I SA/Wa 1643/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. R. i J. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia z dnia [...] grudnia 1980 r. Naczelnik Gminy i Miasta [...] (Naczelnik ) orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa m in. nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (SKO) decyzją z dnia [...] września 2013 r., umorzyło postępowanie z wniosku L. R.i J. R. (Skarżący) o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1980 r. w części dotyczącej działki nr [...] – uznając się za niewłaściwe. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., SKO, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2013 r. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., SKO przekazało Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju wniosek Skarżących o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. w żądanej części – celem jego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1980 r., w części dotyczącej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, uznając, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony. Po rozpoznaniu wniosku Skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2014 r.. Na skutek skargi wniesionej przez Skarżących, tutejszy sąd wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt. I SA/Wa 653/15 uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji wyjaśniając w uzasadnieniu, że zostały wydane w związku z dokonaną merytoryczną oceną akt sprawy, co zasadniczo mogło nastąpić po wszczęciu postępowania nieważnościowego i jego przeprowadzeniu. Odmowa wszczęcia postępowania nie nastąpiła zatem z przyczyn formalnych o charakterze podmiotowym. Dlatego nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie art. 61a § 1 k.p.a. To z kolei miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organy obu instancji w związku ze swoimi ustaleniami powinny wydać decyzje administracyjne, oparte na zupełnie innej podstawie prawej i zawierające inne merytoryczne rozstrzygnięcie. Rozpoznając sprawę na skutek wyroku tutejszego sądu, Minister Infrastruktury i Budownictwa (Minister) decyzją z [...] lutego 2016 r. umorzył w całości postępowanie z wniosku Skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. w części dotyczącej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Po rozpoznaniu wniosku Skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia obu organów było ustalenie, że Skarżący mową sprzedaży z dnia [...] grudnia 2007 r. (akt notarialny Rep A Nr [...]) nabyli od K. i J. G. nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 , która z kolei stanowiła własność zbywców na podstawie umowy dożywocia z dnia [...].11.1995 r. (akt notarialny Rep. A Nr [...]). Powyższa nieruchomość zaś nie była objęta decyzją nacjonalizacyjną z dnia [...] grudnia 1980 r. Organy ustaliły bowiem, że dawna działka nr [...] obejmuje obecnie działkę nr [...] i część działki nr [...]. Działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i nr [...]. Z treści mapy z dnia [...] czerwca 1980 r. nr Ks. rob. [...], na której przedstawiono podział ww. nieruchomości wynika, że działka nr [...] (której właścicielami są Skarżący) odpowiada parceli nr [...]. Również po przeskalowaniu wyrysu z mapy ewidencyjnej i nałożeniu na mapę ewidencyjną miasta [...] z 2011 r. w skali 1:1000 widać, że dawna - niewymieniona w decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. działka nr [...] obejmuje obecnie działkę nr [...], zaś wymienione w decyzji z dnia [...].12.1980 r. działki nr [...] i nr [...] stanowią część działki nr [...]. Powyższe oznacza w ocenie organów, że Skarżący nie nabyli własności nieruchomości objętej decyzją z dnia [...] grudnia 1980 r., lecz nieruchomość, która pozostała przy ówczesnych właścicielach dawnej działki nr [...] Nie przysługuje im zatem interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ powołał również art. 157 § 2 i art. 28 k.p.a. Organ drugiej instancji jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wnieśli skargę do tutejszego sądu, w której decyzjom organów obu instancji zarzucili : a) rażące naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 157 par.2 k.p.a. w zw. z art. 140 kc poprzez przyjęcie że Skarżący nie posiadają przymiotu strony , a przez to uniemożliwienie Skarżącym skorzystania z przysługujących im uprawnień ; b) rażące naruszenie art. 75 k.p.a. w zw. z art. 78 par. 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z opinii biegłego geodety a tym samym ukrycie poświadczenia nieprawdy przez ministerialnego, uprawnionego geodetę – E. R. w opinii geodezyjno-prawnej mającej świadczyć o braku interesu prawnego Skarżących do żądania stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej, c) rażące naruszenie art. 80 k.p.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zbadania materiału dowodowego w postaci dokumentacji geodezyjnej (pięć teczek) załączanej do skarg i pism przez skarżących d) rażące naruszenie art. 35 i 36 k.p.a. poprzez niczym nieuzasadnione przedłużanie rozpoznania sprawy; e) rażące naruszenie art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania nieważnościowego, do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego działki nr [...] z działką [...] wszczętego przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] postanowieniem z dnia [...].12. 2010 r. zawieszonego z urzędu postanowieniem z dnia [...].05.2013 r., do czasu wydania przez Ministra infrastruktury i Budownictwa decyzji w sprawie legalności Decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...].12.2016 r. a tym samym pozbawienie Skarżących możliwości wykazania interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o: 1. uwzględnienie skargi w całości i uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji Ministra w całości, bądź stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt p.p.s.a. nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...]. 1.1980 r. w części dotyczącej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 2. na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. Skarżąca, L. R. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W toku rozprawy w dniu [...] stycznia 2017 r. Skarżący podtrzymali skargę oraz wyjaśnili, że kupili działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, nie kupili działki [...] a w dacie zakupu istniała już droga na działce [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd wskazuje na wstępie, że w pełni podziela stanowisko wyrażone w decyzjach organów obu instancji, zgodnie z którym stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej może być dawny właściciel wywłaszczonej nieruchomości, jego następcy prawni oraz obecny właściciel nieruchomości. Zatem podmiot żądający wszczęcia postępowania nieważnościowego musi wykazać, że jest dawnym właścicielem nieruchomości (lub jego następcą prawnym) ewentualnie, że jest obecnym właścicielem nieruchomości. Skarżący są właścicielami działki nr [...] o powierzchni [...] m2. Działkę tę nabyli w dniu [...] grudnia 2007 r., na podstawie umowy sprzedaży objętej aktem notarialnym rep. [...] od K. i J. małżonków G. Małżonkowie G. nabyli prawo własności powyższej nieruchomości od Z. M., na mocy umowy dożywocia objętej aktem notarialnym z dnia [...] listopada 1995 r. Z. M. w powołanej umowy wskazała, że działka [...] m2 o powierzchni [...] arów 35 metrów kwadratowych wyczerpuje cały jej majątek nieruchomy. Skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. w części dotyczącej działki nr [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy oryginału wykazu wywłaszczeniowego działek (parcel) zgłoszonych do wywłaszczenia, wpisanego do ewidencji składnicy geodezyjnej w dniu [...] sierpnia 1980 r. nr [...], sporządzonego w dniu [...] czerwca 1980 r. wynika, iż wywłaszczeniem objęta była m.in. działka nr [...], LWH [...] (J. i Z. M.), o łącznej powierzchni [...] m2. Do wywłaszczenia zgłoszona została działka [...], o powierzchni [...] m2. poza obszarem zgłoszonym do wywłaszczenia pozostała działka [...] o powierzchni [...] arów [...] m2. W aktach administracyjnych znajduje się również oryginał mapy uzupełniającej podziału działek w m. S. ul. [...] (Nr [...]), w którym wskazano m.in., że parcelę gruntową [...] dzieli się na [...] i [...]. Z mapy tej wynika również, że parcela [...]odpowiada parceli [...]. Do akt dołączono też mapę zawierającą projekt ul. [...] sporządzony w dniu [...] maja 1980 r., na którym znajduje się adnotacja o treści "Tutejszy wydział stwierdza zgodność z planem KZM i stanem faktycznym na gruncie". Z obu planów wynika, że wzdłuż wschodniej granicy działki [...] przebiega ul. [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 1980 r. Naczelnik Miasta i Gminy zatwierdził podział nieruchomości przedstawiony na mapie nr [...] W aktach sprawy znajduje się oryginał wykazu równoważników ul. [...] z którego wynika m.in., że parcela [...], objęta [...] zg dzieli się na parcele [...] i [...]. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, iż wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. poprzedzone zostało wnioskiem [...] Zarządu Dróg z dnia [...] listopada 1980 r. o wydanie decyzji o nieodpłatnym przekazaniu na rzecz Skarbu Państwa terenu położonego w S. zajętego pod przed laty pod przebudowę istniejącej drogi zwanej aktualnie ul. [...], w tym m.in. o przekazanie z działki [...] (powierzchnia [...]m2) obszaru o powierzchni [...] m2, stanowiącego działkę [...] Z decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r., wynika, że objęte nią działki zostały zajęte pod przebudową istniejącej drogi zwanej aktualnie (to jest w dacie wydawania decyzji) ul. [...]