I SA/Wa 1651/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędzia WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta G. i Prezydenta Miasta G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz Gminy Miasta G. za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomości położonej w G., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, a także o zobowiązaniu Prezydenta Miasta G. do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym ww. decyzja stanie się ostateczna- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Nieruchomość położona w G., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], została przeznaczona pod połączenie P. [...] z P. [...]. Zadanie [...] ul. [...] dla fragmentu od ul. [...] do ul. [...] w G. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz Gminy Miasta G. za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomości położonej w G., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, a także o zobowiązaniu Prezydenta Miasta G. do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym ww. decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. S., reprezentujący Prezydenta Miasta G. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu odwołania wskazał, że w myśl art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4. ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. Na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa [...], nieruchomości położonej w G. , oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu 3 lutego 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego H. J. Autor operatu szacunkowego ustalił, że wyceniana nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] w mieście G. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znajdowała się na terenie strefy ulicy [...]. Z opisu zawartego w operacie wynika, że działka nr [...] znajduje sie w strefie ul. [...] i projektowanej tzw. [...], ulice i drogi. Rzeczoznawca majątkowy, wyceniając grunt, zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Analiza wykazała znaczną ilość transakcji nieruchomości przeznaczonych na cele komunikacyjne. W wyniku analizy cen transakcyjnych nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych na cele komunikacyjne, biegły przyjął do porównań 16 transakcji z obszaru G. W oparciu o cenę maksymalną i minimalną określono cenę 1 m2 gruntu na kwotę [...] zl, którą następnie skorygowanio współczynnikiem na kwotę [...] zł. Tym samym wartość gruntu została oszacowana na kwotę [...] zł. Wartość nasadzeń ustalono na kwotę [...] zł. Łączna wartość gruntu została określona na kwotę [...] zł. Oceniając poprawność sporządzonego operatu, organ naczelny stwierdził, że został on sporzadzony prawidłowo, w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Biegły określił wartość przedmiotowej nieruchomości w oparciu o treść § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 września 2004 r., przyjmując do porównań transakcje gruntami o przeznaczeniu drogowym. Odnosząc się natomiast do zarzutu Prezydenta Miasta G. dotyczącego nieprawidłowego określenia podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania organ naczelny stwierdził, że stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Ustawa z dnia z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 12 ust. 5 ww. ustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Kwestia finansowania inwestycji drogowych została rozstrzygnięta w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku, a zatem nie zachodzi konieczność stosowania w tym zakresie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tych względów organ odwólawczy stwierdził, że że do wypłaty odszkodowania w przedmiotowej sprawie nic ma zastosowania art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ jest on wyłączony przez uregulowanie szczególne zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stosownie zaś do art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, do którego należy ,w myśl art. 20 tej ustawy, m.in. pełnienie funkcji inwestora oraz nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz.U. 2005 r. Nr 267, poz. 2251 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast. Zatem na gruncie niniejszej sprawy odszkodowanie winno być wypłacone przez Prezydenta Miasta G. Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wnieśli Gmina Miasta G. oraz Prezydent Miasta G. zarzucając jej: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowana o realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. nr 193, poz. 1194, z 2008 roku z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 3 ust.3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. nr 267, poz. 2251 z 2005 roku późniejszymi zmianami), skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne niezastosowanie art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowani i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. nr 193, poz. 1194, z 2008 roku z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 132 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. nr 102, poz. 651 z 2010 roku z późniejszymi zmianami), skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne. Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów zarzucono: 3. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 353 § 1 kc skutkujące błędnym wskazaniem tego samego podmiotu jako jednocześnie zobowiązanego do wypłaty odszkodowania oraz uprawnionego do otrzymania odszkodowania; 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu przez organ drugiej instancji w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo tego, że decyzja organu pierwszej instancji jest trwale niewykonalna. Niezależnie od powyższego, skarżący zarzucił : 5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; 6. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na nie rozpatrzeniu przez organ drugiej instancji wszystkich zarzutów wobec decyzji organu pierwszej instancji podniesionych przez skarżących. W końcowej części skargi skarżący wnieśli o - w przypadku uwzględnienia zarzutów numer 1 i 2 - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]. Ewentualnie, w przypadku uwzględnienia zarzutów numer 3 i 4, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]. Ewentualnie, w przypadku uwzględnienia zarzutów numer 3 i 4, wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając sprawę w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie organ I instancji tj. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość, która przeszła na własność Województwa [...], na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: Połączenie P. [...] z P. [...]