I SA/Wa 1560/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Miernik Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Powiatu G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku Powiatu G. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1993 r., nr: [...] w sprawie nabycia przez Gminę R. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej, obrębie R., uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] - w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1993 r. nr: [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przez Gminę R. z mocy prawa, nieodpłatnie własności wyżej opisanej nieruchomości. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1993 r. zwrócił się Powiat G., podnosząc, iż co najmniej od lat 70-tych po działce ewidencyjnej nr [...] (w części obecnych działek nr [...], nr [...] i nr [...]) przebiega droga publiczna [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1993 r. Organ nadzoru podkreślił, że z akt sprawy nie wynika aby część działki pierwotnie oznaczonej jako nr [...] była zajęta pod drogę publiczną relacji [...]. Droga ta jest zlokalizowana na działce nr [...] graniczącej bezpośrednio z działką objętą decyzją komunalizacyjną. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] kwietnia 2007 r. wystąpił Powiat [...], zarzucając naruszenie art. 7 kpa, art. 77 kpa oraz art. 80 kpa. Po rozpatrzeniu wniosku oraz całości akt sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że wniosek Powiatu zawiera sprzeczność, bowiem po podniesionych argumentach mających przemawiać za uchyleniem decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w podsumowaniu wniosku podkreślił, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1993 r., co czyniłoby wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy bezzasadnym. Organ mając jednak na względzie zasadę wynikającą z art. 7 kpa przeanalizował zebrany materiał dowodowy i odniósł się do podniesionych we wniosku argumentów. Organ nadzoru wskazał, że skomunalizowana działka nr [...], po licznych zmianach, obecnie odpowiada działkom: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] (wszystkie w użytkowaniu wieczystym J. S. i L. S.), oraz działkom nr [...] i nr [...] (w użytkowaniu wieczystym A. D.), a wniosek dotyczy działki nr [...] w części odpowiadającej obecnym działkom nr [...], nr [...] i nr [...]. Organ podniósł, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1993 r., stanowił przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, w myśl którego mienie ogólnonarodowe (państwowe), należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których te organy pełnią funkcję organu założycielskiego oraz zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych tym organom, staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Decydujące znaczenie dla komunalizacji następującej z mocy prawa ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie wejścia w życie ustawy, o której wyżej mowa. Zgodnie z wpisem w karcie inwentaryzacyjnej nr 6, Skarb Państwa stał się właścicielem działki nr [...] na mocy decyzji Powiatowego Urzędu Ziemskiego w G. z dnia [...] stycznia 1946 r. znak: [...]. Organ podniósł, że zmiana oznaczeń ewidencyjnych dokonana po dniu 27 maja 1990 r., nie oznacza, że nieruchomość traci status mienia podlegającego komunalizacji w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Jest to bowiem część tego samego mienia tylko inaczej oznaczona. Organ podkreślił, iż rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. ma charakter deklaratoryjny, tj. potwierdza stan prawny ukształtowany z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. Mimo, iż nabycie własności następuje z mocy prawa, to jednak w obrocie cywilnoprawnym gmina dla wykazania swojego tytułu do nieruchomości nie może skutecznie powoływać się na przepis art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Do tego celu niezbędna jest decyzja wojewody. Wojewoda zobligowany jest badać, czy zachodzą przesłanki określone w powołanych przepisach do stwierdzenia komunalizacji i czy nie zachodzą przesłanki wyłączające komunalizację. W postępowaniu tym Wojewoda nie rozstrzyga spornych interesów stron (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 1980 r., sygn. akt I SA 140297, LEX nr 45049). Powyższe zdaniem organu nadzoru oznacza, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] w części odpowiadającej działkom nr [...], nr [...] i nr [...] w dacie 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa. Organ wskazał, że z materiału dowodowego sprawy, w szczególności z księgi wieczystej nr [...] oraz wypisu z rejestru gruntów według stanu na 1992 r., wynika, iż właścicielem działki nr [...] (wcześniej oznaczonej nr [...], [...], [...], [...], [...]) był Skarb Państwa, a działka ta wraz z innymi działkami nr [...], [...]