I SA/Wa 1632/13

Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 109/12 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 700 (siedemset) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej M. M. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. M. skargą z dnia 27 maja 2013 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi [...] w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 109/12. Orzeczeniem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku z dnia 27 października 2006 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. zostały zwrócone organowi w dniu 24 sierpnia 2012 r. i wobec braku reakcji organu, który nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie i nie poinformował skarżącej z jakich powodów rozstrzygnięcie to nie zostało wydane, wezwała ona organ do wykonania wyroku. Powyższe wystapienie pozostało bez odpowiedzi. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] stwierdził, że poinformował stronę, iż z uwagi na dużą ilość spraw nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w wyroku oraz wskazał datę zakończenia postępowania, tj. do dnia 31 października 2013 r. Poinformowany o wniosku skarżących dotyczącym trybu rozpoznania skargi, Prezydent nie wniósł w tym przedmiocie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi [...] grzywny. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 109/12 zobowiązał Prezydenta [...] do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku z dnia 27 października 2006 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 28 sierpnia 2012 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżących do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent [...] nie rozstrzygnął sprawy. Skoro zaś Prezydent [...] w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r., sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie - to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 700 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd. Sąd uznał jednocześnie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ od dnia zwrotu akt administracyjnych przez Sąd nie podjął żadnej czynności, w celu zakończenia niniejszego postępowania. Nadto obowiązek informacyjny, określony w art. 36 § 1 kpa, co prawda wykonał, jednak dopiero po wniesieniu skargi do Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 i art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.