 1 i 2 ustawy. Na mocy powołanego przepisu, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Z powyższego wynika, że na skutek przekształcenia prawo użytkowania przestaje istnieć, a dotychczasowy użytkownik wieczysty staje się właścicielem nieruchomości. Zamiarem prawodawcy było zatem poszerzenie majątku dotychczasowych użytkowników wieczystych kosztem dotychczasowych właścicieli nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste, tj. Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Zakres przedmiotowy ustawy określa w szczególności art. 1 ust. 1 i 2 ustawy. W świetle tej regulacji, jak również - co trzeba podkreślić - według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonego do sądu postanowienia, przekształcenie odnosiło się do gruntów zabudowanych wyłącznie na cele mieszkaniowe. Pojęcie gruntów zabudowanych wyłącznie na cele mieszkaniowe zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w treści art. 1 ust. 2 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem są to nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Kolegium podzieliło ustalenia Prezydenta [...], że objęte wnioskiem Spółdzielni działki ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]o pow. [...] m2 nie odpowiadają kryteriom pozwalającym je zaliczyć do gruntów zabudowanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, bowiem nie wszystkie budynki znajdujące się na ww. działkach są budynkami wskazanymi w definicji zamieszczonej w art. 1 ust. 2 ustawy. Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma jednak to, że po wydaniu przez Kolegium zaskarżonego postanowienia nastąpiła znacząca nowelizacja przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. Wprowadzone zmiany prawa istotnie poszerzyły zakres przedmiotowy wskazanej regulacji. Sąd zobowiązany był dostrzec z urzędu, że w dniu 16 lipca 2019 r. wszedł w życie art. 20 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1309, zwana dalej "ustawą nowelizującą"). Powołany przepis dodał do ustawy z 20 lipca 2018 r. art. 1a w następującym brzmieniu : "Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie." Wskazana zmiana przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. spowodowała uwzględnienie przez Sąd skargi Spółdzielni. Wejście bowiem w życie art. 20 pkt 1 ustawy nowelizującej nastąpiło, zgodnie z art. 30 pkt 1 tej ustawy, 16 lipca 2019 r., tj. z dniem następującym po dniu jej ogłoszenia (15 lipca 2019 r.). Natomiast, co istotne, moc obowiązującą dodany art. 1a uzyskał od 1 stycznia 2019 r., czyli od dnia wystąpienia skutku przekształceniowego przewidzianego w art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. Z powyższego wynika, że z woli ustawodawcy, poprzez treść przepisów intertemporalnych, nadano dodanemu do ustawy z 20 lipca 2018 r. art. 1a wsteczną moc obowiązującą. Wyjaśnić trzeba, że takie działanie ustawodawcy dopuszcza, pod określonymi warunkami, art. 5 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1461). Inaczej mówiąc, art. 30 pkt 1 ustawy nowelizującej wprowadził, z mocą wsteczną, skutki prawne art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r. w odniesieniu do stanów faktycznych retrospektywnych, które były dotąd irrelewantne prawnie i nie stanowiły podstawy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Na mocy retroaktywnej normy, tj. art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r., oznaczone jego treścią stany faktyczne mają wywołać nowe skutki prawne z mocą od momentu przypadającego przed ogłoszeniem ustawy nowelizującej, a więc od dnia 1 stycznia 2019 r. (por. M. Kamiński, Rozdział 14 Zagadnienie retroaktywności norm prawa administracyjnego [w:] Prawo administracyjne intertemporalne, LEX, 2011). Okolicznościami faktycznymi wywołującymi skutek prawny w postaci obowiązku stosowania przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r., w tym jej art. 1 przewidującego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, jest zabudowa gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste obiektami wskazanymi w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu (obiektami o przeznaczeniu mieszkaniowym), a także innymi budynkami, obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi (obiektami o przeznaczeniu niemieszkaniowym), pod warunkiem że łączna powierzchnia użytkowa budynków innych, niż określone w art. 1 ust. 2, nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie. W nowym stanie prawnym, obowiązującym zarówno przed jak i po 16 lipca 2019 r., obiekty o przeznaczeniu niemieszkaniowym, które znajdują się na gruncie, i które nie służą do prawidłowego korzystania z budynków mieszkalnych, nie wykluczają objętego wnioskiem gruntu spod unormowań ustawy. Zamiarem ustawodawcy było bowiem takie skorelowanie brzmienia jej przepisów, aby nie budziło wątpliwości, że przekształcenie nastąpiło w odniesieniu do nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi wraz z zabudową towarzyszącą, taką jak inne budynki i obiekty, o ile łączna powierzchnia budynków innych niż służące do prawidłowego korzystania z budynków mieszkalnych nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków na nieruchomości. Warunkiem przyjęcia skutku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest ustalenie dokładnej powierzchni użytkowej wszystkich zbudowanych na nieruchomości budynków, obiektów i urządzeń. Umożliwi to weryfikację czy został spełniony warunek nieprzekroczenia powierzchni użytkowej obiektów niemieszkalnych powyżej 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na gruncie. W konsekwencji, wsteczna moc obowiązująca art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r. spowodowała rozszerzenie oddziaływania jej regulacji, także na grunty, które nie miały przeznaczenia wyłącznie mieszkaniowego. Jeżeli zabudowa gruntu na dzień 1 stycznia 2019 r. miała charakter mieszkaniowy w stopniu nie mniejszym niż 70% powierzchni użytkowej wszystkich budynków, obiektów i urządzeń położonych na gruncie oddanym w wieczyste użytkowanie, to zgodnie z art. 1 w zw. z art. 1a ustawy, prawo wieczystego użytkowania tych gruntów uległo przekształceniu w prawo własności. Z racji przyjętych rozwiązań ustawowych przewidujących potwierdzenie przekształcenia w formie zaświadczenia (zob. art. 4 ust. 1 ustawy) zadanie ustalenia spełnienia przesłanek nakazujących stosowanie przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. należy do właściwego organu związanego w tym przypadku art. 218 § 1 i 2 kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń, co do zasady, oparte jest na danych posiadanych przez organ właściwy do wydania zaświadczenia. Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (tak: NSA w wyroku z 14 marca 2019 r., sygn. I OSK 1223/17, LEX). Na skutek uzyskania przez art. 1a ustawy wstecznej mocy obowiązującej, przepis ten stał się dla Sądu elementem wzorca kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie postanowień, pomimo że przepis ten w czasie rozstrzygania o zasadności wniosku skarżącej nie był częścią polskiego porządku prawnego. Poprzez wyraźny przepis intertemporalny ustawodawca odstąpił od podstawowej zasady prawa administracyjnego oraz sądowej kontroli administracji publicznej jaką jest zasada tempus regit actum. Wyjątek od zasady kierowania się stanem prawnym obowiązującym organy w chwili podejmowania działania wypływa z powołanego wyżej art. 30 pkt 1 ustawy nowelizującej. Uzyskanie przez art. 1a ustawy mocy obowiązującej od dnia 1 stycznia 2019 r. spowodowało konieczność założenia fikcji prawnej, w której organy obu instancji powinny przy rozstrzyganiu wniosku Spółdzielni kierować się tym przepisem. Zatem, przy uwzględnieniu reguł zawartych w art. 218 § 2 kpa, organy powinny ustalić czy działki ew. [...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] są zabudowane w sposób otwierający pozytywne dla Spółdzielni rozstrzygnięcie. Nie trzeba wykazywać, że organy nie miały szans tego uczynić, skoro ustawodawca dodał ten przepis po dniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć, ale z mocą wsteczną, obejmującą dzień złożenia wniosku przez skarżącą. Wobec powyższego, Sąd uwzględnił skargę Spółdzielni na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), bowiem wydane w jej sprawie postanowienia naruszają regulacje procesowe wyrażone w art. 218 § 2 kpa w zw. z art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r., w sposób który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie organy uwzględnią nowy, lecz jednocześnie wiążący stan prawny, poszerzający oddziaływanie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Sąd oddalił natomiast wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 206 p.p.s.a. Powołany przepis umożliwia sądowi, w uzasadnionych przypadkach, odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie mamy tu do czynienia ze szczególnie uzasadnioną sytuacją, bowiem o uwzględnieniu skargi zadecydowała zmiana prawa następująca po dniu zakończenia postępowania administracyjnego, ale z mocą wsteczną. Zatem, uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie nie było spowodowane klasyczną postacią nielegalności działań organów administracji publicznej. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.