I SA/Wa 1655/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania S. M., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z [...] września 1980 r., nr [...], o przejęciu od S. N. na własność Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, składającego się z działek geodezyjnych oznaczonych nr [...] i nr [...], położonego w B. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożył S. N., reprezentowany przez adwokata. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z [...] września 1980 r., nr [...], Naczelnik Gminy D. orzekł o przejęciu od S. N. na własność Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, składającego się z działek geodezyjnych oznaczonych nr [...], położonego w B. Wnioskiem z 19 sierpnia 2011 r. S. N., reprezentowany przez adwokata, wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z [...] września 1980 r. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z [...] września 1980 r. Decyzją z [...] czerwca 2013 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. Decyzją z [...] marca 2017 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z [...] września 1980 r. wskazując na brak rażącego naruszenia prawa przy wydaniu kontrolowanej decyzji. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż podstawę prawną przejęcia gospodarstwa stanowił art. 2 ust. 1 ustawy z 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz. 174, ze zm.) w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 39, poz. 198, ze zm.). Z przepisów tych wynika, że gospodarstwo rolne mogło być przejęte na własność Państwa, jeżeli było: (i) niezamieszkiwane przez właściciela, małżonka, dzieci lub rodziców, a przy tym (ii) nieuprawiane w całości lub w większej części oraz niepoddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. W ocenie organu, obie powołane przesłanki zostały w sprawie spełnione. Minister wskazał, iż okoliczność niezamieszkiwania gospodarstwa potwierdza: a) informacja z księgi meldunkowej, że S. N. był zameldowany w B. do dnia [...] lipca 1979 r., a powodem wymeldowania była emigracja i wyjazd do N. b) potwierdzenie przez S. N., że wraz z rodziną wyjechał do N. [...] sierpnia 1979 r. - wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji i protokół przesłuchania strony z dnia [...] kwietnia 2012r. c) uzasadnienie faktyczne decyzji z [...] września 1980 r. potwierdzające, że właściciel wyjechał w 1979 r. na pobyt stały do N. Przy tym, w ocenie organu, zamieszkiwanie i zameldowanie w gospodarstwie szwagierki byłego właściciela, tj. L. W. nie oznacza spełnienia jednej z ustawowych przesłanek. Osoba ta nie pozostawała bowiem w takim stopniu pokrewieństwa (w stosunku do właściciela gospodarstwa), jaki wymagany był przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. Ponadto, w dacie wydania kontrolowanej decyzji nie zamieszkiwała już w tym gospodarstwie, ani nie była w nim zameldowana. Organ następnie wskazał, iż o nieuprawianiu gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa świadczą: a) informacja zawarta w protokole z przesłuchania S. N. z [...] kwietnia 2012 r., w którym poinformował on, że nie spisał żadnej umowy odnośnie użytkowania gospodarstwa przez inne osoby; oświadczył jedynie, że w gospodarstwie zamieszkała szwagierka, która nie posiadała jednak kwalifikacji rolniczych do prowadzenia gospodarstwa, natomiast grunty miały być oddane w dzierżawę przez szwagierkę sąsiadowi, ale dopiero od 1980 r.; b) notatka służbowa z 24 października 1980 r., że po opuszczeniu gospodarstwa przez właściciela po żniwach w 1979 r. grunty pozostały bez upraw i zasiewów. Natomiast w dacie sporządzania notatki gospodarstwo było użytkowane przez A. M. za zgodą Urzędu Gminy. W ocenie organu, powołana notatka służbowa stanowi dowód pośredni w sprawie. Organ nadzoru podniósł również, iż uprawianie gospodarstwa przez A. M., nie będącą stroną umowy z właścicielem gospodarstwa, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Za opuszczone gospodarstwo rolne nie można bowiem uznać gospodarstwa, które - nie będąc uprawiane bezpośrednio przez właściciela - było uprawiane przez dzierżawcę lub użytkownika, a zatem przez osoby wywodzące swoje uprawnienia od właściciela. Natomiast gdy uprawianie gospodarstwa wywodziło się z aktu wydanego przez organ ówczesnej władzy państwowej, to w istocie oznaczało, że podtrzymywanie produkcji rolnej w tym gospodarstwie było wynikiem woli tego organu, a nie jego właściciela. Celem zaś § 1 ust. 1 rozporządzenia z 1961 r. było uznanie za opuszczone tych gospodarstw rolnych, których upraw w jakiejkolwiek formie zaniechał ich właściciel. Minister nie podzielił również zarzutu