I SA/Wa 1558/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. G. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1558/16 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1558/15 starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek K. G. o przyznanie prawa pomocy wskazując, że skarżący – mimo stosownego wezwania – nie podpisał formularza PPF o przyznanie prawa pomocy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2017 r. W dniu 10 kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień w przedmiocie prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Rozpatrując sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia sąd, zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2). Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić trzeba, że słusznie starszy referendarz sądowy uznał, iż w sprawie zaistniały przesłanki z art. 257 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Oczywiste bowiem jest, że skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy – nie podpisał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wiosek należało pozostawić zatem bez rozpoznania. Zarządzenie z dnia 16 marca 2017 r. jest więc prawidłowe i brak jest podstaw do jego zmiany. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.