I SA/Wa 1680/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch /spr./ po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. Miasto W., reprezentowane przez radcę prawnego A. D. na mocy pełnomocnictwa udzielonego jej przez Prezydenta Miasta W., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału oraz umarzającą postępowanie I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Należy stwierdzić, że w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować, albo w charakterze strony broniąc swojego interesu prawnego (art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), albo jako organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wówczas będzie ona reprezentowała interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wyposażenie jednostki samorządu terytorialnego, z mocy ustawy, w kompetencje organu administracji publicznej, powołanego do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji gmina nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również uprawniona do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego. Zaprezentowane powyżej stanowisko potwierdza również orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: postanowienie SN z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. akt III RN 189/01, OSNAPiUS 2002/8/177; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 800/99, niepublikowany oraz uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/3/115). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.