I SA/Wa 1563/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Jerzy Siegień asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Maciej Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, położoną w L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia, podano, że wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Ne 133, poz. 872 ze zm.) może być rozstrzygnięty dopiero po stwierdzeniu ostateczną decyzją przejścia z dniem 1 stycznia 1999 r. przedmiotowej nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie wobec braku decyzji stwierdzającej przejście własności nieruchomości w trybie art. 73 powołanej ustawy, wniosek o ustalenie odszkodowania nie może być merytorycznie rozpatrzony. Tym samym zdaniem Wojewody rozstrzygnięcie sprawy odszkodowania uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii przejścia własności nieruchomości , dlatego też konieczne stało się zawieszenie postępowania. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że postanowienie to narusza 64 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wprawdzie Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż bezwzględnie koniecznym warunkiem dla prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania w trybie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest uprzednie wydanie decyzji w trybie art. 73 ust. 1-3 stwierdzającej przejęcie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. W sprawie niniejszej należy stwierdzić, zatem iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia nieruchomości warunkuje dopiero możliwość dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania, Jednak postanowienie o zawieszeniu postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa - stosownie do art. 100 § 1 Kpa - powinno zawierać rozstrzygnięcie o wystąpieniu do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwanie strony do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Artykuł 100 § 1 Kpa ma zastosowanie zawsze, gdy w sprawie występuje zagadnienie wstępne, od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji oraz gdy następuje zawieszenie postępowania w związku z koniecznością jego rozstrzygnięcia. Postanowienie o zawieszeniu postępowania powinno zatem zawierać rozstrzygnięcie co do tego, kto wystąpi o rozstrzygnięcie występującego w sprawie zagadnienia wstępnego - sam organ, o czym orzeknie w tym postanowieniu, czy strona, którą ten organ zobowiąże do tego. Oznacza to, że określone w art. 100 § 1 Kpa obowiązki są elementem koniecznym postanowienia o zawieszeniu postępowania z powodów określonych w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty L. nie zawierają rozstrzygnięcia w tym zakresie. Tym samym uznać należy, że zostały wydane z naruszeniem art. 100 § 1 Kpa. Rozpoznając ponownie kwestię zawieszenia, organ uznając zasadność zawieszenia postępowania, powinien zawrzeć w rozstrzygnięciu postanowienia o wystąpieniu do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwanie strony do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.