I SA/Wa 1590/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2004 r., sygn akt I SA 2057/03 o odrzuceniu skargi na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 1991 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości miejskiej postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania Postanowieniem z dnia 21 maja 2004 r., sygn akt I SA 2057/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. G. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 1991 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości miejskiej. Podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzenie wniesienia skargi po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienie. Powyższe postanowienie uprawomocniło się z dniem 7 sierpnia 2004r. W tym stanie sprawy wnioskodawczyni pismem z dnia 6 października 2004 r. złożyła skargę o wznowienie postępowania. W związku z brakami formalnymi skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 20 października 2004 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni domagając się: -wskazania podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienie, -przytoczenia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, -określenia żądania skargi. W wykonaniu powyższego wezwania wnioskodawczyni powtórzyła zarzuty podnoszone na etapie skargi na uchwałę Rady Miejskiej, a jako podstawę prawną wniosku wskazała okoliczności i naruszenia prawa jakie w jej ocenie miały miejsce na etapie postępowania administracyjnego, polegające min. na naruszeniu art. 94 i 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca nie wskazała, ani nie opisała natomiast, żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania. Nie podniosła również żadnych zarzutów odnoszących się bezpośrednio do postępowania sądowego zakończonego kwestionowanym prawomocnym postanowieniem z dnia 21 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wznowienia postępowania opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego orzeczenia orzeczeniem nowym. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu polega na tym, że postępowanie sądowe może zostać wznowione wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.). Przesłanki te zostały określone w art. 271, art. 272 oraz art. 273 powołanej ustawy. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 1986 r., SA/Wr 137/86, ONSA 1986, nr 1, poz. 29 z glosą J. Borkowskiego, OSP 1987, nr 4, poz. 82). Pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. W myśl art. 280 § 1 powołanej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Skarżąca w swoim wniosku (skardze) nie wykazała, żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, gdyż jak już wyżej wspomniano jako przesłanki wznowienia wskazuje na zarzuty odnoszące się w swej istocie jedynie do oceny kwestii związanych z postępowaniem administracyjnym, a to oznacza, iż nie spełniła jednego z dwóch niezbędnych warunków umożliwiających merytoryczne rozpoznanie sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 powołanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.