I SA/Wa 1570/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Marta Kołtun – Kulik Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi U. P., E. P. i L. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w części, w jakiej obie te decyzje dotyczą odmowy przyznania odszkodowania na rzecz U. P., E. P. i L. G.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w zakresie określonym w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących U. P., E. P. i L. G. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania U. P., E. P. i L. G. reprezentowanych przez radcę prawnego P. P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] ustalającą odszkodowanie za grunt oznaczony jako działka ewid. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2, oraz jako działka nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2, zajęty pod drogę publiczną gminną - ul. [...] w W. w wysokości [...] zł. na rzecz M. P. za udział 1/4 części oraz na rzecz B. P. za udział 1/4 części w nieruchomości. Jednocześnie organ odmówił przyznania odszkodowania za udział w 1/2 części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 i działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], zajętej pod drogę gminną - ul. [...] w W. na rzecz E. P., U. P. i L. G. Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 4 maja 2004 r. B. P., a następnie w dniu 30 grudnia 2005 r. D. P., M. P., E. P., L. G. i U. P. wystąpili z wnioskiem o zapłatę odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 z późn. zm.) za grunty zajęte pod ulicę [...] o powierzchni [...] m2 /ulica nr [...]/. Przedmiotowy grunt wchodził w skład nieruchomości hipotecznej "[...]" należącej do ich poprzedniczki prawnej J. P. Wnioskodawcy wskazali, że na mocy postanowienia Sądu Powiatowego W. z dnia [...] listopada 1954 r., sygn akt. [...] spadek po zmarłej J. P. nabyli mąż B. P. i dzieci W. P. i B. P. Następnie na mocy postanowienia Sądu Powiatowego W. z dnia [...] maja 1956 r., sygn. akt [...] spadek po B. P. nabyły jego dzieci W. P. i B. P. W dalszej kolejności na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego W. z dnia [...] maja 1985 r., sygn akt. Ns [...] spadek po W. P. nabyli: żona D. P. i dzieci M. P. oraz B. P. Wnioskodawcy podali, iż powyższe skutkuje, że na dzień złożenia wniosku o zapłatę odszkodowania współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są B. P. (w 1/2 części) oraz D. P., M. P. i B. P. (każdy po 1/6 części). Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za grunt oznaczony jako działka ewid. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 oraz działkę nr [...] o pow. [...] m2, zajęte pod drogę publiczną gminną - ulicę [...] w W. w łącznej wysokości [...] zł na rzecz M. P. oraz B. P. za udziały po 1/4 części w nieruchomości w kwocie po [...] zł oraz odmówił przyznania E. P., U. P. i L. G. odszkodowania za pozostały udział w 1/2 części spornej nieruchomości. Jednocześnie do wypłaty odszkodowania organ zobowiązał W. Rozstrzygnięcie uzasadnił stwierdzeniem, że jedynie M. P. w 1/6 części; B. P. w 1/6 części oraz D. P. w 1/6 części (potem jej spadkobiercy B. P. i M. P.) udokumentowali prawo własności na dzień 31 grudnia 1998 r. Z kolei E. P., U. P. i L. G. prawa własności do pozostałej części nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. nie udokumentowali. Od powyższej decyzji odwołali się U. P., E. P. i L. G., kwestionując przyznanie odszkodowania jedynie za udział w 1/2 części stanowiący kwotę [...] zł. Podnieśli, iż pozostała kwota [...] zł ustalonego odszkodowania stanowiąca 1/2 część za udział w nieruchomości zajętej pod ul. [...] powinna być przyznana na ich rzecz. Zaskarżonej decyzji zarzucili nierozpatrzenie w sposób wnikliwy całego zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności wyroków wydanych w sprawach [...] i [...], a także naruszenie przepisów Kpa oraz art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzje Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 11 maja 2004 r. Prezydent W. poinformował wnioskodawcę, że odszkodowanie za zajęte pod drogi nieruchomości może być ustalone i wypłacone po dostarczeniu organowi rozpatrującemu sprawę, dokumentów potwierdzających prawo własności do przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., ostatecznej decyzji Wojewody [...] wydanej na podstawie art. 73 ust 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz oryginały postanowień spadkowych, a także uzupełnienie wniosku o odszkodowanie poprzez złożenie podpisu wszystkich uprawnionych. Do akt sprawy załączone zostało zaświadczenie Sądu Rejonowego W. [...]z dnia 21 września 2005 r., z którego wynika, że część księgi hipotecznej pod nazwą "[...]" nr inw. [...], przeznaczona na wpisy w postaci wykazów hipotecznych oraz księgi umów uległa zniszczeniu. Na podstawie pozostałej części księgi nie można było określić, czy część zaginiona zawierała wpisy i jakiej treści. Wobec powyższego księgę hipoteczną uznano za zniszczoną w rozumieniu art. 1 ust.1 ustawy o księgach wieczystych z dnia 6 lipca 1982 r. Wobec powyższego niemożliwym było wydanie zaświadczenia o treści księgi. Jak ustalono, z nieruchomości uregulowanej w księdze hipotecznej pod nazwą "[...]" wydzielone zostały: działka nr [...] obszaru [...] arów - do zbioru dokumentów [...] nr [...] oraz działka nr [...] (ewid. [...]) obszaru [...] m2 - do księgi wieczystej KW nr [...]