I SA/Wa 1604/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu 26 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 września 2025 r. nr KOC/4926/Ni/25 w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu. M. D., reprezentowana przez r.pr. M. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane w następstwie rozpoznania jej ponaglenia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 września 2025 r. nr KOC/4926/Ni/25 stwierdzające, że Prezydent m.st. Warszawy nie działa przewlekle, ani nie pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie zajęło w jej przedmiocie stanowiska. Wskazało natomiast na ostateczny charakter kwestionowanego postanowienia i zawarte w nim pouczenie o możliwości wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość lub bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest jej dopuszczalność. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności skargi uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie z wydane zostało na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., w związku z wniesionym przez skarżącą ponagleniem na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy. Tego rodzaju postanowienie zaliczane jest do grupy aktów administracyjnych, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy. Nie kończy ono postępowania w sprawie oraz, zgodnie z regulacjami zawartymi w k.p.a., nie przysługuje na nie zażalenie. W konsekwencji nie podlega także zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a., w szczególności z żadnego przepisu k.p.a. Na niezaskarżalność tego rodzaju postanowień wskazuje także jednolite w tym aspekcie orzecznictwo sądów administracyjnych (tytułem przykładu można tu przywołać postanowienia: WSA w Łodzi z 23 listopada 2020 r. III SA/Łd 844/20, Lex nr 3082149, WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2021 r. VII SA/Wa 261/21, Lex nr 3169126). Samo zaś wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., bez względu na sposób jego rozpoznania, otwiera stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego określonej formy opieszałości organu w załatwieniu sprawy administracyjnej, o czym skądinąd skarżąca pouczona została w kwestionowanym postanowieniu. Skoro skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 9 września 2025 r. jest niedopuszczalna to podlegać musi ona odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.