I SA/Wa 1555/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o wymierzeniu A.M. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] grudnia 2009 r. - w związku z posiadanymi przez [...] Urząd Wojewódzki informacjami, iż pod adresem [...],[...]w D. działa placówka, pod nazwą [...] "[...]", zapewniająca całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym - zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne (upoważnienie nr [...]) w sprawie ustalenia czy powyższa działalność prowadzona jest na podstawie zezwolenia Wojewody [...] w oparciu o przepis art. 67 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. - o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362). Postępowanie kontrolne zostało ponowione, po ustaleniu przez organ rzeczywistego rodzaju prowadzonej działalności w budynku pod adresem [...], w dniu [...] lutego 2010 r. na podstawie upoważnienia nr [...]. Upoważnienie kontrolne wystawiono na [...] A. "[...]", W następstwie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że pod powyższym adresem prowadzona jest placówka bez wymaganego zezwolenia wojewody, w konsekwencji, na podstawie art. 130 ust. 2 w zw. z art. 131 ustawy o pomocy społecznej, Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr nr [...] nałożył na A.M. z tego tytułu karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż w związku z wszczętym postępowaniem kontrolnym na podstawie upoważnienia z dnia [...] grudnia 2010 r., w dniu [...] grudnia 2010 r. zespół inspektorów Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego przeprowadził oględziny budynku w [...]. Pani A.M., która podpisała upoważnienie do wszczęcia kontroli, oświadczyła, iż pod tym adresem prowadzi działalność agroturystyczną na podstawie zaświadczenia Nr [...] wydanego przez Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2003 r., jednakże nie wyraziła zgody na wizytację pomieszczeń oraz na przeprowadzenie rozmowy z osobami przebywającymi w placówce. Oświadczyła, że na terenie budynku przebywa aktualnie 8 osób oraz, że w niniejszym miejscu prowadzona była poprzednio działalność gospodarcza w zakresie usług gastronomiczno-hotelarskich przez jej męża – E.M. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem ewidencyjnym [...] E.M., prowadzący Firmę [...] "[...]" w dniu [...] stycznia 2007 r. wykreślił pkt 3 wpisu [...] "[...]", zaś decyzją Urzędu Gminy D. znak: [...] z dnia [...] września 2009 r. wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej w.w. firmę – w związku z zaprzestaniem całkowicie przez nią działalności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że małżeństwo czyniło starania w celu prowadzenia całodobowej opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub w podeszłym wieku, jednakże z uwagi na kłopoty finansowe nie dostosowali obiektu do wymogów i postanowili prowadzić działalność agroturystyczną. Ostatecznie małżeństwo podjęło decyzję wyjazdu do [...] i ewentualnie sprzedaży nieruchomości w D. Jak wynika z akt sprawy nieruchomość w [...] jest własnością A.M. (nakaz płatniczy na rok 2010 z tytułu podatku od nieruchomości, leśnego oraz rolnego). W trakcie kontroli doraźnej A.M. zobowiązała się usunąć z internetu reklamę poprzednio działającej placówki opiekuńczej. Ponadto z akt sprawy wynika, iż organ odstąpił od przesłuchania E.M. - męża A.M. W celu ustalenia rzeczywistego rodzaju prowadzonej działalności w budynku pod adresem [...] organ kontroli zwrócił się do Dyrektora Szpitala Powiatowego w L. oraz do Kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z zapytaniem, czy w okresie od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. osobom zamieszkałym pod adresem [...],[...] w D. udzielano jakiejkolwiek pomocy medycznej. Wystosowano również pismo do Wójta Gminy D. z zapytaniem odnośnie danych i liczby osób zameldowanych pod wyżej wskazanym adresem. Z uzyskanych informacji wynikało, iż w okresie od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. pod adresem [...] przeprowadzono 7 interwencji zespołów wyjazdowych ze Szpitala Powiatowego w L., ponadto z pisma Kierownika SPZPOZ z dnia [...] stycznia 2010 r. wynikało, iż w tym okresie opieką medyczną objęto 14 osób, zanotowano również 277 wizyt lekarskich. Powyższe informacje jak i fakt, iż w dniu [...] grudnia 2009 r. odmówiono kontrolowanym wejścia do pomieszczeń, w których przebywały osoby znajdujące się w placówce w