. Zadanie [...] ul. [...] - ul. [...] dla fragmentu od ul. [...] do ul. [...] w G. Odszkodowanie dotyczy nieruchomości oznaczonej jako działka oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], stanowiącej na dzień wydania decyzji przez Wojewodę [...] własność Gminy Miasta G. Wartość odszkodowania za przedmiotową nieruchomość została ustalona na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę H.J. z dnia 3 lutego 2012 r. W analizowanym operacie szacunkowym rzeczoznawca zastosował metodę korygowania ceny średniej, przyjmując do porównań 16 transakcji nieruchomości o przeznaczeniu komunikacyjnym w okolicach zbliżonych do wycenianej nieruchomości, Transakcje nieruchomościami przyjętymi do porównań zawarte zostały w okresie od czerwca 2010 r. do maja 2011 r. Rzeczoznawca majątkowy, po obliczeniu współczynnika korygującego ustalił wartość 1 m2 wycenianej działki na kwotę [...] zł, wartość nasadzeń na kwotę [...] zł oraz, w wyniku czego ustalił wartość prawa własności działki nr [...] na kwotę [...] zł. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że rzeczoznawca majątkowy H. J. sporządził operat szacunkowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 nr 207, poz. 2109 ze zm.). Z treści skargi wynika, że skarżący nie kwestionują rozstrzygnięcia organu naczelnego dotyczącego tych motywów zaskarżonej decyzji. Powodem skargi jest to, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż to Prezydent Miasta G. zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania, z czym skarżąca się nie zgadza. Zdaniem strony skarżącej podmiotem zobowiązanym do wypłacenia odszkodowania powinno być Województwo [...] na rzecz, którego nastąpiło przejęcie objętej zaskarżoną decyzją nieruchomości. Podstawowe znaczenie dla zrozumienia mechanizmu nabycia działek przeznaczonych pod drogę z mocy prawa na rzecz podmiotów publicznoprawnych ma treść art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm. dalej specustawa) . Przepis ten stanowi, że nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej stają się z mocy prawa: własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Z treści takiego zapisu nie wynika więc, że wszystkie nieruchomości wskazane w liniach rozgraniczających inwestycji przechodzą automatycznie z mocy prawa na własność zarządcy drogi. Przechodzą tylko i wyłącznie te działki, które zostały wykazane przez wnioskodawcę jako niezbędne do przejęcia. Tak więc sam skarżący zdecydował o konieczności przejęcia działki w tym trybie. Nie było jednak żadnych przeszkód, aby działkę do której skarżący jako inwestor miał tytuł do dysponowania na cele budowlane, przekazać np. w drodze darowizny na rzecz województwa dopiero wtedy, kiedy decyzja o zezwoleniu stanie się ostateczna. Wskazanie przedmiotowej działki jako koniecznej do przejęcia z mocy prawa musiało w konsekwencji doprowadzić do wydania decyzji odszkodowawczej. Przy czym w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, że w istocie ten sam podmiot jest zobowiązanym i uprawnionym do odszkodowania. Jednakże nie może to być uznane za rażące naruszenie jakiegoś przepisu. Wręcz przeciwnie nie wydanie decyzji odszkodowawczej, oznaczałoby nie wypełnienie przez organy obowiązku wynikającego z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej. Na gruncie specustawy drogowej nie można bowiem w żadnym razie mówić o niedopuszczalności wydania decyzji odszkodowawczej, w sytuacji kiedy zarządca drogi w mieście na prawach powiatu wypłaca odszkodowanie na rzecz gminy. Za prawidłowe zatem należy uznać wywody prawne przedstawione uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące podmiotu uprawnionego do odszkodowania. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115 ze zm.), a także organy właściwe w tych sprawach. W odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z niniejszej ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi (art. 1 ust. 2). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogi publiczne dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne. Z przepisu art. 19 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony drogi. Przy czym w myśl art. 19 ust. 5 powołanej ustawy o drogach publicznych, w granicach miast na prawach powiatu, zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Zgodnie natomiast z art. 20 pkt 3 i 17 tej ustawy, do obowiązków zarządcy drogi należy m.in. pełnienie funkcji inwestora oraz nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości. Zauważyć także trzeba, że stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Powołany przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie określa zatem podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów nabycia nieruchomości pod drogi, w tym kosztów odszkodowania, odsyłając w tym zakresie m.in. do przepisów ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. Nr 267, poz. 2251 ze zm.) stanowi zaś, że zadania w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz zarządzania nimi , finansowane są - w odniesieniu do dróg krajowych - przez ministra właściwego do spraw transportu za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowych spółek specjalnego przeznaczenia, w odniesieniu do dróg wojewódzkich - przez samorząd województwa, w odniesieniu do dróg powiatowych - przez samorząd powiatowy. W myśl natomiast art. 3 ust. 3 tej ustawy, w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast. Powołane wyżej przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. jednoznacznie określają zatem podmioty zobowiązane do finansowania zadań związanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem, ochroną oraz zarządzeniem określoną kategorią dróg. Przy czym podkreślić trzeba, że reguły wynikające z powyższych przepisów stosuje się także – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – do finansowania kosztów nabycia nieruchomości pod drogi. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że objęta zaskarżoną decyzją nieruchomość, przeznaczona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pod budowę drogi wojewódzkiej, położona jest w granicach Gminy Miasta G., które – co nie ulega wątpliwości – jest miastem na prawach powiatu. Oczywiste zatem jest, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, tj. art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość, przejętą pod rozbudowę drogi wojewódzkiej, powinno być wypłacone przez Prezydenta Miasta G. W świetle powyższego należy stwierdzić, że stanowisko organów, co do podmiotu zobowiązanego do wypłacenia odszkodowania jest zgodne z prawem. Niezasadnie zatem skarga zarzuca naruszenie wskazanych w niej przepisów prawa, a zatem brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Jednocześnie kwestia związana z kontuzją wierzytelności może mieć znaczenie na etapie wykonania zobowiązania, a nie jego powstania na podstawie norm publicznoprawnych. Ponadto należy zaznaczyć, że w ramach systemu finansów publicznych "przesunięcie" wydatków jakie z budżetu gminy mają być poniesione na realizację dróg wojewódzkich na stronę wydatków nie jest dla gminy obojętne finansowo. Wobec powyższego, Sąd w całości podziela stanowisko organu co do wskazania podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku