I SA/Wa 1649/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), asesor WSA Anna Fyda-Kawula, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] w [...] "[...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę. Decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej również jako "Skarżący"), od decyzji Prezydenta [...] (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z [...] grudnia 2020 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] lipca 1997 r. przez Instytut [...] w [...] "[...]" (dalej również jako "Instytut"), prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...] i [...], oznaczonej jako część o powierzchni [...] m2 działki nr [...] w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] i części o powierzchni [...] m2 działki nr [...] w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] oraz prawa własności garażu podziemnego – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], Prezydent odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 29 lipca 1997 r. przez Instytut [...] w [...] "[...]" prawa użytkowania wieczystego opisanego powyżej gruntu oraz prawa własności garażu podziemnego. W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent wyjaśnił, że grunt będący przedmiotem wniosku Skarżącego nie był ani w dniu [...] grudnia 1990 r., ani w dniu [...] lipca 1997 r., ani obecnie, w posiadaniu Instytutu [...] w [...] "[...]". Prezydent wskazał przede wszystkim na decyzję Zastępcy Naczelnego Architekta [...] nr [...] z [...] marca 1974 r. ustalającą lokalizację budynku biurowego na terenie położonym przy ul. [...] róg ul. [...] o pow. ok. [...] m2, oznaczonym na szkicu sytuacyjnym nr [...], na rzecz [...]". Z kompleksowych wytycznych urbanistycznych, stanowiących załącznik do ww. decyzji o lokalizacji inwestycji wynika m.in., że inwestorem było [...], a na terenie własnym lokalizacji należało przewidzieć [...] stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. Teren przewidziany pod inwestycję od strony wschodniej ograniczony był ul. [...], od południa ul. [...], od północy przylegał do istniejącego budynku mieszkalnego, a od zachodu do terenu szkoły. Prezydent zwrócił również uwagę na decyzję z [...] lipca 1974 r., nr [...] o przekazaniu w użytkowanie terenu położonego przy ul. [...] róg ul. [...] w granicach oznaczonych na szkicu sytuacyjnym nr [...] o pow. ok. [...] m2 na rzecz [...]. Zdaniem organu I instancji, ww. decyzje jasno określiły jaki teren został przeznaczony na potrzeby działalności statutowej Instytutu [...] w [...] "[...]". Teren ten nie obejmował działki nr [...], ani działki nr [...], tylko działki nr [...] i [...] w obrębie [...]. Prezydent wskazał następnie, że Skarżący jest obecnie użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], na której wybudowany został budynek biurowy [...]. Jedyną podstawą prawną posiadania gruntu nieobjętego ww. decyzjami była zawarta od dnia [...] listopada 1974 r. do dnia [...] marca 1976 r. umowa dzierżawy terenu o pow. [...] m2 w celu zorganizowania na nim prowizorycznego obiektu z przeznaczeniem na zaplecze budowy. Prezydent wyjaśnił także, że działka nr [...] od końca lat pięćdziesiątych wykorzystywana jest na potrzeby Szkoły Podstawowej nr [...]. Zostało to również potwierdzone decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 1998 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. r 32 poz. 191 ze zm.), przekazującą Dzielnicy [...] - [...], nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] w obrębie [...], z uwagi na fakt, iż stanowi teren szkolny, ponieważ znajduje się na niej Szkoła Podstawowa nr [...]. Również z karty inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej załącznik do ww. decyzji komunalizacyjnej wynika, że według stanu na dzień 27 maja 1990 r. władającym przedmiotową nieruchomością była Szkoła Podstawowa nr [...]. Prezydent ustalił również, że Instytut wybudował w latach siedemdziesiątych XX w. garaż podziemny pod boiskiem szkolnym, natomiast z kompleksowych wytycznych urbanistycznych, stanowiących załącznik do decyzji nr [...] o lokalizacji inwestycji wynika m.in., że na terenie własnym lokalizacji należało przewidzieć [...] stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. Prezydent uznał zatem, że samowolne zajęcie sąsiedniego gruntu poprzez wybudowanie parkingu podziemnego niezgodnie z decyzją o lokalizacji nr [...], nie może stanowić podstawy do ustanowienia użytkowania wieczystego w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych. Brak jest przy tym możliwości wyodrębnienia części nieruchomości stanowiącej parking podziemny. Reasumując, Prezydent uznał, że Instytut (obecnie [...], a do [...] lipca 1993 r. [...] nie spełnia przesłanek do uwłaszczenia gruntem