I SA/Wa 160/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezprawne działanie Spółdzielni Mieszkaniowej ,,[...]" w [...] postanawia: odrzucić skargę. J. M. (dalej jako "skarżący") pismem z 13 grudnia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Spółdzielnię Mieszkaniową ,,[...]" w [...] (dalej jako ,,Spółdzielnia") w przedmiocie bezprawnego działania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż sprawa dotyczy pisma z 11 grudnia 2024 r., które wniósł do Spółdzielni i jednocześnie Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego. Z odpisu w/w pisma zatytułowanego jako ,,Odwołanie – Protest = jednocześnie jako Zawiadomienie o popełnionych przestępstwach przez ,,SM" [...]" (k.66 akt sądowych) wynika, że skarżący zgłosił nagminne nękanie go – podawanie nieprawdy poprzez zamieszczanie przez Spółdzielnię informacji o niedopłatach/ zaległościach za czynsz i naliczanych odsetkach. Dalej w treści skargi skarżący zawnioskował, by Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał orzeczenie ustalające, czy Spółdzielnia postępuje wobec skarżącego zgodnie z prawem i zgodnie z Konstytucją. Jednocześnie skarżący podniósł, że jest notorycznie nękany poprzez wypisywanie nieprawdy na e-Boku w postaci informacji o niedopłacie, zadłużeniu, karnych odsetkach, a także saldzie i nadpłacie. W odpowiedzi na skargę Spółdzielnia Mieszkaniowa ,,[...]" w [...] wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na niewłaściwość sądu administracyjnego, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej, wskazując jednocześnie, że dane widniejące w systemie e-BOK, który jest narzędziem pomocniczym i umożliwiającym mieszkańcom monitorowanie salda i naliczeń na ich koncie, stanowią wyłącznie informację o saldzie i należnościach, a nie formę ,,nękania" mieszkańca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 pkt 1 - 6 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 p.p.s.a. który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, opinie i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 t.j., powoływanej dalej jako "k.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760) jak również postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a). Katalog przywołanych powyżej aktów i czynności jest wyczerpujący, stanowi tym samym katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona w innym przedmiocie niż określony powyżej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych i winna zostać odrzucona w trybie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 593) spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą. W tym miejscu podkreślić należy, że skoro spółdzielnia mieszkaniowa nie jest organem administracji publicznej to w przypadku rozliczeń finansowych z użytkownikami lokali mieszkalnych, nie wydaje decyzji administracyjnych ani postanowień czy też innych aktów lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby kognicję sądów administracyjnych w stosunku do takich działań spółdzielni. Ponadto, kontrola sądowa sądów administracyjnych nie obejmuje uprawnienia do rozstrzygania spraw karnych związanych z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez pracowników Spółdzielni, a wszelkie roszczenia związane z rozliczaniem opłat za lokal mieszkalny, w tym dot. naliczania odsetek należą do sfery prawa cywilnego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu skarga skarżącego z 13 grudnia 2024 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, bowiem nie dotyczy żadnego z aktów lub czynności, o których mowa w powyższych przepisach, a zatem brak jest podstaw do zakwalifikowania przedmiotowej sprawy jako podlegającej kognicji sądów administracyjnych. Wobec tego skargę wniesioną na Spółdzielnię Mieszkaniową ,,[...]" w [...] należy uznać za niedopuszczalną. Na marginesie wskazać należy, że zarządzeniem z 4 lutego 2025 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało przesłane przy piśmie z 12 lutego 2025 r. (k.49 akt sądowych) i wróciło do Sądu jako awizowana przesyłka. Jak wynika z adnotacji placówki pocztowej przesyłka nie została doręczona, gdyż nie została podjęta w terminie. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała skarżącego o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 17 lutego 2025 r. i awizo powtórne z dnia 25 lutego 2025 r.), po czym w dniu 5 marca 2025 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi. W ocenie Sądu przesyłkę awizowano w sposób prawidłowy, dlatego została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 3 marca 2025 r. Skarżący do dnia dzisiejszego nie uzupełnił braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi, Sąd skargę odrzuca. Wobec powyżej wskazanych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.