. Wojewoda [...] wydał w dniu [...] lipca 2006 r. decyzję nr [...], w której stwierdził nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę gminną - ulicę [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka ewid. nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], uregulowanej obecnie w księdze wieczystej KW nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] stwierdził nabycie przez w/w gminę z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod dalszą część wymienionej wyżej ulicy, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewid. nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], uregulowanej obecnie w księdze wieczystej KW nr [...]. W ocenie organu II instancji, ze względu na zniszczenie części księgi hipotecznej "[...]" księga ta nie mogła stanowić podstawy do wykazania prawa własności do działek ewid. nr [...] i nr [...] w zakresie prawa własności do 1/2 udziału, jaki przysługiwałby B. P. - córce J. P. i bezpośredniej poprzedniczce prawnej U. P., E. P. i L. G. Z pozostałych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynikało wprost komu przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Ostateczna decyzja Wojewody [...] o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości stanowi jakie nieruchomości lub ich części zostały zajęte pod drogi i czy drogi te mają status dróg publicznych, kto był właścicielem na dzień 31 grudnia 1998 r. przedmiotowej nieruchomości oraz, który z podmiotów publicznoprawnych władał tą nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. W decyzji tej niezbędne było wskazanie właściciela nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., ponieważ jest to jedna z przesłanek nabycia przez podmiot publicznoprawny z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Organ odwoławczy podkreślił, że w decyzji tej nie wskazano jako stron osób fizycznych. Organ odwoławczy wskazał, że ponieważ z decyzji deklaratoryjnych Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2006r. i nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. nie wynikało, kto był właścicielem tych działek organ I instancji zobowiązał strony do wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie komu przysługuje prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w W. sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2008 r. ustalono, że B. P. i M. P. w dniu 31 grudnia 1998 r. przysługiwało prawo własności w 1/3 do 1/2 udziału w nieruchomościach położonych w W. [...], wyodrębnionych z "[...]" w obrębie [...], znajdujących się pod ulicami: ulica nr 1) dz. o nr ewid.[...] o pow.[...] m2, 2) ulica nr [...] dz. o nr ewid. [...], [...] i [...] o łącznej pow. [...] m2, 3) ulica nr [...] o nr ewid. [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu wyroku sygn. akt [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Sąd Okręgowy [...] w W. II Wydział Cywilny ustalił, że w dacie 31 grudnia 1998 r. udział 1/6 w prawie własności nieruchomości stanowiących działki o nr ewid.: [...] z obrębu [...] opow. [...] m2, położonej przy ul. [...], [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, położonej przy ul. [...], [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, położonych przy ul. [...], przysługiwał D. P. W dalszej kolejności Sąd Rejonowy [...] I Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt [...] stwierdził, że spadek po D. P. zmarłej w dniu [...] czerwca 2006 r. nabyli syn B. P. i córka M. P. po 1/2 każde z nich. W ocenie Wojewody, w świetle powyższego należało uznać że tylko M. P. i B. P. udowodnili swoje prawo do własności przedmiotowej nieruchomości w dacie 31 grudnia 1998 r. i dlatego zasadnie ustalono odszkodowanie w odniesieniu do 1/2 części działki nr w udziałach po 1/4 części ustalonego odszkodowania na każde z nich. Pozostali zaś wnioskodawcy nie wykazali swoich uprawnień do ustalenia odszkodowania za 1/2 część zajętej pod ul. [...] przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutu nie rozpatrzenia przez Prezydenta W. w sposób wnikliwie całego materiału dowodowego i nie wypełnienia obowiązku "podjęcia wszelkich starań i niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywateli", a ponadto nie zebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, wskazał, iż zarzut ten jest niesłuszny, ponieważ organ prowadzący postępowanie podjął starania o uzyskanie materiału dowodowego w różnych archiwach, urzędach i jednostkach, z których