I SA/Wa 1691/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], którą ustalono odszkodowanie w kwocie [...] zł za prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej w gminie [...], obręb [...], powiat [...], na rzecz Gminy Miasta [...] oraz zobowiązano Prezydenta Miasta [...], jako zarządcę drogi, do zapłaty ww. odszkodowania. W złożonej skardze Prezydent wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] z uwagi na fakt, że wydana decyzja organu pierwszej instancji opiewa na znaczną kwotę, zatem zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodał, że w sprawie zachodzi ryzyko, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany został niewłaściwy podmiot. Konieczne jest zatem wstrzymanie wykonania obu decyzji do czasu usunięcia stanu niepewności, poprzez orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem ze wskazanego powyżej przepisu wynika, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji ma zatem charakter wyjątkowy, a obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji, obciąża stronę. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagradzana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu (vide postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex Polonica nr 375764). Sąd uznał, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, bowiem odszkodowanie jest świadczeniem pieniężnym, które może zostać w każdym czasie zwrócone i wyegzekwowane, przez co będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego przez jego zwrot. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dotyczącego ryzyka, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany został nieprawidłowy podmiot, należy stwierdzić, że odnosi się on nie tyle do wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanych w skardze decyzji, co stanowi zarzut odnoszący się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji. Jego rozpoznanie nastąpi zatem na rozprawie, a odnoszenie się do niego na obecnym etapie postępowania uznać należy za przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej z uwagi na niedostateczne uzasadnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Tym samym Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.