I SA/Wa 1595/10

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie odszkodowania postanawia: 1. przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w W.; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. W związku z oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 lutego 2011 r. skargi S. N. na decyzję Wojewody M. z [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie odszkodowania, skarżący we wniosku z 11 kwietnia 2011 r. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha (0,4 ha przeliczeniowego). Zamieszkuje wspólnie z żoną i małoletnią córką ([...] lat). Żona jest osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie pobiera dopłat bezpośrednich. Z przedłożonego wraz z wnioskiem zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy [...] wynika, że dochód roczny z gospodarstwa z hektara przeliczeniowego wynosi 891, 77 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Za uzasadniony uznać należy wniosek skarżącego w zakresie, w jakim sformułowane w nim zostało żądanie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jest to uzasadnione tym, że wysokość uzyskiwanych przez wnioskodawcę dochodów, po skonfrontowaniu ich ze średnim poziomem wydatków koniecznych ponoszonych przez przeciętne trzyosobowe gospodarstwo domowe, daje podstawę, by uznać, że składający wniosek nie posiada środków finansowych, które byłyby wystarczające do pokrycia kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika celem sporządzenia przez niego skargi kasacyjnej od wyroku z 8 lutego 2011 r. w warunkach obowiązującego przymusu adwokacko-radcowskiego. Trudna sytuacja finansowa wnioskodawcy nie może być jednak utożsamiana ze stanem skrajnego ubóstwa, co stanowi bezpośrednią przyczynę odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w pozostałym zakresie, a więc w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych. Podstawą dla tejże oceny jest stwierdzenie, że warunkiem przyznania prawa pomocy jest w tym przypadku wykazanie, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przesłanka ta w rozstrzyganej sprawie nie jest spełniona przede wszystkim z tego powodu, iż przebieg czynności procesowych dokonanych w ramach toczącego się postępowania sądowego na tego rodzaju sytuację nie wskazuje. Wyrazem dysponowania przez skarżącego określonymi (wolnymi) środkami finansowymi było zastosowanie się do wezwania o uiszczenie wpisu od skargi (kwota 200 zł wpłacona w październiku 2010 r.) oraz opłaty kancelaryjnej (kwota 100 zł wpłacona w lutym 2011 r.). Dopełnienie powyższych czynności stwarza prawdopodobieństwo, że także inne koszty sądowe skarżący będzie w stanie samodzielnie uiścić. Możliwość częściowego partycypowania przez stronę w kosztach prowadzonego postępowania sądowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie jest wyłączona w tym przypadku także z tego powodu, że konieczność uiszczenia opłat sądowych odnosi się do kwot, które nie przekraczają kwot dotychczas przez stronę jednorazowo uiszczonych (wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, a zatem 100 zł). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7, orzeczono jak w sentencji postanowienia.