dniu [...] lutego 2010 r. organ ponownie wszczął postępowanie kontrolne na podstawie upoważnienia z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Upoważnienie podpisała A.M.. Z ustaleń organu (ustne oświadczenia pensjonariuszy, stosowne protokoły) wynika, że w dniu kontroli w placówce przebywało 7 osób (tylko jedna w celach agroturystycznych). Pozostałe 6 osób to osoby w podeszłym wieku, przewlekle chore oraz niepełnosprawne, umieszczone głównie przez rodziny w celu opieki, z reguły na pobyt krótkotrwały. Jedna z osób przebywała od dwóch lat, inna od roku. Z informacji uzyskanych od A.M. wynika, że pensjonariuszom oferowano pobyt czasowy na podstawie umowy zawartej pomiędzy właścicielem wilii w D. a osobami zainteresowanymi lub ich rodzinami. Ponadto A.M. oświadczyła, iż opiekę nad osobami sprawuje sama wraz z mężem, czasem korzysta z pomocy sąsiedzkiej. Potwierdziła wcześniej składane informacje co do zamiaru wyjazdu do [...] i zakończenia działalności. Sporządzony z kontroli protokół, został podpisany przez A.M., która nie wniosła do niego żadnych zastrzeżeń. W związku z powyższym na podstawie art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej Wojewoda [...] wydał decyzję nakładającą na A.M. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym. Od decyzji tej A.M. wniosła odwołanie, zarzucając wydanie jej przeciwko osobie, która nie jest stroną postępowania oraz na podstawie błędnych ustaleń faktycznych. Ponadto zarzuciła prowadzenie postępowania w sposób nie zapewniający stronom udziału w czynnościach kontrolnych. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister, wskazując na wynikający z art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wymóg uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, podniósł, iż w celu uzyskania takiego zezwolenia strona zobowiązana jest do złożenia stosownego wniosku wraz z wszystkimi wymaganymi dokumentami. W niniejszej sprawie takiego wniosku wraz z załącznikami strona jednak nie złożyła. Minister wskazał, iż wobec oświadczenia strony, iż od Świąt Wielkanocnych 2010 r. wraz z mężem będzie mieszkać i pracować w [...] (protokół kontroli z dnia [...] lutego 2010r., oświadczenie złożone w protokole przesłuchania z dnia [...] lutego 2010 r.) oraz twierdzeniem, iż poczyniła kroki w celu przeniesienia osób do innych placówek organ II instancji wystąpił do Wojewody [...] o ustalenie, czy w gospodarstwie [...] "[...]" nadal przebywają osoby niepełnosprawne, w podeszłym wieku lub przewlekle chore, czy ich pobyt w gospodarstwie agroturystycznym ma charakter długotrwały oraz czy w placówce prowadzone są usługi dodatkowe, niezwiązane z działalnością turystyczną. W odpowiedzi na powyższe organ I instancji w dniu [...] maja przeprowadził kolejną kontrolę w gospodarstwie [...] (upoważnienie z dnia [...] maja 2010 r. nr[...]). Z protokołu kontrolnego z dnia [...] maja 2010 r. wynika, iż w placówce nadal przebywają osoby w podeszłym wieku, przewlekle chore oraz niepełnosprawne. W trakcie kontroli w placówce przebywały 3 osoby, w tym 2 leżące. A.M. została również poinformowana o treści zapisu art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do ich treści, jednak z tego uprawnienia nie skorzystała. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] nakładająca na A.M. karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych, została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na powyższą decyzję A.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu zarzuciła nieważność postępowania poprzez skierowanie decyzji do osoby, która nie jest stroną w sprawie, naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 95 § 2 kodeksu cywilnego) oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107, art. 10 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego). Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o jej uchylenie w całości. W każdym przypadku strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie przesłuchały jej męża E.M., który w jej ocenie winien być stroną postępowania, gdyż to on na własny rachunek, prowadził placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą "[...]" w D. [...],[...]. Tym razem skarżąca wskazała, że umowy z pensjonariuszami zawierane były każdorazowo w imieniu firmy [...]. Podniosła, że w budynku "[...]"