otrzymał informacje zgromadzone w aktach sprawy. Ponadto zaznaczył, że, w aktach sprawy wbrew twierdzeniom odwołujących się znajdowało się pismo organu prowadzącego postępowanie odszkodowawcze z dnia 12 października 2006 r., którym strony zostały szczegółowo poinformowane, jakie ustalenia zostały poczynione i jakie są braki w ustaleniach dot. prawa własności do przedmiotowej nieruchomości. Organ II instancji wskazał również, że odwołującym się zostało doręczone zawiadomienie o sporządzeniu wyceny przedmiotowych nieruchomości i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania oraz możliwości wnoszenia uwag do zgromadzonego materiału dowodowego, otrzymali oni także zawiadomienie o przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w dniu 29 czerwca 2011 r. jednak, mimo prawidłowego doręczenia na rozprawie nie stawili się. Wojewoda podkreślił, że większość pism kierowana była do wszystkich wnioskodawców. Jednocześnie przyznał, że część pism skierowana była tylko do B. P. i M. P., ponieważ osoby te wykazywały zainteresowanie toczącym się postępowaniem, procesem gromadzenia materiału dowodowego, wnosili również o przyspieszenie rozstrzygnięcia, składali skargi na niezałatwienie sprawy w terminie. U. P., E. P. i L. G. poza postanowieniem spadkowym stwierdzającym ich prawa spadkowe po B. P. nie wykazali innych dowodów potwierdzających ich prawa do własności co do 1/2 części przedmiotowych gruntów. W szczególności nie wystąpili z powództwem do sądu powszechnego o ustalenie istnienia prawa własności do udziału 1/2 części nieruchomości. W konkluzji Wojewoda [...] podniósł, że choć jego znaniem orzeczenie o odmowie ustalenia odszkodowania w niniejszej sprawie powinno być rozstrzygnięte odrębną decyzją, to jednak w jego ocenie brak jest podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U. P., E. P. i L. G. Wydanemu wnosząc o jej uchylenie i zarzucając rozstrzygnięciu organu naruszenie: I. przepisu art. 140 Kpa w zw. z art. 7, art. 75 i art. 77 Kpa poprzez nie rozpoznanie większości zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Prezydenta W., w tym nie ustosunkowanie się do: 1) zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w zw. z art. 28 Kpa poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nie przyznanie skarżącym odszkodowania w udziale łącznym wynoszącym 1/2 części przedmiotowej nieruchomości, na skutek uznania, że nie udokumentowali oni prawa własności na dzień 31 grudnia 1998 r. pomimo, że byli jednocześnie uznani za strony postępowania prowadzonego w tej sprawie; 2) zarzutu naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i 4 oraz 80 Kpa poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na: - nie rozpatrzeniu w sposób wnikliwy całego zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności w postaci wyroków oraz postanowień spadkowych, z których wynika, że w dacie 31 grudnia 1998 r. właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli następcy prawni J. P., a także pisma Wydziału Infrastruktury Urzędu [...] z dnia 25 sierpnia 2006 r. z którego wynika, że działki nr [...] i [...] zostały zajęte pod budowę ulicy co najmniej w latach 80-ych; - mnie wypełnieniu obowiązku "podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli" a nadto nie zebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w zakresie prawa współwłasności B. P. do przedmiotowych działek; - niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 Kpa i nie zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny zagadnienia wstępnego w postaci ustalenia stanu własności działek, a nadto nie wystąpienie do Sądu z takim powództwem ani też nie wezwanie skarżących do wystąpienia z takim powództwem; 3) zarzutu naruszenia przepisów art. 9 i art. 10 w zw. z art. 40 § 1 i 42 § 1 Kpa poprzez nie zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania w szczególności poprzez: - nie poinformowanie skarżących, że dotychczas zebrane w sprawie dowody, są niewystarczające do uznania praw skarżących za udowodnione, nie przesyłanie wszystkich pism do skarżących, a także niewłaściwe ich adresowanie oraz naruszenie art. 46 § 1 Kpa. II. przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 8, art. 9, art. 39, art. 40 § 1, art. 42 § 1 i art. 77 § 1 Kpa polegającego na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo że w sprawie tej Prezydent W.: - nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, na które skarżący wskazywali w odwołaniu, - w sposób bezsprzecznie nieprawidłowy dokonywał doręczeń, co doprowadziło do nienależytego informowania skarżących o przebiegu postępowania, - dokonywał istotnych dla sprawy ustaleń tylko z jedną ze stron postępowania z pominięciem pozostałych; III. przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 140 Kpa w zw. z art. 76 § 1, art. 77 § 1 Kpa i w zw. z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w zw. z art. 28 Kpa polegającym