I SA/Wa 1551/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oddala skargę I SA/Wa 1551/06 UZASADNIENIE Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku T. B. z dnia 4 kwietnia 2002 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] o odmowie nadania T. B. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2002 r. W uzasadnieniu przedstawiono, co następuje. Pismem z dnia 12 grudnia 2001 r., które wpłynęło w dniu 17 grudnia 2001 r. T. B. zwrócił się do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o nadanie licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami w trybie art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2000 r., Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) Decyzją z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami T. B.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na niedotrzymanie przez zainteresowanego terminu ustawowego na złożenie wniosku, określonego w wyżej wymienionym art. 232 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (sygn. akt I SAB/Wa 188/05), zobowiązał Ministra Transportu i Budownictwa do rozpoznania wniosku T. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] - w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Prawomocny wyrok w przedmiotowej sprawie został doręczony Ministrowi Budownictwa w dniu 22 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 4 kwietnia 2002 r. T. B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który wpłynął do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu 9 kwietnia 2002 r. Jakiekolwiek nieprawidłowości w obiegu dokumentów czy też zagubienie wniosku nie mogą w ocenie Sądu powodować negatywnych konsekwencji dla strony. Minister Budownictwa rozpatrując ponownie sprawę podniósł, co następuje: Jak wynika z rejestru poczty przychodzącej do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, T. B. złożył pismem z dnia 4 kwietnia 2002 r.(data wpływu 9 kwietnia 2002 r.) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r., nr [...]. Z uwagi na brak dysponowania przez organ oryginałem wniosku T. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 4 kwietnia 2002 r., mając na uwadze wskazanie Sądu, iż zagubienie dokumentów nie może mieć negatywnych konsekwencji dla strony, organ przyjął, że wniosek z dnia 4 kwietnia 2002 r. został złożony w przepisowym terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Jednocześnie organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oparł się na treści kopii tego wniosku, która została przekazana przez T. B.. Odnosząc się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że T. B. wystąpił pismem z dnia 12 grudnia 2001 r., złożonym 17 grudnia 2001 r. do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, o nadanie licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami w trybie określonym w art. 232 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wspomniany przepis pozwalał na zwolnienie z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego, odbycia praktyki zawodowej i z obowiązku złożenia egzaminu osób, które wykażą, że co najmniej przez okres 5 lat przez wejściem w życie wyżej wymienionej ustawy (to jest przed 1 stycznia 1998 r.) wykonywały działalność zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Podkreślono, że decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma termin określony w treści art. 232 ust. 2 powołanej ustawy , zgodnie z którym stosowny wniosek należy złożyć przed upływem 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jest do dnia 31 grudnia 2000 r. Z porównania daty złożenia wniosku przez T. B. (17 grudnia 2001 r.) oraz terminu, do którego wnioski takie można było składać (31 grudnia 2000 r.) wynika, że T. B. złożył ww. wniosek z uchybieniem terminu określonego w art. 232 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o nadanie licencji zawodowej w trybie szczególnym organ podtrzymał stanowisko, że wspomniany termin jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega regułom określonym w przepisach art. 58 k.p.a. i art.. 59 k.p.a. oraz, że uchybienie takiemu terminowi skutkuje wygaśnięciem uprawnień do uzyskania licencji zawodowej w trybie szczególnym. Ponadto stwierdzono, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują wydania przez naczelny organ administracji publicznej właściwy w sprawach budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej tymczasowych zezwoleń na prowadzenie działalności zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Zgodnie z treścią art. 232 ust. 3 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadzenie działalności zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami bez licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami było możliwe do dnia 31 grudnia 2001 r. Z tych względów utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] marca 2002 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. B.. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 5 Kodeksu cywilnego, a także naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7-10 i art. 77 kpai wniósł o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że Minister Budownictwa nie ustosunkował się do wywodów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ograniczył się do formalnego potwierdzenia odmownej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, co niewątpliwie narusza art. 7 i art. 77 k.p.a. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie mu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Zdaniem skarżącego złożenie wniosku o nadanie licencji w dniu 12 grudnia 2001 r. nie powinno odbierać nabytego na podstawie 13 lat praktyki i doświadczenia prawa do uzyskania licencji w trybie określonym w art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jest to bowiem sprzeczne z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący stwierdził, że nawet gdyby uchybił terminowi do złożenia wniosku o licencję w omawianym trybie, to nastąpiło to bez zawinienia z jego strony. W tej sprawie nie udzielono mu właściwej informacji w Urzędzie Miejskim w Z.,, również Sąd Rejonowy w B. przy wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego nie wzywał go do przedłożenia licencji. Ponadto myląca była data publikacji ustawy w Dzienniku Ustaw z roku 2000. Wskazał też na czteroletnie opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku. T. B. zarzucił także, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Minister Budownictwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Podkreślił, że bezspornym w sprawie pozostaje fakt złożenia wniosku w trybie art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami pismem z dnia 12 grudnia 2001 r., co uzasadniało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny i sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i z przepisami postępowania administracyjnego. Skarga może być uwzględniona jedynie w przypadku, gdy sąd stwierdzi w danej sprawie naruszenie przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Okolicznością bezsporną jest, że wniosek T. B. z dnia 12 grudnia 2001 r. o nadanie licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami w szczególnym trybie określanym w art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wpłynął do organu w dniu 17 grudnia 2001 r. Termin zaś na złożenie takiego wniosku określony w art. 232 ust. 2 ustawy upłynął z dniem 31 grudnia 2000 r. Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji jest to termin prawa materialnego i jako taki nie podlega regułom określonym w przepisach art. 58 i art. 59 kpa, nie jest więc możliwe jego przywrócenie, czego domagał się skarżący. Uchybienie takiemu terminowi skutkuje wygaśnięciem uprawnień do uzyskania licencji zawodowej w szczególnym trybie, niezależnie od przyczyny niezłożenia wniosku w ustalonym w ustawie terminie. Dlatego poza zakresem rozważań sądu pozostać musiały podane przez skarżącego przyczyny opóźnienia w złożeniu wniosku, bowiem nie mogły one mieć wpływu na ocenę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd nie podzielił wyrażonego w skardze stanowiska, że w sprawie naruszone zostały wskazane przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. To właśnie z zawartej w art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa prawnego wynika obowiązek organów państwa przestrzegania obowiązujących przepisów ustawowych. Natomiast wyrażona w art. 32 ust. 1 zasada równego traktowania przez władze publiczne nakazywała takie samo traktowanie T. B., jak i innych osób, które złożyły wniosek z uchybieniem terminu. Organy nie stosowały w sprawie art. 5 Kodeksu cywilnego, nie mogło więc dojść do jego naruszenia. Stwierdzić należy, że nie zostało wykazane, by organy uchybiły przepisom postępowania, w tym art. 7-10 i art. 77 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takiej sytuacji z tej przyczyny skarga mogłaby zostać uwzględniona. Chociaż rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie powinno nastąpić po upływie 4 lat od jego złożenia, to również naruszenie przepisów dotyczących terminów załatwienia spraw nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.