I SA/Wa 1566/07

Dnia 30 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 1968 r. nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu postanawia odrzucić skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 13 września 2007 r. wpłynęła skarga Z. L. (sprecyzowana pismem z dnia 20 września 2007 r. i uzupełniona pismem z dnia 13 listopada 2007 r.), następcy prawnego J. L. Skarżący wniósł o "unieważnienie decyzji administracyjnych wydanych w 1999 r. przez nieistniejący już Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] i z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] wydanych z wniosku J. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 1968 r. nr [...] orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] lutego 1968 r." o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na zachodzącą w sprawie powagę rzeczy osądzonej. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Powaga rzeczy osądzonej stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zasadę tę wyraża art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zgodnie z którym sąd administracyjny jest zobowiązany odrzucić skargę, jeżeli sprawa objęta skargą została już prawomocnie osądzona. Znajduje ona również wyraz w treści art. 183 § 2 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którym zachodzi nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jeżeli ta sama sprawa została już prawomocnie osądzona, a także w treści art. 273 § 3, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Wyjaśnić należy, że powaga rzeczy osądzonej prawomocnego wyroku ma swoje granice przedmiotowe i podmiotowe. Granice przedmiotowe wyznaczone są przez rzeczywisty zakres rozstrzygnięcia zawartego w wyroku niezależnie od tego, w jakim zakresie określone działanie (bezczynność) organu administracji publicznej zostało zaskarżone. Jeżeli chodzi o granice podmiotowe to stwierdzić należy, że prawomocny wyrok tworzy stan powagi rzeczy osądzonej nie tylko między stronami postępowania, w którym został wydany, ale również w odniesieniu do wszystkich ewentualnych innych stron tego postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że sprawa objęta skargą z dnia 13 września 2007 r. (data wpływu do Sądu) została już prawomocnie osądzona. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 2566/99 oddalił skargę J. L., którego następcą prawnym jest jego syn Z. L., na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 1968 r. nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu. Wyrok ten jest prawomocny i zgodnie z treścią art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jego postanowienia są wiążące nie tylko dla stron i sądu, który go wydał, lecz również dla innych sądów i innych organów państwowych, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także innych osób. Wnosząc obecnie skargę Z. L., następca prawny J. L., kwestionuje prawidłowość tych samych decyzji organu nadzoru, które były już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji