I SA/Wa 1595/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi W.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umieszczenia w domu pomocy społecznej postanawia umorzyć postępowanie sądowe I SA/Wa 1595/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w R., nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r., w przedmiocie odmowy skierowania W. T. do domu pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że Kierownik [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w R. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. odmówił skierowania W. T. do domu pomocy społecznej. W decyzji stwierdzono, że W. T. jest osobą sprawną ruchowo z niewielkimi ograniczeniami i zdolną do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Wnioskodawczyni otrzymuje pomoc od syna. Gotowość pomocy zgłasza także sąsiadka, która w zamian za pomoc otrzymała mieszkanie w tym samym budynku, za które nie ponosi opłat. Od decyzji odwołała się W. T. stwierdzając, że wymaga pomocy, syn mieszka w innej miejscowości, a sąsiadka i ośrodek pomocy społecznej odmówili pomocy. Organ odwoławczy powołując się na przepis art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) podkreślił, że o skierowanie do domu pomocy społecznej można ubiegać się w przypadku niemożności zapewnienia usług opiekuńczych przez rodzinę i gminę. Ponieważ W. T. jest osobą sprawną ruchowo i zdolną do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, nie zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, a uzasadniające skierowanie do domu pomocy społecznej. Organ powołał zaświadczenie lekarskie znajdujące się w aktach sprawy, które stwierdza, że W. T. wymaga, ze względu na stan zdrowia całodobowej opieki okresowo, a nie stale. Zdaniem organu skierowanie do domu pomocy społecznej powinno mieć miejsce po wykorzystaniu wszelkich możliwości pomocy środowiskowej w miejscu zamieszkania. Organ podniósł, że w aktach brak jest decyzji o odmowie udzielenia pomocy w formie usług opiekuńczych przez ośrodek pomocy społecznej, na co powoływała się wnioskodawczyni w odwołaniu od decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie złożyła W. T. W uzasadnieniu podniosła, że wymaga całodobowej opieki, a syn nie jest w stanie zapewnić jej pomocy. Wskazała, że gminny ośrodek pomocy społecznej odmówił przyznania usług opiekuńczych, na dowód czego złożyła decyzję Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] maja 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że po złożeniu skargi przez W. T. i ponownej analizie akt sprawy Kolegium uznało, że decyzja Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w R., nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r., w przedmiocie odmowy skierowania W. T. do domu pomocy społecznej nie może pozostać w obrocie prawnym i uchyliło zaskarżoną decyzję własną oraz decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Jak wynika z akt administracyjnych, po wniesieniu przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie nr [...], organ ten wydał w dniu [...] października 2004 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną przez W. T. do Sądu decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wobec powyższego wyeliminowane zostało z porządku prawnego orzeczenie będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Bezprzedmiotowe stało się więc postępowanie sądowe wywołane skargą W. T. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w postanowieniu z mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)