-[...], [...] stanowiła użytek oznaczony jako rola, pastwisko oraz łąka. Nie ma natomiast wskazania, iż działka ta stanowiła w jakiejkolwiek części drogę publiczną, a zatem nie może być mowy, aby działka ta chociażby w części nie podlegała komunalizacji. Odnosząc się do mapy uzupełniającej projekt podziału nieruchomości jako działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...] z dnia [...] października 2005 r. oraz opinii geodezyjno-kartograficznej, organ wskazał, iż nie wynika z nich aby w dacie 27 maja 1990 r. droga [...] przebiegała przez działkę nr [...] w części odpowiadającej obecnie działkom nr [...], nr [...] i nr [...]. Z dokumentów tych wynika jedynie, iż faktyczny przebieg drogi [...] w latach 2001-2005 na omawianym odcinku był odmienny od stanu wykazanego w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów. Zdaniem organu nadzoru powyższe może jedynie oznaczać, że dopiero w tych latach doszło do zmiany przebiegu drogi, co potwierdza treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym Powiat podnosi, że "zdaniem strony nie może mieć zatem znaczenia okoliczność, że nowy przebieg drogi [...] nie został wyodrębniony pod względem geodezyjnym". Organ podniósł, że z pisma A. D., wynika, iż firma G. z J. w październiku 2005 r. zmierzyła część działki nr [...] na potrzeby przebudowy drogi, jej poszerzenia oraz budowy nowej drogi. W ocenie organu nie został naruszony przepis art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., który stanowi, iż składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego) o których mowa w art. 5 ust. 1-3 nie stają się mieniem komunalnym jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Działka [...] nie stanowiąc w dniu 27 maja 1990 r. drogi publicznej nie służyła wykonywaniu zadań publicznych. Reasumując, organ nadzoru stwierdził, że Gmina R. nabyła prawo własności działki nr [...], z dniem 27 maja 1990 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Powiat G. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] kwietnia 2007 r. Skarżący zarzucił: ➢ naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu wskutek przyjęcia, że działka nr [...] nie stanowiła w dacie 27 maja 1990 r. drogi publicznej, a zatem podlegała komunalizacji. ➢ naruszenie przepisów postępowania, tj.: ▪ art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. polegające na nie podjęciu czynności mających na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, ▪ art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Skarżący podniósł, że drogi publiczne służą wykonywaniu zadań publicznych. Zarząd drogami publicznymi sprawowały okręgowe dyrekcje dróg publicznych, które należały do administracji rządowej (nie stanowiły one organów samorządowych). Grunty leżące pod drogami publicznymi nie podlegały komunalizacji (por. uchwała 7 sędziów SN z dnia 16.11.1990r. III AZP 10/90). Zdaniem skarżącego nie może mieć znaczenia okoliczność, że nowy przebieg drogi [...] nie został wyodrębniony pod względem geodezyjnym. Istotne znaczenie ma bowiem to, czy nieruchomość stanowiąca działkę [...] stanowiła w całości, czy też tylko w części mienie podlegające komunalizacji. Jeżeli zatem część nieruchomości zajęta była pod drogę publiczną to nie można było stwierdzić nabycia z mocy prawa przez gminę prawa własności całości tej nieruchomości, albowiem taki skutek nie powstał z mocy prawa z powodu nie spełnienia warunków wymaganych przepisami ustawy z dnia 10 maja 1990 r. O spełnieniu wymogów prawnych nie mogą decydować oznaczenia geodezyjne, ale faktyczny charakter nieruchomości. Wojewoda [...] wydał decyzję komunalizacyjną z [...] grudnia 1993 r. z rażącym naruszeniem prawa, albowiem stwierdził nabycie przez Gminę prawa własności nieruchomości, która w części nie podlegała komunalizacji. Zdaniem strony nic nie stało na przeszkodzie, aby w toku postępowania komunalizacyjnego wydzielić geodezyjnie część działki [...] zajętą pod drogę publiczną. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. polegającym na nie podjęciu czynności mających na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy oraz z naruszeniem art. 80 k.p.a. polegającym na dowolnej ocenie materiału dowodowego sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Zdaniem strony organ administracji, skoro powziął wątpliwości co do zajęcia części działki nr [...] pod drogę publiczną w dacie 27 maja 1990 r. winien był przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe. Zdaniem skarżącego organ administracji nie dokonał z własnej inicjatywy ustaleń faktycznych, iż droga publiczna [...] przebiega faktycznie po działkach [...], [...], [...]. Organ administracji nie rozważył tego, że tylko według mapy ewidencji gruntów w/w droga przebiega po działce ewidencyjnej nr [...]. Obecny stan faktyczny na gruncie istniejący co najmniej od lat 70-tych jest odmienny. Działka nr [...] odzwierciedla bowiem przebieg drogi, który uległ na przestrzeni lat znacznym modyfikacjom. W obszarze istotnym z punktu widzenia przedmiotowej sprawy droga publiczna relacji [...] przebiega co najmniej od lat 70-tych po części działki ewidencyjnej nr [...], oznaczonej na mapie uzupełniającej projektu podziału nieruchomości Firmy G. s.c. z J. z dnia [...] października 2005 r. jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...]. Okoliczność ta została uznana przez organ administracji jako udowodniona jedynie w latach 2001-2005, co stoi w rażącej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżący zarzucił, że organ administracji nie wziął w ogóle pod uwagę oświadczenia Powiatowego Zarządu Drogowego w G. z dnia 31 maja 2007 r. stanowiącego dowód tego, że droga [...] została przebudowana w latach 70-tych/80-tych tak, że jej przebieg na odcinku objętym niniejszym postępowaniem o stwierdzenie nieważności nie pokrywa się z granicami ewidencyjnymi działki nr [...] wykazanej w ewidencji gruntów jako droga, a ponadto, że stan przedmiotowej drogi na gruncie przed jej modernizacją w latach 2005 - 2006 jak również brak odnośnej dokumentacji wskazuje, że droga ta przebiegała tak jak obecnie przed wydaniem kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...]. Uszedł też uwadze organowi administracji fakt, że na działce nr [...] stanowiącej wyłącznie ewidencyjne (nie pokrywające się ze stanem faktycznym) oznaczenie drogi [...] stoi od kilkudziesięciu lat budynek Urzędu Gminy R., co podnoszone było w toku postępowania. Skarżący zarzucił, że organ administracji nie przeanalizował również należycie opinii geodezyjno-kartograficznej geodety F. W. z dnia 23 maja 2007 r. Z opinii tej jednoznacznie wynika, że zmierzona przez geodetę droga [...] na spornym odcinku nie pokrywa się z działką nr [...], a przebiega w terenie przez działkę nr [...], nr [...], nr [...], a taki stan nie powstał, jak sugeruje organ administracji, w latach 2001-2005. Skarżący podkreślił, że stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody [...] ma istotne znaczenie dla uregulowania faktycznego przebiegu drogi Ropa-Wysowa istniejącego od kilkudziesięciu lat, co wynika z faktu związania przez sąd powszechny decyzją komunalizacyjną. Odmowa stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody [...] spowoduje, że na odcinku publicznej drogi [...] wybudowanym w latach 70/80-tych brak będzie możliwości regulacji stanu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że przepisy na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym nie można rozpatrywać sprawy co do istoty tak jak w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym. Skarga złożona w niniejszej sprawie nie uwzględnia tej okoliczności. Wprawdzie skarżący podnosi, że decyzja komunalizacyjna rażąco narusza prawo, jednakże z zarzutów skargi wynika, iż skarżący de facto domaga się rozpoznania sprawy co do istoty na takich samych zasadach jak w postępowaniu odwoławczym w trybie zwykłym. Tymczasem przedmiotem postępowania nadzorczego jest decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa jako organ kasacyjny. Analiza postępowania nadzorczego zakończonego zaskarżoną decyzją nie uzasadnia przyjęcia, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z 29 grudnia 1993 r. dotknięta jest wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Organ nadzoru prawidłowo wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy komunalizacyjnej (tj. z księgi wieczystej, wypisu z rejestru gruntów, wyciągu z wykazu zmian gruntowych), jak również z dowodów zebranych w postępowaniu nadzorczym, nie wynika w sposób bezsporny i nie budzący wątpliwości, aby droga publiczna przebiegała po działce nr [...]. Wbrew zarzutom skargi organ nadzoru poddał również analizie mapę z projektem podziału z [...] października 2005 r. oraz opinię geodezyjno – kartograficzną (F. W z 23 maja 2007 r.), co wynika wprost ze str. 3 decyzji. Należy podzielić stanowisko organu, że dowody te nie potwierdzają, iż droga publiczna [...] przebiegała w dniu 27 maja 1990 r. przez działkę nr [...]. W opinii tej geodeta F. W. stwierdził, że droga ta przebiegała w latach 2001-2005 odmiennie od stanu wykazanego na mapach ewidencyjnych. Stwierdził także, że w trakcie wykonywanego w 2005 r. podziału granice pasa drogowego spornych działek zostały przyjęte w sposób prawidłowy, odzwierciedlając stan faktycznego zajęcia tych działek pod drogę. Jednakże z opinii tej nie wynika, że stan taki istniał w dacie istotnej dla komunalizacji. Zważyć należy, że opinia została sporządzona w oparciu o operaty z 2001 r. i 2005 r. oraz zdjęcia lotnicze z 2003 r., a więc w latach późniejszych niż data istotna dla komunalizacji. Jednocześnie geodeta stwierdził, że brak jest danych geodezyjnych pozwalających w sposób jednoznaczny określić przebieg granic ewidencyjnych drogi. Wprawdzie organ nadzoru nie odniósł się do oświadczenia dyrektora Powiatowego Zarządu Drogowego w G. z 31 maja 2007 r., jednakże to uchybienie nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż treść tego dokumentu nie podważa ustaleń decyzji i prawidłowości jej rozstrzygnięcia. W oświadczeniu tym (in fine) dyrektor stwierdził: "Oświadczamy ponadto, że stan przedmiotowej drogi na gruncie przed jej modernizacją w latach 2005 – 2006, jak również brak odnośnej dokumentacji wskazuje, że droga ta przebiegała tak jak obecnie przed wydaniem kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...]". Stwierdzić należy, że dyrektor z faktu modernizacji drogi po 15 latach od komunalizacji z mocy prawa, braku dokumentacji wyprowadza nieuprawniony i wniosek, że droga przebiegała tak samo przed wydaniem jak decyzji jak obecnie. Również wybudowanie budynku w granicy działki nr [...] nie może, samo przez się (wobec braku innych dowodów co do faktycznego przebiegu drogi w dniu 27 maja 1990 r.), przesądzać o wydaniu decyzji komunalizacyjnej z rażącym naruszeniu prawa. Z wyżej wskazanych przyczyn nie można podzielić zarzutów skargi, że decyzja komunalizacyjna została wydana z rażącym naruszeniem art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r., polegającym na jego niezastosowaniu. Jak wyżej podniesiono, jedynie takie naruszenie prawa, które z uwagi na wywołane skutki nie daje się pogodzić z zasadą praworządności, wskazuje na rażącą wadliwość rozstrzygnięcia i może stanowić przesłankę do wzruszenia decyzji ostatecznej. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Taka sytuacja w niniejszej nie została wykazana. Nie można podzielić zarzutów skargi odnośnie naruszenia przez organ nadzoru art. 7, 77 i 80 kpa. Organ dokonał prawidłowej oceny istotnych dla ustalenia legalności decyzji komunalizacyjnej dowodów. Nie przerzucił ciężaru dowodu na skarżącego nie domagał się od skarżącego gromadzenia dowodów oraz dokonania oceny ich wiarygodności. Skarżący jednostronnie postrzega zasady postępowania dowodowego, uznając, że tylko organ jest zobowiązany do gromadzenia dowodów. Tymczasem z zasadą prawdy obiektywnej koresponduje także zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Otóż nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze, ciężar dowodu w niektórych sytuacjach będzie rozłożony na oba podmioty uczestniczące w postępowaniu, w tym także na stronę. Z treści przepisów nakładających na organy obowiązek zebrania całego materiału dowodowego nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy strona sama nie jest w stanie ich przedstawić wobec braku takich dowodów. Skoro skarżący Powiat, którego podległa jednostka - Powiatowy Zarząd Drogowy w G., nie dysponuje dowodami na okoliczność faktycznego przebiegu drogi w dniu 27 maja 1990 r., to zarzut, że organ nadzoru nie gromadził dowodów, jest chybiony. Wymaga zaznaczenia, że to starosta prowadzi ewidencję gruntów i budynków (w tym także dróg), zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.). Wprawdzie skarżący przedstawiał dokumenty, jednakże nie podważyły one, z przyczyn wyżej omówionych, legalności decyzji komunalizacyjnej. Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności - z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.