I SA/Wa 164/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Rudnicka WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Ewa Szymańska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego W. T. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1980 r. nr [...], którą orzeczono sprzedaż lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w W. wraz z oddaniem ułamkowej części gruntu w użytkowanie wieczyste B. i W. W. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W. T., A. V., A. T., R. Z. T., R. P. i S. T. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1980 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] maja 2007 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 1980 r. o sprzedaży przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ zaznaczył, że skoro w obiegu prawnym pozostaje decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. o odmowie przyznania byłemu właścicielowi nieruchomości położonej przy [...] prawa własności czasowej, brak jest podstaw do przypisania decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1980 r. o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w W. kwalifikowanej wadliwości o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Na skutek złożonego przez strony wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] sierpnia 2007 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2007 r. Uzasadniając to stanowisko Kolegium zaznaczyło, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że decyzja Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1980 r. zawiera wadę wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ zaakcentował, że dla przyjęcia powyższego stanowiska decydujące znaczenie ma okoliczność wydania przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzji z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] stwierdzającej, że II instancyjna decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] maja 1952 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1952 r. nr [...] odmawiające przyznania własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy [...], w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...], a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, wydana została z naruszeniem prawa i w tej części nie jest nieważna oraz stwierdzającej nieważność decyzji w pozostałej części. Z powołanego rozstrzygnięcia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wynika bowiem, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1952 r. w części określonej w aktach notarialnych dotyczącej sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...], a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali pozostaje w obrocie prawnym. Okoliczność powyższa oznacza, że decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1980 r., wydanej w warunkach obowiązywania decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne z dnia [...] marca 1952 r. nie można przypisać cechy kwalifikowanej wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na powyższą decyzję z dnia 20 sierpnia 2007 roku W. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2007 r. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1625/07 oddalił skargę W. T. Sąd pierwszej instancji za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa wobec rozporządzenia przy sprzedaży lokalu nr [...] cudzą własnością. W szczególności Sąd zaakcentował, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej utrzymująca w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1952 r. w części dotyczącej sprzedanych lokali nr [...]. Oznacza to zatem, że przywrócenie stanu prawnego nastąpiło jedynie w odniesieniu do tej części nieruchomości, która dotyczy niesprzedanych lokali oraz przynależnych im praw do gruntu. W dalszej części rozważań Sąd podkreślił, że skoro decyzja dekretowa z dnia [...] marca 1952 r. w części w której nie została stwierdzona jej nieważność pozostaje w obiegu prawnym, brak jest podstaw do stwierdzenia, że sprzedaż lokalu stanowiła rozporządzenie cudzą rzeczą i tym samym należy przyjąć, że decyzja o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dlatego brak było podstaw do stwierdzenia z tej przyczyny na podstawie art. 158 § 2 w związku z art. 156 § 2 k.p.a. wydania decyzji o sprzedaży lokalu z naruszeniem prawa. Sąd pierwszej instancji opowiedział się również za stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 177/07 w którym stwierdzone zostało, że skoro nie zostały usunięte skutki prawne jakie wywołała decyzja odmawiająca przyznania prawa własności czasowej w części w jakiej nie stwierdzono jej nieważności, nie można twierdzić, że późniejsza decyzja o sprzedaży na rzecz dotychczasowych najemców lokalu mieszkalnego winna być postrzegana jako wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, a działanie tego organu jako rozporządzanie cudzą własnością. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1625/07 W. T. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt I OSK 40/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd drugiej instancji uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna w zakresie dotyczącym zarzutów naruszenia prawa materialnego. Uzasadniając szczegółowo swoje stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że nie ulega wątpliwości, iż decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. utrzymująca w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1952 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jednakże przesłanką negatywną dla stwierdzenia jej nieważności w całości było wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych. Sąd podkreślił, że w takiej sytuacji ciężka wada jaką była ona dotknięta w całości, nie ma znaczenia. Tym samym decyzja o odmowie przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy [...] jest decyzją nieważną, bowiem wydaną z naruszeniem prawa. Zatem każda kolejna decyzja mająca swoje źródło w decyzji dekretowej również rażąco narusza prawo, wywodząc się z decyzji rażąco wadliwej. Za zasadny sąd drugiej instancji uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. – Prawo lokalowe (Dz. U. nr 14, poz. 84) obowiązujący w dacie wydania zaskarżonych decyzji, jak również zarzut