I SA/Wa 1559/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję L. Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz Gminy B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości położonej w B., składającej się z szeregu wymienionych w tej decyzji działek ewidencyjnych położonych w obrębie [...] (grunty pod rowami). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2020 r. stwierdził nabycie przez Gminę z mocy prawa nieruchomości (gruntów pod rowami) o której mowa w sentencji tej decyzji. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Gmina złożyła odwołanie. W jego uzasadnieniu Gmina, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wyjaśniła, że w jej ocenie przedmiotowe działki nie podlegały z mocy prawa komunalizacji w trybie powołanego art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Po jego rozpatrzeniu organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie może zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ II instancji przywołał treść art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) oraz art. 91 ust. 1 obowiązującej w dniu 27 maja 1990 r. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.). Wyjaśnił, że z brzmienia tego przepisu wynika, że przedmiotem komunalizacji jest wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe). Decydujące znaczenie dla komunalizacji następującej z mocy prawa ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie wejścia w życie tej ustawy, czyli w dniu 27 maja 1990 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z pisma Starosty[...] z dnia [...] lipca 2019 r. wynika, że nieruchomość położona w [...] w obrębie [...], oznaczona jako działki ewidencyjne numer: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], według stanu na dzień 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa i nie była w sposób prawem przewidziany (decyzja/umowa) oddana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste oraz nie powierzono sprawowania zarządu tą nieruchomością nieodpłatnie utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. Gmina nie zakwestionowała powyższych ustaleń. Nie przedstawiła żadnych dokumentów (decyzja/umowa), które potwierdzałyby, że przedmiotowa nieruchomość według stanu na dzień 27 maja 1990 r. była rozdysponowana w w/w sposób. Zatem w sensie prawnym nieruchomość przynależała do Gminy. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie jest sporne, że na gruntach stanowiących to mienie znajdowały i znajdują się rowy. Następnie organ II instancji stanął na stanowisku, że w sprawie nie zachodzą również przesłanki wyłączające, wynikające z treści art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że w prawdzie ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie wymienia obowiązku utrzymania rowów w należytym stanie technicznym jako obowiązku gminy, to jednak obowiązek utrzymania rowów w należytym stanie technicznym jest obowiązkiem wywodzącym się z prawa własności do nieruchomości, na której rów jest usytuowany, a więc odnosi się to również do gminy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Gminę w odwołaniu, że przedmiotowe nieruchomości stanowiące rowy melioracyjne nie były w posiadaniu Gminy, a ponadto stanowiły własność Skarbu Państwa we władaniu Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych Oddział [...], a od 1992 r. Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających władanie ww. podmiotów, które zresztą jest kategorią faktyczną, a nie prawną. Decydujące znaczenie ma bowiem tutaj stan nieruchomości istniejący w dacie 27 maja 1990 r. W ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, dokonanej na podstawie analizy załączonej dokumentacji, Wojewoda w zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, a innemu podmiotowi nie przysługiwał w tym dniu odpowiedni tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, oparty na stosownej decyzji/umowie ustanawiającej prawo do danej nieruchomości. Tym samym nieruchomość ta należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego i podlegała komunalizacji z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. na rzecz właściwej gminy. Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Gmina [...]. W uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć znaczny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu sprawy i tym samym przyjęcie błędnego stanu faktycznego za podstawę stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę przedstawionych nieruchomości poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialny i ustawę o porozumieniach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.) poprzez zastosowanie błędnej jego wykładni i uznanie, że skarżąca Gmina nabyła z mocy prawa własność przedmiotowej nieruchomości Skarbu Państwa. W uzasadnieniu skargi skarżąca Gmina przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1 pkt 2 tej ustawy składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim, z zastrzeżeniem przepisu art. 14 powołanej ustawy. W tej sytuacji przypomnieć należy, że decyzja w przedmiocie komunalizacji ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że stwierdza ona fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie powołanej ustawy. Obowiązkiem organów administracji orzekających w przedmiocie komunalizacji mienia jest więc ustalenie, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, czy zachodzą przesłanki, od spełnienia których przepis ustawy uzależnia nabycie z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości, a więc czy według stanu na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i czy należała do rady narodowej bądź terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego oraz czy nie zachodzi przesłanka negatywna do skomunalizowania gruntu, określona w art. 11 tej ustawy. Zasadniczym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było zatem ustalenie stanu prawnego i faktycznego spornej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. Organ odwoławczy po analizie akt sprawy uznał, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w tej dacie własność Skarbu Państwa i należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Organ podkreślił, że nie odnaleziono dokumentów potwierdzających oddanie przedmiotowej nieruchomości w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. Dodatkowo organ odwoławczy powołał się na treść art. 91, art. 92 i art. 97 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie to należy uznać za co najmniej przedwczesne i wydane w oparciu o nie w pełni zgromadzony materiał dowodowy oraz niepełną analizę zebranych już w sprawie dokumentów. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno natomiast poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes obywateli. Artykuł 77 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że organy obu instancji uchybiły opisanym wyżej obowiązkom, a uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik jej rozpatrzenia. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie jest sporne, że położone na terenie gminy [...], w obrębie J., przedmiotowe działki w dniu 27 maja 1990 r. stanowiły własność Skarbu Państwa i użytkowane były jako grunty pod rowami. Istota sporu sprowadza się natomiast do zagadnienia, czy ten specyficzny rodzaj mienia państwowego, jakim jest urządzenie melioracji wodnej (a takimi w świetle art. 91 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne są rowy) należał wówczas do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego - jak przyjęły organy, czy nie - jak utrzymuje skarżąca Gmina. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika jednak, aby organy orzekające ustaliły jednoznacznie, jaki charakter mają poszczególne działki. W szczególności nie określono, na których działkach znajdują się naturalne cieki wodne, a na których rowy melioracyjne, a zatem na których konkretnie działkach zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne znajdują się urządzenia melioracji wodnych podstawowych, a na których szczególne, czy ewentualnie znajdujące się na tych działkach cieki wodne mają charakter wód płynących, czy nie. Organy orzekające nie wyjaśniły także kwestii, że sporny grunt znajdował się we władaniu Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych Oddział [...], a od 1992 r. Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział [...]. Organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie wystąpił do Przedsiębiorstwa [...], następcy prawnego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, który był następcą prawnym Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych o stanowisko i wyjaśnienie tej kwestii oraz nadesłanie posiadanych ewentualnie w tej sprawie dokumentów. Organ I instancji nie wystąpił także w tej sprawie do żadnego archiwum z zapytaniem, czy posiada dokumenty w tej sprawie. Skoro zaś, jak twierdzą organy, większość wymienionych działek stanowią rowy, należy przyjąć, że jakiś podmiot faktycznie wykonywał prace związane z ich konserwacją, co mogło znaleźć odbicie w dokumentach archiwalnych. Mogła to być Gmina lub jeśli była powołana Spółka Wodna, a mogło to odbywać się na zlecenie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. W tym ostatnim wypadku świadczyłoby to, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych nie tylko formalnie, ale i faktycznie sprawował zarząd nad tymi urządzeniami. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że w istotnej dla komunalizacji dacie (27 maja 1990 r.) bieżącym utrzymaniem i eksploatacją urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, położonych na gruntach państwowych, zajmowały się właściwe wojewódzkie zarządy inwestycji rolniczych, natomiast budową i konserwacją tych urządzeń - przedsiębiorstwa wodno-melioracyjne. Podmioty te działały jako wyspecjalizowane w zakresie rolnictwa jednostki i przedsiębiorstwa państwowe o zasięgu i znaczeniu wojewódzkim, podporządkowane wojewódzkim radom narodowym (art. 27 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego - t.j. z 1988 r. Dz. U. Nr 26, poz. 183 ze zm. - w zw. z § 1 ust. 1 pkt 9 lit. g i c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 kwietnia 1984 r. w sprawie określenia rodzajów przedsiębiorstw państwowych, zakładów i innych jednostek państwowych, podporządkowanych radom narodowym poszczególnych stopni - Dz. U. Nr 25, poz. 127). Skoro zaś skarbowe grunty rolne położone na obszarach wiejskich pokryte rowami były wówczas utrzymywane i eksploatowane przez działające jako państwowe jednostki organizacyjne podporządkowane wojewódzkim radom narodowym wojewódzkie zarządy inwestycji rolniczych, to ich podleganie komunalizacji na podstawie powołanego art. 5 ust. 1 musi budzić również poważne zastrzeżenia. Przepis ów dotyczy mienia państwowego należącego do: 1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, a więc organów gminnych lub miejskich o statusie niewojewódzkim, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełniły funkcję organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1. Wobec zaś prawnych uwarunkowań związanych z funkcjonowaniem ww. wyspecjalizowanych jednostek organizacyjnych - utworzonych na podstawie uchwały Nr [...] Rady Ministrów z dnia [...] lipca 1975 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich zarządów inwestycji rolniczych oraz zarządzenia Nr [...] Ministra Rolnictwa z dnia [...] lipca 1975 r. w sprawie zasad szczegółowej organizacji i zakresu działania wojewódzkich zarządów inwestycji rolniczych – a także przypisanych im kompetencji, będących efektem nałożonego ustawowo na Państwo obowiązku ponoszenia kosztów wykonania i utrzymania na gruntach stanowiących jego własność urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, o czym stanowi art. 92 ust. 1 Prawa wodnego, sam brak legitymowania się przez nie dokumentem przekazującym im zajęte rowami grunty państwowe w zarząd (użytkowanie) - na co powołują się organy w niniejszej sprawie - nie jest okolicznością przesądzającą o wyłącznie faktycznym (a nie prawnym) nimi władaniu przez te jednostki. Podzielając co do zasady pogląd organów, że użyty w redakcji art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...) zwrot "należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego" oznacza przynależność mienia państwowego do tych podmiotów w sensie prawnym (rozumianym jako posiadanie określonego tytułu prawnego), a nie tylko w sensie faktycznym, Sąd zwraca uwagę, że ustalenie owego "należenia" nie w każdym przypadku będzie możliwe poprzez odwołanie się do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wykładanego w powiązaniu z art. 3 ust. 2 tej ustawy. Ustalone tą ustawą zasady gospodarowania gruntami nie obejmują bowiem wszelkich nieruchomości położonych na terenie kraju, ale jedynie określone ich kategorie. Art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi bowiem, że określa ona zasady gospodarowania gruntami zabudowanymi i gruntami przeznaczonymi w planach zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy, zwanymi dalej "gruntami"; zabudowę w rozumieniu ustawy stanowią budowle i urządzenia służące do funkcjonowania miast i wsi oraz inne budowle i urządzenia o znaczeniu krajowym lub regionalnym. W ustępie 2 art. 1 tej ustawy wskazano natomiast, że zasady te "nie obejmują gruntów zabudowanych, wchodzących w skład gospodarstw rolnych oraz związanych z państwowym gospodarstwem leśnym i położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na cele gospodarki rolnej i leśnej". Jeżeli zatem urządzenie melioracji wchodzi w skład gospodarstwa rolnego lub związane jest z państwowym gospodarstwem leśnym i położone jest na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na cele produkcji rolnej i leśnej, to nie jest możliwe stosowanie do tego urządzenia analizowanego przepisu, skoro działania przepisów powołanej ustawy jest wobec takich urządzeń wyłączone. W takiej zaś sytuacji twierdzenie w oparciu o unormowanie zawarte w art. 6 ustawy o gospodarce gruntami o należeniu składnika mienia państwowego do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego uznać należy za wadliwe. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że w tych istotnych kwestiach za-chodzą poważne wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione w toku prowadzonego przez organy postępowania. Brak także dowodów na to, że organy prowadziły w tym kierunku jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 6-9, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę ocenę prawną za-wartą w niniejszym rozstrzygnięciu, powinien zebrać i przeanalizować całość dostępnych dokumentów i ewentualnie przeprowadzić inne dowody, które pozwolą na właściwą ocenę istnienia w rozpatrywanej sprawie ustawowych przesłanek do komunalizacji przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Rozpoznając ponownie sprawę, organ ustali w szczególności, jakie planistyczne przeznaczenie miały w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowe działki, czy stanowiły element gospodarstwa rolnego lub leśnego. Dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego we wskazanym przez Sąd zakresie organ wyjaśni, czy w stosunku do spornej nieruchomości nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej komunalizacji. Swoje stanowisko, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, organ szczegółowo wyjaśni w uzasadnieniu wydanej decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2022 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.