I SA/Wa 1566/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. H. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 maja 2024 r., nr 010070/680/4768927/2022 w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. U. H. (dalej: ,,skarżąca"), pismem z 12 czerwca 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 15 maja 2024 r., nr 010070/680/4768927/2022, utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 3 stycznia 2024 r., nr 010070/680/4768927/2022 o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko M. H. za okres od 1 lipca 2022 r. do 31 maja 2023 r. i zobowiązaniu do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o umorzenie postępowania w związku z uwzględnieniem żądania skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej jako: p.p.s.a.). Decyzją z 11 sierpnia 2024 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uchylił w całości decyzję własną z 15 maja 2024 r. oraz częściowo decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 3 stycznia 2024 r. i przyznał skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na okres od 1 czerwca 2022 r. do 28 lutego 2023 r. oraz odmówił przyznania tego świadczenia na okres od 1 marca 2023 r. do 31 maja 2023 r. Jak wynika z akt sprawy (pismo z 1 sierpnia 2024 r., k-32 i 9 września 2024 r., k-40), od decyzji z 11 sierpnia 2024 r. nie została wywiedziona skarga do sądu administracyjnego. Zarządzeniem z 4 czerwca 2024 r. zawiadomiono skarżącą o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia, pod rygorem odrzucenia skargi wraz ze stosownym pouczeniem o treści art. 299 p.p.s.a. Awizowana przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 22 września 2024 r. (k-44 akt sądowych). Skarżąca w zakreślonym terminie nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń w Polsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 299 § 2 i § 3 p.p.s.a., jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W razie niedopełnienia wskazanego obowiązku, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca jako miejsce zamieszkania oznaczyła Ukrainę. Jednocześnie, oświadczyła w skardze, że opuściła Polskę i obecnie przebywa na Ukrainie. Nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń w Polsce i nie wskazała żadnego adresu do doręczeń na jej terenie. Z uwagi na to, Sąd skierował do niej zawiadomienie z 31 lipca 2024 r. o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce na zagraniczny adres miejsca zamieszkania, podany w skardze. Przesyłka zawierająca zawiadomienie wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania została niepodjęta i zwrócona do Sądu. Zarządzeniem z 6 listopada 2024 r. uznano ją za skutecznie doręczoną w dniu 22 września 2024 r. (k-44 akt sądowych). Termin do wykonania obowiązku upłynął bezskutecznie w dniu 22 grudnia 2024 r. Skarżąca nie wykonała obowiązku i nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, skargę należało odrzucić. Wobec powyższych okoliczności, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.