. Skarżący w toku rozprawy w dniu [...] stycznia 2017 r. wskazali, że w dacie nabycia przez nich działki nr [...] istniała już droga. W toku postępowania administracyjnego sporządzona została opinia geodety uprawnionego w której wskazano, że na mapie z dnia [...] czerwca 1980 r. nr [...] przedstawiono podział nieruchomości zatwierdzony decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1980 r. i że z mapy tej wynika, iż parcela nr [...] dzieli się na parcele nr [...] i [...]. Geodeta wskazał również, że na powyższej mapie przedstawiona jest działka nr [...] odpowiadająca parceli [...]. W konsekwencji, w ocenie geodety uznać należało, że dawna działka nr [...] odpowiada obecnej działce [...] o powierzchni [...] m2, która była przedmiotem zbycia w dniu [...] stycznia 1995 r. oraz w dniu [...] grudnia 2007 r., i która nie była objęta decyzją z dnia [...] grudnia 1980 r. W świetle powyższych dokumentów Sąd podziela w pełni stanowisko organów obu instancji, że nabyta przez Skarżących w dniu [...] grudnia 2007 r. działka [...], odpowiadająca działce [...] nie była objęta decyzją z dnia [...] grudnia 1980 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 1980 r. była objęta działka [...], o powierzchni [...] m2, która nie jest i nie była przedmiotem własności Skarżących. W tym miejscu wskazać należy, że decyzja wywłaszczeniowa orzeka o prawie do nieruchomości, którą określa przy pomocy pewnych parametrów. Należy do nich m. in. pojęcie działki ewidencyjnej. W przypadku wywłaszczenia części gruntu, stanowiącego dotąd jedną działkę, działka ta – jeszcze przed wywłaszczeniem - podlega podziałowi geodezyjnemu po to by wydzielić z niej grunt podlegający wywłaszczeniu. Zatwierdzenie tego podziału jest dokonywane inną decyzją administracyjna. Dopóki zatem decyzja podziałowa jest w obrocie prawnym, wywiera ona skutek wiążący, co do oznaczenia wywłaszczanej części nieruchomości w decyzji wywłaszczeniowej (por. stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt. I OSK 490/13). W niniejszej sprawie (na co powoływali się sami Skarżący w piśmie z dnia [...]maja 2016 r.), decyzją z dnia [...] czerwca 1980 r. Naczelnik Miasta i Gminy zatwierdził podział nieruchomości przedstawiony na mapie nr [...], a więc m.in. podział działki [...]na działkę [...] i [...]. Następnie, w decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 1980 r. jako działkę podlegającą wywłaszczeniu wskazano działkę [...]. W realiach niniejsze sprawy oznacza to, że wywłaszczeniem objęta została działka [...] do której prawo własności nie przysługuje i nie przysługiwało Skarżącym. Dokonanie powyższych ustaleń faktycznych obligowało organ do umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. w części dotyczącej działki [...] z uwagi na fakt, iż Skarżącym nie przysługuje przymiot strony. W konsekwencji za niezasadne sąd uznał zarówno podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania objęte punktem c) petitum skargi jak i podnoszone przez Skarżących zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 28 k.p.a. w związku z art. 157 k.p.a. w związku z art. 140 k.c., objęte punktem a) petitum skargi. Skarżący w skardze zakwestionowali opinię geodety uprawnionego E. R. (punkt b petitum skargi). Sąd rozpoznający sprawę zarzut ten uznaje za niezasadne i wskazuje, że wnioski wypływające z opinii geodety zgodne są z opisaną wyżej dokumentacją archiwalną w postaci map, wykazów równoważników jak i decyzją zatwierdzającą podział. Co więcej, sami Skarżący nie kwestionują faktu, iż w dacie nabycia przez nich działki [...] istniała już droga (oświadczenie złożone w toku rozprawy w dniu [...]stycznia 2017 r.). Dodatkowo wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się protokół rozprawy z dnia [...] listopada 2013 r. przed Sądem Rejonowym w [...] I Wydział Cywilny sygn. akt [...], z powództwa Skarżących przeciwko J. J. W toku tej rozprawy przesłuchany został biegły sądowy J. H., który podtrzymał złożoną do akt sprawy opinię i wyjaśnił, że działka [...] odpowiada parceli [...]. Biegły wyjaśnił, że parcela [...]operatem wywłaszczeniowym z dnia [...] czerwca 1980 r. podzielona została na parcele [...] i [...]. W świetle powyższego, jak również uwzględniając fakt, że decyzja wywłaszczeniowa wskazuje działkę [...], która nie była i nie jest własnością Skarżących, brak było w ocenie sądu podstaw do przeprowadzania przez organ dowodu z opinii innego biegłego geodety. Sąd wskazuje w tym miejscu, że ze stanowiska Skarżących wynika, iż kwestionują oni przebieg granicy między ich działką a działkami sąsiednimi (pismo Skarżących z [...] czerwca 2016 r., wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] lutego 2016 r.) Skarżący złożyli również do akt administracyjnych kopię wniosku o rozgraniczenie nieruchomości z dnia [...] maja 2014 r., z którego wynika, iż żądają przeprowadzenia rozgraniczenia ich nieruchomości z sześcioma działkami sąsiednimi. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej orzekającej o wywłaszczeniu organ nadzoru ocenia kwestionowaną decyzję tylko według jej treści a nie pod względem prawidłowości wytyczenia na gruncie obszaru, który ta decyzja wywłaszcza. W rezultacie zatem postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej nie jest przydatne dla rozwiązania sporu, dotyczącego prawidłowości geodezyjnego wydzielenia działki podlegającej wywłaszczeniu, czy faktycznego wytyczenia jej granic na gruncie, jak również nie jest przydatne dla ustalenia granic innej działki, sąsiadującej z działką podlegającą wywłaszczeniu. Skarżący podnosili w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozgraniczenia działek [...] i [...] (zarzut z punktu e) petitum skargi). Zarzut ten uznać należy za niezasadny. Postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości pozostaje bez wpływu na kwestię przysługiwania Skarżącym interesu prawnego do żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. Dodatkowo z wrócić należy uwagę na fakt, że jak wynika z akt administracyjnych, to właśnie postępowanie rozgraniczeniowe zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. (postanowienie Burmistrza Miasta S. z dnia [...] maja 2013 r). Skarżący powoływali się w toku postępowania sądowego na fakt stwierdzenia przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. III SA/Kr 774/16 nieważności uchwały Rady Gminy S. w przedmiocie zaliczenia ul. [...] (dawnej ul. [...]) do kategorii dróg gminnych. Z uzasadnienia wyroku wynika, że podstawą stwierdzenia nieważności powyższej uchwały był fakt, iż sporny odcinek ul. [...] w [...], to jest działka [...] nie stanowi własności Gminy tylko własność Skarbu Państwa. W ocenie sądu stwierdzenie nieważności uchwały w powyższym zakresie pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Skarżący powoływali się również na stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2016 r. dotyczące operatów technicznych nr [...], nr [...] i [...]. Operaty te dotyczą wyznaczenia punktów granicznych dla działek [...],[...] oraz sporządzenia wykazu synchronizacyjnego dla działek [...],[...], [...] i [...] położonych w S., stanowiących obecną ul. [...]. Operaty te nie stanowiły podstaw dla ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Jak już wyżej wskazano, kwestia wyznaczenia działek na gruncie nie może być badana i korygowana w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Skarżący w toku postępowania administracyjnego i sądowego odwołują się do dokumentów z lat trzydziestych ubiegłego wieku jak również do okoliczności zaistniałych przed datą wydania decyzji z [...] grudnia 1980 r. Odnosząc się do tych argumentów wskazać należy, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne były jakie działki objęte zostały decyzją z dnia [...] grudnia 1980 r. i komu przysługiwał do nich tytułu własności a następnie ustalenie, czy Skarżący są, w zakresie wynikającym z kwestionowanej przez nich decyzji, następcami prawnymi dawnych właścicieli. Jak już wyżej wskazano, wywłaszczenie obejmowało działkę [...], do której Skarżącym nie przysługiwał i nie przysługuje tytuł prawny. Skarżący podnosili w toku postępowania sądowego szereg zarzutów co do decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r., w tym skierowania jej do osoby zmarłej, oraz – jak się wydaje – do osoby nieistniejącej, bowiem w toku rozprawy w dniu [...] stycznia 2017 r. Skarżący zakwestionowali istnienie Z. M. (od której małżonkowie [...] nabyli działkę [...], która następnie została przez nich sprzedana Skarżącym). Zarzuty te jednak nie mogły być badane przez sąd. Postępowanie sądowe dotyczyło bowiem wyłącznie kwestii, czy decyzja organu odmawiająca przymiotu stronu Skarżącym i z tego powodu umarzająca postępowanie jest prawidłowa. Sąd nie mógł więc badać, czy zarzuty Skarżących skierowane do decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. są zasadne ani stwierdzić nieważności tej decyzji. Odnosząc się do zgłaszanego w toku postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na fakt, że postanowienie o odmowie wszczęcia oraz decyzję z dnia 4 lutego 2016 r. podpisał ten sam pracownik, podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2469/15 zgodnie z którym obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji, albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Artykuł 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczy sytuacji, gdy ze swych kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a., skorzysta sąd administracyjny. Końcowo wskazać należy, że kwestia ewentualnego naruszenia przez organy art. 35 i 36 k.p.a. (zarzut z punkt d) petitum skargi) nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Podsumowując wskazać należy, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego okazały się nieuzasadnione, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.