naruszenia art. 77 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że rozpoznając po raz kolejny sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien mieć na uwadze przedstawione w wyroku stanowisko prawne, w szczególności co do kwestii naruszenia przy wydawaniu decyzji o sprzedaży lokalu nr [...] przepisu art. 5 dekretu o gruntach warszawskich oraz art. 4 ust. 1 Prawa Lokalowego z dnia 10 kwietnia 1974 r. i ewentualnie art. 15 a ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1962 r., nr 22, poz. 159 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując ponownie sprawę zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że nie można oprzeć treści orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z ponownym rozpoznaniem sprawy sąd pierwszej instancji nie może tym samym formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowana się mu w pełnym zakresie. Rozpoznając zatem ponownie sprawę, z uwzględnieniem wiążącej wykładni NSA , skład orzekający uznał, że skarga W. T. jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej istota zagadnienia sprowadza się do ustalenia czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z [...] lipca 1980 r., nr [...] o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w W. wraz z oddaniem ułamkowej części rzeczonego gruntu w użytkowanie wieczyste W. i B. W., powołując się na brak przesłanek do zastosowania art. 156 § 1 kpa. Należy powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że nieważność decyzji na miejsce wówczas, gdy rozstrzygnięcie jest dotknięte tak ciężkimi wadami, że mimo zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 kpa) konieczne jest wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Jeżeli decyzja jest dotknięta którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa zasadą jest stwierdzenie jej nieważności, gdyż mimo, że ostateczna nie może ostać się w obrocie prawnym. Jednocześnie wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji następuje ze skutkiem ex tunc. W sytuacji gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne mamy do czynienia z tzw. negatywną przesłanką stwierdzenia nieważności (art. 156 § 2 kpa). Wówczas nie stwierdza się nieważności decyzji, ale wskazuje się, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Podkreślić jednak należy, że stwierdzenie, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa nie powoduje, że przestaje ona być wadliwa – nadal jest ona dotknięta ciężką wadą, jednak nie można jej wyeliminować z obrotu prawnego z powodu okoliczności o których mowa w ww. przepisie. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. o odmowie przyznania byłemu właścicielowi nieruchomości przy [...] prawa własności czasowej. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jednakże z uwagi na wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych nie stwierdzono jej nieważności. Stosownie do treści art. 158 § 2 kpa jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 156 § 2 kpa organ administracji ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Zatem ze wskazanego przepisu wynika wyraźnie, że choć decyzja jest nieważna bowiem zawiera wadę wymienioną w art. 156 § 1 kpa, ale nastąpiły okoliczności z art. 156 § 2 kpa organ odmawia stwierdzenia nieważności i ogranicza się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zatem uznać, że decyzja dekretowa Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. jest decyzją nieważną. Okoliczność tę uznał Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 1999 r., nr [...] stwierdzającej, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] marca 1952 r., nr [...] o odmowie przyznania własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy [...] w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...], a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali wydana została z naruszeniem prawa i w tej części nie jest nieważna oraz stwierdzającej nieważność decyzji w pozostałej części. Zatem jeżeli nabycie przez Skarb Państwa prawa własności budynku przy [...] dokonało się z rażącym naruszeniem prawa, to także każda następna decyzja w zakresie dysponowania tymi prawami również rażąco naruszała prawo gdyż wywodziła się z decyzji rażąco wadliwej. Podkreślenia wymaga to, że decyzja o odmowie przyznania byłemu właścicielowi praw własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] została wydana z naruszeniem prawa w warunkach nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) powoduje to, że organ wydając decyzję dotyczącą obrotu wadliwie nabytym prawem uczynił to wprawdzie skutecznie w rozumieniu art. 156 § 2 kpa nie oznacza, że decyzja była niewadliwa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 158 § 2 kpa. Decyzje dotyczące obrotu jak powiedziano wyżej były skuteczne z punktu widzenia praw nabytych przez osoby trzecie, gdyż wywołały nieodwracalne skutki prawne z powodu ochrony tych praw. Sąd orzekający w sprawie chce podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 7/96 (ONSA 1997 r., nr 2, poz. 49) przyjął, że okoliczność, iż nieruchomość obejmująca grunty, które podlegały przepisom dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (dalej "dekret o gruntach warszawskich"), znajduje się w użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej, sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu odmawiająca byłemu właścicielowi tych gruntów przyznania prawa własności czasowej, wywołała nieodwracalne skutki prawne. Istota tego stanowiska, jak to wynika z uzasadnienia tej uchwały, sprowadza się do tego, że samo ustanowienie na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego gruntów warszawskich umową zawartą na podstawie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie nie powoduje nieodwracalności skutków prawnych decyzji o odmowie przyznania byłemu właścicielowi tych gruntów prawa własności czasowej. Ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji odmownej otworzy w powyższej sytuacji możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji o ustanowieniu na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego i tym samym dokonania w tym postępowaniu ustaleń i ocen, czy zawarte na podstawie tej ostatecznej decyzji umowy użytkowania wieczystego i przyznanie tego prawa powoduje, w świetle aktualnego stanu prawnego, nieodwracalność skutków prawnych decyzji o ustanowieniu tego prawa. Skoro istnieje w odrębnym postępowaniu droga administracyjna dla dokonania ustaleń i ocen w powyższej kwestii, to nie można rozpatrywać zagadnienia nieodwracalności, w zakresie związanym z istnieniem tego prawa na rzecz osoby trzeciej, skutków prawnych wcześniejszej decyzji administracyjnej, odmawiającej przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej. Skład orzekający w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przedmiotowej uchwale, gdyż odnosi się ono do sytuacji występującej w niniejszej sprawie. Fakt nabycia przez osoby trzecie własności lokali w budynku położonym na gruntach [...] wraz z prawem do odnośnego udziału w prawie użytkowania wieczystego tego gruntu na podstawie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie nie stanowił przeszkody w stwierdzeniu nieważności w całości decyzji o odmowie przyznania byłemu właścicielowi własności czasowej do tych gruntów, gdyż bezpośredni związek nieodwracalności tego skutku prawnego – nabycia praw przez osoby trzecie – zachodzi z decyzją o sprzedaży tym osobom lokali mieszkalnych wraz z odnośnym prawem użytkowania wieczystego gruntów, nie zaś z wcześniejszą decyzją o odmowie przyznania byłemu właścicielowi gruntów prawa własności czasowej do tych gruntów, a tym samym pozbawienia go prawa odrębnej własności budynku znajdującego się na tym gruncie. Należy zatem stwierdzić, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rozpatrując sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. był uprawniony do stwierdzenia nieważności tej decyzji w całości to jest także w zakresie obejmującym sprzedane lokale mieszkalne w budynku położonym na tych gruntach, bez ograniczania się tylko do deklaratoryjnego stwierdzenia, że w tym zakresie decyzja odmowna została wydana z naruszeniem prawa. Nieodwracalny skutek prawny tej sprzedaży związany był bowiem bezpośrednio z późniejszymi decyzjami o sprzedaży lokali mieszkalnych osobom trzecim wraz z oddaniem im ułamkowych części gruntu w użytkowanie wieczyste i mogła zaktualizować się w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tych późniejszych decyzji. Podkreślić należy, że orzeczenie przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o tym nieodwracalnym skutku prawnym z powodu nabycia praw przez osoby trzecie na podstawie tych późniejszych decyzji już na etapie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. nie może wyłączyć dopuszczalności stwierdzenia, że te późniejsze decyzje o sprzedaży lokali mieszkalnych w tym budynku zostały wydane z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 158 § 2 k.p.a., właśnie z tego powodu, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r. została wydana w warunkach nieważności w ramach przesłanki rażącego naruszenia prawa określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażącego naruszenia art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279). Ostateczna decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 1999 r. przesądzając, że decyzja o odmowie przyznania prawa własności czasowej była w całości dotknięta wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia art. 7 dekretu otworzyła możliwość wydania w postępowaniu nieważnościowym decyzji stwierdzającej na podstawie art. 158 § 2 k.p.a., że także decyzje o sprzedaży przez Państwo lokali mieszkalnych w tym budynku zostały wydane z naruszeniem prawa, tj. wobec rażącego naruszenia art. 5 tego dekretu, gdyż dotyczyły lokali w budynku, który w dacie jej wydania był, w świetle decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 1999 r. współwłasnością Państwa i poprzedniego właściciela gruntu (jego następców prawnych). Zauważyć również należy, że w dacie wydania zaskarżonych decyzji obowiązywał art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (Dz. U. Nr 14, poz. 84), który stanowił, że "w domach stanowiących własność Państwa może nastąpić wyodrębnienie własności wszystkich lub niektórych samodzielnych lokali mieszkalnych, jeżeli własność poszczególnych lokali zostanie przeniesiona na rzecz osób fizycznych". Oznacza to, że sprzedaż lokalu oraz ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości możliwe było jedynie w stosunku do nieruchomości stanowiących wyłączna własność Skarbu Państwa. W sprawie będącej przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na skutek stwierdzenia nieważności części decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1952 r., nastąpiła tylko częściowa restytucja stanu prawnego, w której efekcie powstała współwłasność Skarbu Państwa i osoby fizycznej, a tym samym sytuacja sprzeczna z ww. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe. Powyższe oznacza również, że rację ma skarżący, iż w sprawie niniejszej doszło do naruszenia art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, jak również do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Omówione wyżej kwestie przesądziły o tym, że w ocenie składu orzekającego zaistniały podstawy do uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2007 r. bowiem zaakcentowane w wyroku okoliczności nie zostały dostrzeżone przez organ co doprowadziło do wydania zaskarżonych decyzji w warunkach niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności prawnych, a tym samym naruszenia również stosowanych odpowiednio przepisów art. 6, 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa , które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy co skutkować musi ich uchyleniem. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium powinno mieć na uwadze stanowisko Sądu wyrażone w wyroku w szczególności w kontekście zastosowania przesłanek z art. 156 § 1 kpa przy ocenie legalności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1980 r., nr [...] o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w W. wraz z oddaniem ułamkowej części rzeczonego gruntu w użytkowanie wieczyste W. i B. W. Mając na względzie wszystkie powyżej omówione okoliczności, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 152 i art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.