na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo nieprawidłowego zastosowania przez Prezydenta W. przepisów art. 76 § 1 i art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i w zw. z art. 28 kpa w zakresie oceny znajdujących się w aktach sprawy postanowień spadkowych i wyroków z uzasadnieniami zapadłych w sprawach [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, lecz jedynie w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącym odszkodowania za sporną nieruchomość. Sąd uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Prezydenta W. przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez brak zawieszenia z urzędu postępowania o odszkodowanie za grunt oznaczony jako działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz działka nr [...] o pow. [...] m2 zajęty pod drogę publiczną - ul. [...] w W. do udziału wynoszącego ½ części przedmiotowej nieruchomości przysługującego spadkobiercom po B. P. tj. E. P., U. P. i L. G. Sąd zwraca uwagę, że z wnioskami o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość wystąpiły dwie grupy dalszych spadkobierców po J. P. tj. B. P., D. P. i M. P. – spadkobiercy ze strony W. P. (syna J. P.) mający udokumentowane na dzień 31 grudnia 1998 r. prawo własności do części działki nr [...] oraz spadkobiercy po B. P. (córce J. P. i siostrze W. P.) tj. E. P., U. P. i L. G., którzy nie wykazali swych praw własnościowych do drugiej części nieruchomości stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. część działki nr [...], [...], [...]. W ocenie Sądu skoro: 1) przepis art. 73 ust. 4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wiąże prawo do odszkodowania z wykazaniem się przez wnioskodawcę prawem własności i jednocześnie wskazuje nieprzekraczalny termin prawa materialnego na wniesienie wniosku; 2) decyzje Wojewody [...] nr [...] oraz nr [...] w uzasadnieniu nie wskazuje, kto w dniu 31 grudnia 1998 r. był właścicielem przedmiotowej nieruchomości; 3) księga hipoteczna nieruchomości oznaczonej jako "[...]" uległa zniszczeniu (zaświadczenie z dnia 21 września 2005 r.), w prawa własnościowe w stosunku do udziału przypadającego B. P. i M. P. są ustalone przez sąd powszechny w trybie art. 189 Kpc, to organ pierwszej instancji winien zawiesić postępowanie o odszkodowanie, do czasu prawomocnego ustalenia przez sąd powszechny, kto jest na dzień 31 grudnia 1998 r. współwłaścicielem drugiej części przedmiotowej nieruchomości, aby zweryfikować twierdzenia zawarte we wnioskach o odszkodowanie z dnia 4 maja 2004 r. i 30 grudnia 2005 r. dotyczące praw własnościowych B. P., z których jej spadkobiercy wywodzą prawo do odszkodowania. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wynik sprawy sądowej o ustalenie praw własnościowych B. P. do przedmiotowej nieruchomości stanowił tzw. zagadnienie wstępne dla sprawy o odszkodowanie, skoro wnioskodawcami inicjującymi to postępowanie byli jej spadkobiercy – E. P., U. P. i L. G., a od rozstrzygnięcia tego zagadnienia zależało to, czy spadkobiercy B. P. mają status stron postępowania odszkodowawczego i w konsekwencji, czy są osobami uprawnionymi do ubiegania się o odszkodowanie. Wobec powyższego Sąd uznał, że Prezydent W. i Wojewoda [...] odmawiając skarżącym prawa do odszkodowania za część gruntu oznaczonego obecnie jako działki [...] i [...], zajętego pod drogę publiczną - ul. [...] naruszyli przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podzielił stanowisko E. P., U. P. i L. G., co do tego, że w niniejszej sprawie Prezydent W. naruszył przepis art. 10 § 1 Kpa, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby organ informował o wszystkich podejmowanych czynnościach procesowych E. P., U. P. i L. G. (brak dowodów doręczenia tym osobom sporządzanych przez organ pierwszej instancji w toku postępowania pism). Z akt sprawy wynika, że tylko B. P. i M. P. otrzymywali pisma organu sporządzane w ramach toczącego się postępowania odszkodowawczego, czego nie dostrzegł organ odwoławczy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent W. weźmie pod uwagę zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Organ wyjaśni również, czy wyrok Sądu Okręgowego [...] w W. z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...], ustalający prawo własności na rzecz B. P. jest prawomocny, a jeżeli tak, to jakie ma znaczenie dla sprawy, w szczególności w zakresie wystąpienia przesłanki do zawieszenia postępowania odszkodowawczego prowadzonego na wniosek skarżących, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. W zależności od poczynionych ustaleń organ zapewni stronom udział w każdym stadium postępowania i wyda stosowny akt. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. W pozostałym zakresie związanym z przyznaniem M. P. i B. P. odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 151 cyt. wyżej ustawy. O zwrocie należnych skarżącym kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa.