I SA/Wa 156/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. i E. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] sprawy ze skargi H. P. i E. P. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], H. P. i E. P. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. jest nieprawidłowa, bowiem pozbawia ich własności nieruchomości w zakresie większym niż przewiduje to przepis prawa. Jeżeli bowiem na własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego przechodzą z mocy prawa grunty zajęte pod pas drogi w dniu 1 stycznia 1999 r., to nie można geodezyjnie pozbawiać strony części nieruchomości nie stanowiącej pasa drogi, tak jak tego dokonał organ wojewódzki. Decyzja Wojewody jest wadliwa i powinna ponownie zostać uchylona i zmieniona. Zdaniem skarżących pomimo wielu lat trwającego postępowania nadal nie udało się wydać decyzji zgodnej z prawem. Zaaprobowanie takiego stanu rzeczy spowoduje trudne do odwrócenia dla strony skutki prawne i finansowe. Wpis do księgi wieczystej wyodrębni większą niż to przewiduje ustawa część działki niezajętej pod drogę. Przywrócenie stanu pierwotnego po założeniu nowej księgi wieczystej będzie wiązało się z dużymi dodatkowymi nakładami finansowymi, które obciążą najpierw Skarb Państwa, później stronę i ostatecznie znowu Skarb Państwa. Aby zapobiec nieuchronnym kosztom należy – zdaniem Państwa P. – wstrzymać wykonanie decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Interes publiczny wymaga, aby nie ponosić kosztów wpisu, które trzeba będzie ponieść ponownie, w razie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może – po przekazaniu mu skargi – na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zawartych w skardze zarzutów, ponieważ przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Stąd też wskazane w skardze okoliczności uzasadniające w ocenie skarżących uchylenie nie tylko zaskarżonego postanowienia, ale również decyzji organu I instancji nie mogą być uwzględnione na obecnym etapie postępowania. Przystępując do interpretacji art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawiony wyżej pogląd i stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie uzasadnili dostatecznie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Sądu sam wpis do księgi wieczystej, który zdaniem skarżących, wiąże się z dużymi dodatkowymi nakładami finansowymi obciążającymi w pierwszej kolejności Skarb Państwa, nie stanowi trudnych do odwrócenia skutków, jak też nie wiąże się z powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). We wniosku brak jest natomiast jakichkolwiek danych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji skarżących. W świetle powołanych wyżej orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego takie dane i informacje są niezbędne, z uwagi na to, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Skoro zatem skarżący nie wykazali, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza to, że brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania w tym przedmiocie stosownego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.