I SA/Wa 1659/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Województwa [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. Województwo [...] wniosło skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. Powyższą decyzją Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], ustalającej odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz M. S. za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomości położonej w gminie [...], obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku [...] w miejscowościach: [...] oraz zobowiązującej Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działającego w imieniu Zarządu Województwa [...], do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że w sprawie zachodzi zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, jak i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wypłatę odszkodowania na rzecz osoby, która może nie być legitymowana do jego otrzymania, gdyż nie jest właścicielem nieruchomości objętej decyzją ZRID uprawnionym do jego otrzymania. Skarżący podkreślił, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez wypłatę odszkodowania skutkować może, w sytuacji uchylenia decyzji przez Sąd, powstaniem sytuacji uniemożliwiającej zwrot przez osoby wskazane w decyzji, wypłaconej wcześniej kwoty z powołaniem się na zarzut choćby z art. 409 Kc, tj. wygaśnięcia obowiązku zwrotu wobec braku wzbogacenia na dzień żądania zwrotu przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Z powyższej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd stwierdza jednocześnie, że również z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)). Skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W niniejszej sprawie Województwo [...] zostało zobowiązane do zapłaty odszkodowania w wysokości [...] zł. Wskazać należy, że w odniesieniu do wysokości budżetu Województwa [...], kwota ta nie może być uznana za taką, która spowoduje niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie pieniężne, jest bowiem ze swej istoty czynnością odwracalną, co oznacza, że możliwe będzie przywrócenie stanu poprzedniego poprzez zwrot tego świadczenia. Podkreślić należy, że dla przesłanki warunkującej ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że "uszczuplenie" finansów spowodowane wypłatą odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji będzie dla danego podmiotu tak znaczne, że może zagrozić jego funkcjonowaniu. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał w tej sprawie takich okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że istotnie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wypłaty odszkodowania, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd uznał za niezasadny pogląd skarżącego, odnoszący się do ewentualnego braku możliwości zwrotu odszkodowania, w przypadku podniesienia przez beneficjenta odszkodowania, zarzutu z art. 409 Kc. Zdaniem skarżącego, może on bowiem powołać się na to, że zużył lub utracił korzyść i nie jest już wzbogacony. Skarżący pominął jednak okoliczność, iż z treści powołanego przepisu in fine wynika, iż nie można powoływać się na zasadę w nim wyrażoną, gdy wyzbywając się korzyści lub zużywając ją wzbogacony powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku zaskarżenia decyzji odszkodowawczej do Sądu, w tym przypadku bowiem otrzymujący odszkodowanie powinien liczyć się z obowiązkiem jego zwrotu. W związku z tym, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowej przesłanki, a z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Podkreśla wymaga, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.