I SA/Wa 1669/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 30 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej C. Sp. z o.o. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu wpłynęła skarga C. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Katowickiego z dnia [...] października 1997 r. znak: [...] oraz decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak: [...] w części w jakiej obie decyzje dotyczą nieruchomości położonej w Gminie K., obręb M., ozn. jako działki nr [...] o łącznej pow. [...]. Minister Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej wyżej ustawy). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Powołany wyżej przepis określa związek pomiędzy postępowaniem administracyjnym, obejmującym akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, obejmującym kontrolę tych aktów i czynności. Wyraża on zatem zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, co oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać wszczęte, jeżeli nie zostały wyczerpane środki przysługujące stronie w postępowaniu administracyjnym. Decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2007 r. - zapadła po rozpoznaniu wniosku C. Sp. z o.o. - wydana została w nadzwyczajnym trybie prowadzenia postępowania administracyjnego (art. 156 i następne k.p.a.) jako decyzja pierwszoinstancyjna. Od takiej decyzji przysługuje stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, iż organ nie pouczył prawidłowo strony o środkach zaskarżenia, a wadliwe pouczenie strony przez organ nie może jej szkodzić, strona ta zachowuje termin do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia, tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając zatem na względzie, że skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z pominięciem administracyjnego toku instancji, a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a powołanej wyżej ustawy.