nie wskazania w kontrolowanej decyzji z [...] września 1980 r. przesłanek warunkujących zakwalifikowanie gospodarstwa jako opuszczonego. W ocenie organu, z powyższej decyzji i zebranego w sprawie materiału wynika, że właściciel gospodarstwa wraz z rodziną opuścił je w sierpniu 1979 r. i już do niego nie powrócił. Naczelnik Gminy miał zatem podstawy do uznania, że przesłanka opuszczenia gospodarstwa rolnego została spełniona. Organ wskazał, iż jakkolwiek brak odniesienia się w kontrolowanej decyzji Naczelnika Gminy D. do stanu faktycznego nieruchomości rolnej w jakim znajdowała się ona w dacie przejęcia, a więc brak ustalenia czy była ona uprawiana, czy też nie i w jakiej części, stanowi uchybienie, to w świetle całokształtu materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że nie zostały ustalone podstawowe okoliczności stanu faktycznego warunkujące zgodne z prawem zastosowanie norm prawa materialnego w sprawie. W ocenie organu, niezasadny okazał się również zarzut niezawarcia w decyzji uznaniowej uzasadnienia o konieczności przejęcia gospodarstwa na rzecz Państwa. Z uzasadnienia badanego rozstrzygnięcia wynika, że przejęcie gospodarstwa podyktowane było koniecznością uregulowania jego stanu prawnego, po opuszczeniu go przez właściciela. Podobnie organ nie podzielił zarzutu pominięcia przy rozpatrywaniu sprawy zeznań świadków wskazując, iż w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych. Za niezasadny uznał również organ nadzoru zarzut zmuszenia szwagierki właściciela do opuszczenia gospodarstwa. Zamieszkiwanie szwagierki w gospodarstwie i tak nie mogłoby być uznane z uwagi na stopień pokrewieństwa. Ponadto, L. W. sama oświadczyła, że wymeldowała się z tego gospodarstwa w lutym 1980 r. a twierdzenia jakoby została ona zmuszona do wymeldowania nie poparto żadnymi dowodami i nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonych aktach archiwalnych sprawy. Organ nie uwzględnił także zarzutów naruszenia art. 7 i 77 kpa wskazując, iż Wojewoda zebrał i rozpatrzył zachowany materiał dowodowy oraz podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto, Minister uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 107 kpa, bowiem decyzja I instancji zawiera wszystkie elementy wymagane powołanym przepisem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożył S. N., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, to jest a) art. 7 w zw. z art. 77 i 80 kpa poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, tj. zeznań S. N., A. M., L. W.. H. K. i Z. K., poświadczenia zameldowania L. W. na pobyt stały w okresie od 8 lipca 1979 r. do 13 lutego 1980 r., pisma Naczelnika Gminy D. z dnia [...] września 1979 r., poświadczenia zameldowania A. M. na pobyt stały w dniu [...] października 1979 r., notatki służbowej z dnia [...] października 1980 r. które wskazują na fakt: (i) że użytkowanie, uprawianie spornego gospodarstwa rolnego przez rodzinę M., miało miejsce już przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 1980 r., (ii) że rodzina M. weszła w posiadanie spornego gospodarstwa rolnego przed wydaniem spornej decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego za zgodą funkcjonariusza Skarbu Państwa; (iii) że L. W. w listopadzie 1979 r. została zmuszona przez przedstawicieli Skarbu Państwa do opuszczenia zabudowań znajdujących się w spornym gospodarstwie rolnym, - a powyższe okoliczności wskazują na bezprawne działania Skarbu Państwa naruszające cudzą własność, nie pozwalające na uregulowanie stanu prawnego nieruchomości, przez co naruszona została zasada praworządności, a jednocześnie należy uznać, że nie zostały wypełnione przesłanki przejęcia spornego gospodarstwa rolnego na podstawie art. 2 ustawy z 13 lipca 1957 r. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych; b) art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez uznanie, że dwuzdaniowe uzasadnienie decyzji Naczelnika Gminy D. "Właściciel wyjechał z rodziną w 1979 r. na pobyt stały do [...] i opuścił gospodarstwo rolne. Mając na uwadze konieczność uregulowania stanu prawnego należało orzec jak w sentencji" spełnia wymóg należytego uzasadnienia decyzji o charakterze uznaniowym i jest zgodne z zasadą praworządności oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, biorąc w szczególności pod uwagę okoliczności wskazane w pkt a), w sytuacji gdy nie wskazano, a tym samym nie wykazano w uzasadnieniu decyzji Naczelnika faktu nieuprawiania gruntów rolnych w spornym gospodarstwie rolnym jako przesłanki niezbędnej dla przejęcia własności gospodarstwa rolnego oraz nie wykazano należycie istnienia przyczyny, która uzasadniała skorzystanie z tak drastycznego środka jakim jest orzeczenie o przejęciu własności spornego gospodarstwa rolnego przez Państwo; c) art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z [...] września 1980 r. i uznanie, iż decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa: zasady praworządności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz obowiązku opisanego w art. 107 § 3 kpa w zakresie właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej z przyczyn wskazanych w pkt b), a także że zostały wypełnione przesłanki przejęcia spornego gospodarstwa rolnego na podstawie art. 2 ustawy z dn. 13 lipca 1957 r. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia z 5 sierpnia 1961 r. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W rozpoznawanej sprawie Sąd kontrolował decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z [...] września 1980 r., nr [...], o przejęciu od S. N. na własność Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, składającego się z działek geodezyjnych oznaczonych nr [...] i nr [...], położonego w B. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy decyzja Naczelnika Gminy D. z [...] września 1980 r. o przejęciu gospodarstwa rolnego jako opuszczonego obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Na wstępie podnieść trzeba, iż stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a w postępowaniu nadzorczym badaniu podlegają przesłanki enumeratywnie wyliczone w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie w tej materii nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do rozpatrzenia sprawy także od strony faktycznej w aspekcie wskazanym przez organ. Nie jest to bowiem kolejna instancja. Poza tym, w postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się sprawy merytorycznie, w tym nie przeprowadza dowodów, ani ich nie ocenia. Wobec powyższego, w tym postępowaniu nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego, w szczególności niedopuszczalna jest ponowna ocena zebranego materiału dowodowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się również, że rażące wady decyzji dotyczą prawa materialnego, a przepisów postępowania tylko wyjątkowo. Sąd w składzie orzekającym podziela też wyrażane w tym orzecznictwie poglądy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja - której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczona jest wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Podstawę materialnoprawną przejęcia spornego gospodarstwa stanowił art. 2 ustawy z 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1957 r., Nr 39, poz. 174 i Dz. U. z 1961 r., Nr 32, poz. 161, zwanej dalej "ustawą") w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 39, poz. 198, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Powołane regulacje stanowiły, iż gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955 r. oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne (art. 2 ust. 1 ustawy). Zaś definicję gospodarstwa rolnego opuszczonego zawierał § 1 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym jest to gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Z powyższego wynika, iż warunkiem przejęcia gospodarstwa rolnego przez Państwo było łączne spełnienie dwóch przesłanek: (i) w gospodarstwie nie zamieszkiwali właściciel, małżonek właściciela, jego dzieci lub rodzice oraz (ii) gospodarstwo w całości lub w większej części nie było uprawiane oraz poddawanie właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Analiza akt sprawy potwierdza prawidłowość stanowiska organu nadzoru, iż w niniejszej sprawie obie powyższe przesłanki zostały spełnione. Bezsporne jest bowiem, iż były właściciel gospodarstwa S. N. wraz z rodziną opuścił to gospodarstwo i wyjechał w dniu [...] sierpnia 1979 r. na pobyt stały do N. Przy tym, za prawidłowe uznać trzeba stanowisko organu nadzoru, iż okoliczność zameldowania i zamieszkiwania w gospodarstwie do lutego 1980 roku szwagierki byłego właściciela, L. W., nie oznacza spełnienia określonej w art. 2 ust. 1 ustawy przesłanki zamieszkiwania. Jak już wyżej wskazano, za gospodarstwo rolne opuszczone uważa się gospodarstwo, w którym nie zamieszkuje właściciel, ani jego małżonek, dzieci lub rodzice. Wobec powyższego, przesłanka zamieszkiwania jest spełniona tylko wówczas gdy na gospodarstwie zamieszkuje jego właściciel i/lub osoby pozostające w stosunku do właściciela w określonym stopniu pokrewieństwa (małżonek, dzieci lub rodzice). Przepis ten jest jasny i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. L. W. jako szwagierka byłego właściciela powyższych wymogów ustawowych nie spełniała. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniu skarżącego, data opuszczenia przez tę osobę gospodarstwa, a także okoliczności tego opuszczenia pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Prawidłowa jest również ocena organu nadzoru, iż sporne gospodarstwo nie było w całości lub w znacznej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. W rozpatrywanej sprawie ustalono bezspornie, iż właściciel gospodarstwa opuścił to gospodarstwo i wyjechał w dniu [...] sierpnia 1979 r. na pobyt stały do N. Nie jest również kwestionowane, iż w chwili opuszczenia spornego gospodarstwa właściciel gospodarstwa nie zawarł umowy o oddanie gruntu w dzierżawę lub użytkowanie. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe gospodarstwo było użytkowane przez A. M.. Osoba ta nie była jednak stroną umowy o oddanie gruntu w dzierżawę lub użytkowanie z właścicielem, co potwierdza treść notatki służbowej z [...] października 1980 r. oraz protokół z przesłuchania skarżącego z 13 kwietnia 2012 r. W tej sytuacji Sąd podzielił trzeba organu nadzoru, iż okoliczność użytkowania gospodarstwa przez A. M. Mastalerek pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jak już wyżej wskazano, § 1 ust. 1 rozporządzenia znajdował zastosowanie tylko do takich gospodarstw rolnych, które zostały opuszczone przez ich właścicieli. W rozumieniu tego przepisu gospodarstwem opuszczonym nie było zaś tylko takie gospodarstwo, którego wprawdzie nie uprawiał bezpośrednio właściciel, ale uprawiał je dzierżawca lub użytkownik wywodzący swoje uprawnienie od właściciela. Tylko bowiem w takiej sytuacji działania dzierżawcy lub użytkownika uprawiającego gospodarstwo były wynikiem woli właściciela. Oddanie na podstawie umowy gospodarstwa rolnego w dzierżawę lub użytkowanie przez jego właściciela stanowiło jedną z prawnych form prowadzenia tego gospodarstwa i było wynikiem wykonywania w ten sposób prawa własności przez właściciela tego gospodarstwa. Natomiast w sytuacji gdy gospodarstwo było uprawiane przez osobę wywodzącą swoje uprawnienia w tym zakresie nie od właściciela, ale od osoby trzeciej, to podtrzymywanie produkcji rolnej w tym gospodarstwie nie było wynikiem woli tego właściciela. Celem zaś § 1 ust. 1 rozporządzenia było uznanie za opuszczone tylko takiego gospodarstwa rolnego, którego uprawy zaniechał, w jakiejkolwiek formie, jego właściciel. Przejęcie opuszczonego gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa miało bowiem służyć podtrzymaniu produkcji rolnej w tym gospodarstwie, które jego właściciel opuścił, w żaden sposób nie przejawiając woli kontynuowania w nim produkcji rolnej. Wobec powyższego, nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż uprawianie gospodarstwa przez A. M. wywodzącą swoje uprawnienia w tym zakresie nie od właściciela, lecz organu gminy oznaczało jego uprawę i poddawanie właściwym zabiegom agrotechnicznym przez dzierżawcę lub użytkownika w rozumieniu § 1 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto, wbrew stanowisku skarżącego, przywołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2009 r. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Zapadł on bowiem w odmiennym stanie faktycznym, gdzie po złożeniu odwołania od decyzji organu I instancji o przejęciu gospodarstwa współwłaściciel gospodarstwa zlecił uprawianie gruntu osobie, która prace rolne na tym gruncie podjęła. Niezasadny okazał się również zarzut dotyczący braku należytego uzasadnienia decyzji o przejęciu gospodarstwa. Nie kwestionując uznaniowego charakteru decyzji z [...] września 1980 r., podzielić należy stanowisko organu nadzoru, że sam fakt takiego charakteru kontrolowanej decyzji w sytuacji, gdy w sposób wystarczający wykazano, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uprawniające organ do zastosowania przepisu nie może prowadzić do wniosku, że organ w sposób rażący naruszył prawo przez zastosowanie normy prawnej, dającej mu uprawnienie do przejęcia gospodarstwa. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa. Wyjaśnić trzeba, iż celem postępowania nadzorczego, inaczej niż postępowania zwykłego, jest wyłącznie weryfikacja samej decyzji ostatecznej i sprawdzenie czy nie zawiera ona wady rażącego naruszenia prawa. W ramach postępowania nadzorczego organ nie dokonuje zatem żadnych nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu, analiza akt potwierdza, iż w toku postępowania organy nadzoru podjęły wszystkie kroki niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a dokonana przez nie ocena nie nosi cech dowolności. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), orzekł jak w sentencji.