położonym przy ul. [...]i [...], oznaczonym jako część o pow. [...] m2 działki nr [...] uregulowanej w KW nr [...] i część o pow. [...] m2 działki nr [...] uregulowanej w KW nr [...] w obrębie [...] na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o jednostkach badawczo - rozwojowych. W szczególności nie można uznać, iż bezprawnie zajęty grunt, który posłużył do wybudowania parkingu podziemnego niezgodnie z decyzją o lokalizacji nr [...], jest gruntem znajdującym się w posiadaniu Instytutu i wykorzystywanym przez Instytut do celów statutowych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Skarżący zarzucając, iż Prezydent popełnił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że grunty objęte wnioskiem Skarżącej z [...] lipca 2018 r. nie znajdowały się w dniu [...] grudnia 1990 r. ani w dniu [...] lipca 1997 r. ani obecnie w posiadaniu Skarżącego, podczas gdy Skarżący jest ich posiadaczem począwszy od lat 70 XX w., tj. z chwilą zajęcia tego terenu pod budowę garażu podziemnego. Rozpatrując odwołanie Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych ( Dz. U. z 1997 r. Nr 75, poz. 467), grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, znajdujące się w posiadaniu jednostki badawczo-rozwojowej, która w dniu [...] grudnia 1990 r. nie legitymowała się dokumentami o ich przekazaniu wydanymi w formie przewidzianej prawem i wykorzystywane przez tę jednostkę do celów statutowych, stają się przedmiotem użytkowania wieczystego tej jednostki. Kolegium wskazało zatem, że podstawowym warunkiem dla stwierdzenia, że doszło do nabycia prawa użytkowania wieczystego na podstawie ww. przepisu jest ustalenie, że wnioskodawca jest jednostką badawczo-rozwojową, która była w dniu [...] lipca 1997 r. w posiadaniu gruntu. Kolegium ustaliło więc, że w skład [...] wchodzi m.in., Instytut [...] w [...] "[...]". Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. [...] Celami Sieci jest m.in., prowadzenie badań aplikacyjnych i prac rozwojowych, a w uzasadnionych przypadkach także badań podstawowych. Instytut, zgodnie z zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r. o zmianie nazwy Instytutu [...], był jednostką badawczo-rozwojową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz.U. z 1985 r. poz. 36 nr 170 ze zm.). Z powyższego wynika, zdaniem Kolegium, że Instytut był także jednostką badawczo-rozwojową w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych. Kolegium wyjaśniło także, że Instytut jest następcą prawnym [...]. Kolegium podniosło następnie, że faktem jest, że Skarżący jest użytkownikiem wieczystym działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Działka ta jest w użytkowaniu Instytutu od 1974 r. kiedy to w oparciu o decyzję Urzędu [...] z [...] marca 1974 r., nr [...] ustalono lokalizację na terenie o powierzchni [...] m2 położonego u zbiegu ulic [...] i [...] w [...], budowy budynku biurowego, a następnie wydano decyzje o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego tego gruntu. Aktualnie powierzchnia gruntu będącego w użytkowaniu wieczystym Instytutu wynosi [...] m2 a nie [...] m2, a rozbieżność wynika najpewniej, zdaniem Kolegium, z wyłączenia terenu inwestycji działki nr [...] znajdującej się bezpośrednio przy narożniku ulic. Kolegium podniosło, że zgodnie z postanowieniami decyzji lokalizacyjnej z [...] marca 1974 r. budynek biurowy mógł być zrealizowany przy zapewnieniu minimum [...] stanowisk postojowych na terenie inwestycji, w związku z powyższym w budynku zaprojektowano garaż podziemny. Wjazd do garaży podziemnego znajduje się na terenie działki nr [...], jednakże stanowiska postojowe znajdują się pod terenem działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Kolegium zauważyło, że decyzja Urzędu [...] z [...] marca 1974 r., nr [...] nie obejmuje tego terenu, gdyż odnosi się jedynie do gruntu o powierzchni [...] m2 znajdującego się przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...], a więc gruntu odpowiadającego powierzchni aktualnej działki nr [...], pomniejszonej o powierzchnię działki nr [...]. Tymczasem łączna powierzchnia działki nr [...] i gruntu zajętego pod garaż podziemny, wchodzącego w skład działek nr [...] i [...] wynosi [...] m2, co potwierdza wniosek, że decyzja o lokalizacji inwestycji z [...] marca 1974 r. nr [...] nie dawała Instytutowi (wcześniej [...]) tytułu do władania gruntem wchodzącym w skład aktualnie istniejących działek nr [...] i [...]. Kolegium przyjęło również, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że Instytut nie był na dzień [...] grudnia 1990 r. posiadaczem gruntu, którego dotyczy wniosek. Instytut nie był bowiem zarówno posiadaczem zależnym gdyż nie legitymował się żadną umową zawartą z właścicielem gruntu, z której wynikałoby prawo do władania gruntem o powierzchni [...] m2 stanowiącym część działek nr [...] i [...], jak też Instytut nie był posiadaczem samoistnym. Zdaniem Kolegium, Instytut nie władał nieruchomością jak właściciel, gdyż od momentu wzniesienia budynku biurowego, godził się z faktem użytkowania większości powierzchni gruntu znajdującej się nad garażem przez szkołę podstawową. Zarówno przed 1974 r. jak i potem teren działki nr [...] stanowił część ogrodzonego terenu szkolnego i znajdował się pod urządzonym boiskiem. Działka nr [...] będąca również własnością [...], stanowiła podwórko kamienicy przy ulicy [...]. Uznać można jedynie, że władał on faktycznie przedmiotowym gruntem w części podziemnej, w zakresie w jakim władanie to było tolerowane przez właściciela nieruchomości. W świetle powyższych ustaleń Kolegium doszło do wniosku, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w przepisie art. 2 ust. 1-4 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo rozwojowych. Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Skarżący, który zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo- rozwojowych (Dz. U. Nr 75, poz. 467) w zw. z art. 336 i 338 Kodeksu cywilnego polegające na jego błędnej wykładni, a w konsekwencji uznaniu, że Skarżący (a dokładnie poprzednik prawny Skarżącego) nie był, w dniu [...] lipca 1997 r., w posiadaniu gruntów objętych wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r., podczas gdy na przedmiotowej nieruchomości Skarżący wybudował, jeszcze w latach 70-tych ubiegłego wieku, garaż podziemny, z którego nieprzerwanie korzysta do dnia dzisiejszego, a zatem jest w posiadaniu przedmiotowych gruntów. Skarżący wniósł zatem o: uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta z [...] grudnia 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi wskazano natomiast w szczególności, że wybudowanie, a następnie nieskrępowana i nieprzerwana eksploatacja garażu podziemnego świadczy o tym, że Skarżący był i jest posiadaczem przedmiotowego gruntu. Fakt, że na powierzchni tych działek jest urządzone boisko szkolne, pozostaje przy tym bez prawnego znaczenia dla sprawy. Skarżący wskazał również, do dnia dzisiejszego właściciel spornych terenów ([...]) nie zażądał wydania tych gruntów. Z kolei, Prezydent, działając już nie w sferze imperium, ale dominium, wykonując uprawnienia właścicielskie wobec tych gruntów, skierował przeciwko Skarżącemu dwa pozwy o zapłatę za bezumowne korzystanie z ww. gruntów, co świadczy o tym, zdaniem Skarżącego, że aby korzystać z rzeczy trzeba ją wpierw posiadać. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021, poz. 2095), o czym strony powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Kolegium, jak i decyzja organu I instancji, nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu, stanowisko organów w tej sprawie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz. U. Nr 75, poz. 467, dalej jako "ustawa"), z dniem wejścia w życie ustawy (27 maja 1997 r.), grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, znajdujące się w posiadaniu jednostki badawczo-rozwojowej, która w dniu [...] grudnia 1990 r. nie legitymowała się dokumentami o ich przekazaniu wydanymi w formie przewidzianej prawem, i wykorzystywane przez tę jednostkę do celów statutowych, stają się przedmiotem użytkowania wieczystego tej jednostki, natomiast budynki i urządzenia trwale związane z tymi gruntami stają się własnością jednostki badawczo-rozwojowej. Nabycie praw, o których mowa powyżej, stwierdza się decyzją wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo decyzją zarządu gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Przepis art. 2 ustawy wymaga zatem expressis verbis, aby grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, a podlegające uwłaszczeniu na rzecz jednostek badawczo-rozwojowych, znajdowały się w posiadaniu tychże jednostek, które w dniu [...] grudnia 1990 r. nie legitymowały się dokumentami o przekazaniu im tych gruntów w formie prawem przewidzianej, a jednocześnie wykorzystywały je do celów statutowych. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności położonych na gruncie budynków i innych urządzeń stwierdza deklaratoryjną decyzją właściwy wojewoda lub zarząd gminy. Nie jest kwestionowany w niniejszej sprawie status Instytutu jako jednostki badawczo-rozwojowej. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wydrukach informacji z ksiąg wieczystych nr: [...] prowadzonej dla działki nr [...] w obrębie [...] oraz [...] prowadzonej dla działki nr [...], w dziale [...] ww. ksiąg wieczystych jako właściciel ww. działek zostało ujawnione Miasto [...]. Podstawę wpisu prawa własności stanowiły natomiast decyzje komunalizacyjne Wojewody [...] z [...] września 1991 r. oraz [...] stycznia 1998 r., stwierdzające nabycie przez Miasto [...] prawa własności ww. nieruchomości. W tym zakresie Sąd podziela zatem stanowisko wyrażone przez organy orzekające, iż zarówno w dacie [...] grudnia 1990 r., jak i [...] lipca 1997 r., przesłanka własności państwowej (komunalnej) wobec działek gruntu oznaczonych nr [...] oraz [...] była spełniona. Należy zauważyć także, że Instytut nie legitymował się żadnym prawem do spornych nieruchomości w dacie [...] grudnia 1990 r. Jak słusznie bowiem wskazały orzekające w sprawie organy, Instytut nie legitymował się żadną umową zawartą z właścicielem gruntu, z której wynikałoby prawo do władania spornym gruntem (działkami nr [...] oraz [...]). Nie wskazuje na to również treść decyzji lokalizacyjnej Zastępcy Naczelnego Architekta [...] nr [...] z [...] marca 1974 r. ustalającej lokalizację budynku biurowego na rzecz [...] (poprzednika prawnego Instytutu). Prawidłowo bowiem ustaliły organy, że ww. decyzja odnosi się do terenu położonego przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...], czyli gruntu odpowiadającego powierzchni aktualnej działki nr [...]. W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły również, że Skarżący nie wykazał faktu posiadania części działek nr [...] oraz [...] przez Instytut w datach relewantnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istota sporu w powyższej kwestii sprowadza się bowiem do odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowy grunt (części działek nr [...] oraz [...]) był w dniu [...] grudnia 1990 r. oraz [...] lipca 1997 r. w posiadaniu Instytutu przez sam fakt, jak twierdzi Skarżący, eksploatacji garażu podziemnego zlokalizowanego na tym terenie, a mówiąc dokładniej pod jego powierzchnią. Bezsporne jest, iż część przedmiotowych gruntów (działka nr [...]) od końca lat 50-tych XX w. była we władaniu Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych [...] – [...] (vide: decyzja Kierownika Wydziału [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] i Dyrektora [...] Zarządu Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych z [...] marca 1959 r., Nr [...]), a następnie wybudowanej na tym terenie szkoły podstawowej. Z kolei cześć działki nr [...] stanowi teren podwórka istniejącego budynku mieszkalnego przy ulicy [...]. W aktach sprawy brak jest przy tym dokumentu potwierdzającego wydanie zgody na wybudowanie garażu podziemnego pod terenem szkoły (boiskiem szkolnym) oraz częścią działki nr [...]. Wskazać należy zatem, że powyższe okoliczności wywołały określone skutki, którym jest m.in. fakt, że zarówno [...] grudnia 1990 r., jak i [...] lipca 1997 r. sporne grunty pozostawały we władaniu innych podmiotów niż Instytut. Nie ma tu znaczenia podnoszona w skardze okoliczność nieskrępowanej eksploatacji wybudowanego w latach 70-tych XX w. garażu podziemnego. Jak sam Skarżący wskazał przedmiotowa eksploatacja odnosiła się do garażu a nie gruntu nad nim. Faktycznie bowiem grunt znajdujący się nad garażem znajdował się bowiem w posiadaniu szkoły podstawowej oraz mieszkańców kamienicy przy ul. [...]. Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego wynika zatem, że Instytut miał w posiadaniu jedynie garaż podziemny, co przy stanie prawnym spornych gruntów prowadzi do wniosku, iż nie zachodzi ustawowa przesłanka (posiadania) do uwłaszczenia. Jeżeli by nawet przyjąć prezentowane przez Skarżącego stanowisko, że był on w posiadaniu gruntu w części związanego z garażem podziemnym, to na przeszkodzie uwłaszczenia stoi wykorzystywanie przedmiotowej nieruchomości, które zdaniem Sądu, nie stanowiło wykorzystania jej na cele statutowe w rozumieniu powołanego art. 2 ust 1 pkt 1 ustawy. Jak wynika z § 3 statutu Instytutu z [...] marca 1986 r. (obowiązującego [...] grudnia 1990 r.) oraz § 4 statutu Instytutu z [...] sierpnia 1993 r. (obowiązującego [...] lipca 1997 r.), których egzemplarze znajdują się aktach administracyjnych sprawy jako załączniki do wniosku Skarżącego, przedmiotem działania Instytutu jest prowadzenie badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie organizacji i zarządzania. Mając zatem na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że cele statutowe Instytuty nie dotyczą pozyskiwania nieruchomości pod inwestycję, w tym budowę garażu podziemnego. Należy stwierdzić wobec tego, że wykorzystywanie przedmiotowych działek na cel związany z samowolnym wybudowaniem przez Instytut garażu i późniejszą jego eksploatacja nie stanowiło wykorzystania ich na cele statutowe w rozumieniu powołanego art. 2 ust 1 pkt 1 ustawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym – por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 1/20 (CBOSA).