I SA/Wa 1667/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Cezary Pryca Sędziowie WSA - Jolanta Zdanowicz asesor WSA - Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant - Marta Ways po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [,...] maja 2004 r. nr [...] o umorzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie przyznania A. C. zasiłku stałego wyrównawczego na pokrycie bieżących wydatków mieszkaniowych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Pan A. C. na podstawie decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] otrzymał pomoc finansową w formie zasiłku stałego wyrównawczego w wysokości 30 % przysługującego świadczenia. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. (brak numeru) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. zmienił powołaną decyzję z dnia [...] lutego 2001 r. i ustalił wysokość świadczenia na pokrycie bieżących wydatków mieszkaniowych w okresie do 1 października 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. W pkt 4 decyzji wskazano, że wysokość należnego stronie świadczenia na okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. zostanie określona odrębną decyzją. W celu ustalenia wysokości zasiłku od dnia 1 kwietnia 2004 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do zasiłku stałego wyrównawczego. W dniu 26 kwietnia 2004 r. został przeprowadzony wywiad środowiskowy z A. C.. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Kierownik Działu Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie przyznania A. C. zasiłku stałego wyrównawczego na pokrycie bieżących wydatków mieszkaniowych. Organ uznał, że postępowanie w sprawie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wskutek wejścia z dniem 1 maja 2004 r. ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) na podstawie art. 149 tej ustawy wygasły decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) a więc również powołana decyzja z dnia [...] lutego 2001 r. Natomiast nowa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej nie przewiduje świadczenia w postaci zasiłku stałego wyrównawczego. podstaw prawnych do aktualizacji prawa do zasiłku stałego A. C. odwołał się od tej decyzji wskazując, że zasiłek jest mu niezbędny dla pokrywania należności z tytułu najmu lokalu mieszkalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. odwołania nie uwzględniło i decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uznało, że postępowanie w sprawie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wskutek wejścia z dniem 1 maja 2004 r. ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej na podstawie art. 149 tej ustawy wygasły decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), a więc również powołana decyzja Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] lutego 2001 r. przyznająca A. C. zasiłek stały wyrównawczy. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Na powyższa decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., A. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wskazał, że uzyskiwaną z tytułu zasiłku kwotę przeznaczał na spłatę zadłużenia oraz uiszczany czynsz za lokal, którego jest najemcą. Zarzucił również nierzetelne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Skarżący w dalszej części skargi przedstawia swoją ciężką sytuację życiową oraz to, że posiadanie lokalu ma istotne znacznie dla uzyskania warunkowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenia skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) utraciła moc na podstawie art. 160 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). W dniu 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (art. 161 pkt 1 tej ustawy). Zgodnie z art. 149 powołanej wyżej ustawy z dnia 12 marca 2004 r. z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8 niniejszej ustawy. Według ust 2 art. 149 tej ustawy decyzje przyznające świadczenia na podstawie art. 16, 17, 18, 21 oraz 31 ust. 6-10 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej realizuje się według przepisów dotychczasowych, przez czas, na jaki te decyzje zostały wydane, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2004 r. Stosownie do ust 3 tego przepisu zachowują moc decyzje o skierowaniu do domu pomocy społecznej oraz decyzje o umieszczeniu w domu pomocy społecznej, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Z powyższych przepisów wynika, iż z dniem 1 maja 2004 r. utraciły moc obowiązującą (wygasły) wszystkie decyzje przyznające zasiłki stałe wyrównawcze, wydane na podstawie art. 43 w zw. z art. 27 uchylonej ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Natomiast ustawa ta nie zawiera w katalogu świadczeń zasiłku stałego wyrównawczego. Art. 150 nowej ustawy o pomocy społecznej stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy obecnie obowiązującej. Z akt sprawy wynika, że opisana wyżej zmiana stanu prawnego nastąpiła w trakcie prowadzenia postępowania w sprawie aktualizacji prawa do zasiłku stałego wyrównawczego, którego to świadczenia polski system prawny nie przewiduje od dnia 1 maja 2004 r. W oparciu o powyższe należy zauważyć, iż Samorządowe Odwoławcze w R. oraz organ pierwszej instancji prawidłowo zastosowali w niniejszej sprawie art. 105 § 1 Kpa, albowiem od dnia 1 maja 2004 r. nie było możliwe zaktualizowanie uprawnień do zasiłku stałego wyrównawczego i postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.