I SA/Wa 1545/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy zgodnie z właściwością oddala skargę. Minister Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 144 tejże ustawy, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] dotyczące przekazania według właściwości Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w L. wniosku K.S., w sprawie przyznania pomocy na kontynuowanie nauki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Polityki Społecznej podniósł, że dnia 29 czerwca 2004 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek K.S., dotyczący wypłaty pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki w roku akademickim 2003/2004. Ponieważ - zdaniem organu - w świetle przepisów obowiązującego prawa Wojewoda [...] nie był organem właściwym do rozpatrzenia powyższego wniosku, na podstawie art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], sprawa została przekazana według właściwości Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w L. Jak wynika z akt sprawy na to postanowienie w ustawowym terminie złożyła zażalenie K.S. uznając, że wydane ono zostało w całości niezgodnie z prawem, ponieważ nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, brak w nim informacji w odpowiedzi na które pismo skarżącej zostało wydane, brak wyjaśnienia dlaczego organ nie może udzielić wnioskodawczyni zapomogi wyjątkowej na ukończenie ostatniego roku nauki oraz dlaczego nie są brane pod uwagę jej trudne warunki oraz fakt, że od urodzenia była wychowywana w rodzinie zastępczej. Po rozpatrzeniu zażalenia, Minister Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na treść art. 90 ust. 1 oraz z art. 112 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.) w związku z jej art. 19, na mocy których to przepisów przyznawanie pomocy na usamodzielnienie i kontynuowanie nauki należy do zadań własnych powiatu i decyzje w tej sprawie są wydawane przez starostę powiatu lub z jego upoważnienia kierownika ośrodka pomocy społecznej. Minister wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że L. jest powiatem grodzkim, zadanie to realizuje Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w L. W tej sytuacji organ II instancji uznał, że przekazanie przez Wojewodę [...] sprawy według właściwości na podstawie art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego Ośrodkowi Pomocy Społecznej w [...] nastąpiło zgodnie z przepisami prawa i z dostatecznym rozpoznaniem sprawy. Jednocześnie Minister wyjaśnił, że kwestionowane postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości było rozpatrzone pod kątem prawidłowości i zgodności z prawem samego postanowienia. Organ II instancji nie badał zasadności żądania K.S., co do przyznania pomocy na kontynuowanie nauki, ponieważ Minister Polityki Społecznej nie jest upoważniony przez ustawę o pomocy społecznej do orzekania o zasadności udzielania bądź nieudzielania konkretnych świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Organem właściwym do merytorycznego rozpatrzenia zasadności wniosku skarżącej jest właściwy ośrodek pomocy społecznej w L. Natomiast ocena, czy przy ewentualnym wydaniu przez ten organ decyzji odmownej doszło do naruszenia prawa, należeć będzie do właściwego organu odwoławczego, którym w stosunku do decyzji dotyczących odmowy udzielenia pomocy na usamodzielnienie albo kontynuowanie nauki jest właściwe Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tej sytuacji Minister Polityki Społecznej uznał, że zaskarżone postanowienie w sprawie przekazania według właściwości jest prawidłowe i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymał je w mocy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Polityki Społecznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K.S.. W treści skargi podniosła, że w całości popiera swoje argumenty przedstawione w trakcie postępowania administracyjnego, których to organy rozpatrujące sprawę nie chcą uwzględnić. Dokładnie wyjaśniła sprawę złego wyliczenia - zdaniem skarżącej - w miesiącu marcu 2003 r. otrzymanego miesięcznego dochodu. Skarżąca stwierdziła, że ponieważ przedłużenie przez nią nauki o jeden rok wyniknęło nie z jej winy, lecz z winy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, który wstrzymał skarżącej, niezgodnie z prawem, wypłatę pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki, dlatego też uważa, że należy jej się jeszcze to świadczenie i niezgodnie z prawem organy rozpatrujące jej wniosek nie chcą go przyznać. W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Socjalnej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Zarzuty zawarte w skardze były już przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu odwoławczym i nie wnoszą żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada jedynie, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowania pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zebrane w przedstawionej sprawie materiały dowodzą, że intencją starań skarżącej było uzyskanie - w oparciu o treść art. 36 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.) - pomocy finansowej na kontynuowanie nauki. Z treści art. 90 ust. 1 oraz art. 112 ust. 5 w związku z art. 19 przywołanej ustawy jednoznacznie wynika, że przyznawanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki należy do zadań własnych powiatu. Decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach w tych sprawach wydaje starosta powiatu lub z jego upoważnienia kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie i inni pracownicy centrum upoważnieni na wniosek kierownika. Żaden przepis ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej nie przyznaje w tym zakresie wojewodzie (ani Ministrowi Polityki Społecznej) uprawnień do wydawania decyzji administracyjnych. W tej sytuacji, zgodnie z art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewoda [...], do którego zwróciła się skarżąca w sprawie przyznania pomocy na kontynuowanie nauki, uznając się za organ niewłaściwy do jego rozpatrzenia, prawidłowo zastosował przepis art. 65 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego i przekazał go do organu właściwego czyli Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. (działającego z upoważnienia starosty). Na poparcie tego stanowiska przywołać można orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym, przed wszczęciem postępowania organ z urzędu bada swoją właściwość, nie podejmując czynności w razie wyniku negatywnego. Przy wszczęciu postępowania na żądanie strony, w razie wyniku negatywnego przekazuje podanie do organu właściwego w sprawie. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie (wniosek). Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek kontroli swojej właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej, chroniąc w ten sposób stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m.in. formułowania żądań i kierowania ich do właściwych organów. Zaniechanie zbadania przez organ właściwości, którego następstwem może być jej brak w danej sprawie, powoduje, że decyzja wydana w takim postępowaniu, zgodnie z treścią art. 156 §1 pkt 1 kpa, dotknięta jest nieważnością (postanowienie NSA z 26 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SAB 145/98, publ. Wspólnota 1998, Nr 49, poz. 26, postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 2308/00, niepubl., wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA 1461/00, niepubl.). W tej sytuacji Minister Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Minister nie mógł również zbadać przedstawionych przez skarżącą argumentów na rzecz przyznania jej pomocy, jako że jest władny to uczynić jedynie organ, do którego sprawa została przekazana. Z tych względów Sąd, uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.