[...] w D., prowadziła działalność agroturystyczną, którą prowadzi nadal, natomiast swojemu mężowi pomagała w prowadzeniu jego działalności. Jej pomoc świadczona była w ramach pełnomocnictwa, w związku z czym organ niesłusznie uznał ją jako stronę postępowania i skierował do niej decyzję, przez co naruszył przepis art. 95 § 2 kodeksu cywilnego w zw. z art. 28 i 32 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona w sprawie decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ prawidłowo uznał, iż stroną niniejszego postępowania, a więc i adresatem decyzji, jest A.M. Strona zajmuje kluczową pozycję w postępowaniu administracyjnym, albowiem postępowanie to prowadzi się w celu rozstrzygnięcia o jej prawach lub obowiązkach. Nie może się ono toczyć bez udziału strony, gdyż brak jest wówczas podmiotu, którego te prawa lub obowiązki mają dotyczyć. Skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną jest jedną z najcięższych wad decyzji, skutkującą stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do przepisu art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten określa podmioty posiadające legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja procesowa oznacza uprawnienie do wzięcia udziału w danym postępowaniu w charakterze strony. Omawiany przepis wiąże pojęcie strony z interesem prawnym lub prawnym obowiązkiem. Jest się stroną, jeżeli posiada się w danym postępowaniu interes prawny lub obowiązek prawny albo, jeśli żąda się postępowania ze względu na posiadany interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie NSA dominuje pogląd, zgodnie, z którym interes prawny można wyprowadzić tylko z przepisów prawa materialnego. Inaczej mówiąc, podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., nie jest więc legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przytoczony wyżej przepis, ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A więc zawarta w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Ponadto art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. W niniejszej sprawie organy obu instancji nie naruszyły powyższych zasad. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Istotne w sprawie jest to, iż w trakcie prowadzonych, przez organ I instancji postępowań kontrolnych, A.M. nie kwestionowała przymiotu strony w postępowaniu, potwierdzając swój status stosownymi podpisami złożonymi na upoważnieniach do kontroli kolejno z dnia [...] grudnia 2009 r., z dnia [...] lutego 2010 r., oraz z dnia [...] maja 2010 r. Wyrazem akceptacji swojej roli w postępowaniu było także odstąpienie od jakichkolwiek uwag i zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [...] maja 2010 r. Zgodzić się należy z organem, iż zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie, której wpisana była "pomoc społeczna z zakwaterowaniem" przez męża skarżącej E.M. w styczniu 2007 tym bardziej potwierdza fakt, iż nie mógłby być on stroną postępowania, gdyż nie spełniałby przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Bez znaczenia również pozostaje fakt pod jaką nazwą osoba prowadzi daną działalność gospodarczą, a więc czy jest to działalność usługowa o charakterze hotelarsko - gastronomicznym, czy agroturystycznym. Istotny jest faktyczny przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej, który w niniejszym postępowaniu został określony jednoznacznie. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż pod adresem [...] w D. Pani A.M. prowadzi bez zezwolenia działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym nie posiadając wymaganego prawem zezwolenia. Pełnomocnictwo znajdujące się w aktach, na które powołuje się skarżąca dotyczy upoważnienia do występowania w imieniu E.M. prowadzącego działalność w postaci Firmy [...] "[...]" m.in. przed Urzędem Skarbowym, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, sądami, organami władzy, administracji państwowej i samorządowej we wszystkich sprawach związanych z działalnością firmy. Oznacza to, iż z momentem całkowitego zaprzestania działalności gospodarczej przez E.M. we wrześniu 2009 r. (decyzja Urzędu Gminy D. znak: [...] z dnia [...] września 2009 r.) pełnomocnictwo to straciło przymiot ważności, tym samym jest bez znaczenia w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się zaś do zarzutu prowadzenia przez organ postępowania w sposób niezapewniający stronom udziału w postępowaniu, w tym odstąpienia od przesłuchania E.M. Sąd przychyla się do argumentacji organu, iż E.M. nie był stroną postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...], co uzasadnia brak naruszeniu przepisu art. 10 k.p.a. przez organ I instancji. Strona postępowania A.M. miała to prawo zagwarantowane, co uwidacznia podpis złożony w protokole kontroli z dnia [...] maja 2010 r. w którym organ poinformował A.M. o treści art. 10 k.p.a oraz umożliwił wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszenie zastrzeżeń. Sąd wskazuje, że ekonomia procesowa (art. 12 k.p.a.) modyfikuje zasadę prawdy materialnej (art. 7 i 77 k.p.a.) zezwalając organowi administracyjnemu na wyjaśnienie tylko tych faktów, które są konieczne dla wydania decyzji. Kierując się tym, organ, po ustaleniu strony postępowania i rzeczywistego charakteru prowadzonej przez nią działalności, nie miał obowiązku przeprowadzać dowodu, jeżeli w jego ocenie dowód ten dotyczył okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż istotą postępowania w przedmiocie wymierzenia kary finansowej w trybie art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jest wyłącznie ustalenie czy dana jednostka prowadzi działalność gospodarczą podlegającą reglamentacji oraz czy posiada ona na tą działalność stosowne zezwolenie wydane przez właściwy organ władzy publicznej, a zatem czy zaistniał określony ww. przepisem stan faktyczny, uzasadniający obligatoryjne orzeczenie w stosunku do niej kary. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. – o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.; dalej u.p.s.). Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stanowił, iż kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym - podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Karę tą, w drodze decyzji administracyjnej, wymierza wojewoda (art. 131 ust. 1 u.p.s.). Brzmienie art. 130 ust. 2 u.p.s. wskazuje, że przy rozstrzygnięciu kwestii nałożenia kary, a także jej wysokości, wojewoda nie ma żadnej swobody decyzyjnej. Świadczy o tym posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "podlega karze". Oznacza to, że w sytuacji zaistnienia stanu faktycznego odpowiadającego hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie, a więc prowadzenia przez określony podmiot, bez zezwolenia wojewody, działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobowa opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, właściwy w sprawie wojewoda nie ma wyboru jakiegokolwiek innego rozstrzygnięcia, aniżeli wymierzenie przewidzianej w tym przepisie kary finansowej. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca taką działalność prowadziła w ramach zarejestrowanej własnej działalności gospodarczej i z tego tytułu czerpała korzyści finansowe, gdyż umowy na pobyt w placówce zawierane były pomiędzy właścicielem domu (A.M.) a pensjonariuszami bądź ich rodzinami. Okoliczność tą potwierdziła własnym podpisem skarżąca w dniu [...] lutego 2010 r. na protokole kontroli. Bez znaczenia w sprawie są więc twierdzenia A.M., iż planuje zakończyć prowadzenie działalności i poczyniła kroki w celu przeniesienia osób do innych placówek gdyż istotne w sprawie są ustalenia przeprowadzonej w dniu [...] maja 2010 r. kontroli, z której wynika, iż pod adresem [...] w D. nadal prowadzona jest działalność gospodarczą zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym. Skoro zatem skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, na której prowadzenie powinna uzyskać zezwolenie, o którym mowa w art. 67 ust. 1 u.p.s., a zezwolenia tego nie posiada, to nie budzi wątpliwości Sądu, iż spełnione zostały, określone w art. 130 ust. 2 powołanej ustawy przesłanki zastosowania wobec niej przewidzianej tym przepisem sankcji. W ustalonym stanie faktycznym bowiem Wojewoda [...] zobligowany był do wymierzeni A.M. kary w wysokości określonej ustawą. Tym samym wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz utrzymująca to rozstrzygnięcie w mocy zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia z dnia [...] maja 2010 r. odpowiadają prawu. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz prawidłowo go oceniły. Nie uchybiły również, w ocenie Sądu, ogólnym zasadom postępowania administracyjnego, a wydane w sprawie decyzje zawierają wszystkie niezbędne elementy, w tym jasne i wyczerpujące uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. To zaś oznacza, że skarga A.M. nie ma usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9