I SA/Wa 1698/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: sędzia WSA Dorota Apostolidis sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Zarządu Powiatu w S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [..] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego Zarządu Powiatu w S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat S,. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę powiatową nr [...], położonej w jedn. ewid. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 23 września 2011 r. Zarząd Powiatu w S. wystąpił do Wojewody [...] o potwierdzenie przejścia na Powiat S. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, położonej w miejscowości [...] Gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o pow. [...] ha – wskazując, że w dniu 31 grudnia 1998 r. część działki nr [...], stanowiącej własność M. G. pozostawała we władaniu Skarbu Państwa i była zajęta pod drogę publiczną Nr [...] relacji [...], wymienioną w załączniku Nr [...] do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg wojewódzkich (Dz. U. Nr 30, poz. 151) w pkt. A - drogi zamiejskie zaliczone do kategorii dróg wojewódzkich. Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr N. [...] stwierdził, że Powiat S. nabył z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą Nr [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że ww. działka, powstała z podziału działki nr [...], zgodnie z wykazem zmian przyjętym do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w S. w dniu [...] września 2011 r. i w dniu [...] grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, będąc zajętą była pod drogę publiczną nr [...] , wymienioną w załączniku Nr [...] do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. (Dz. U. załącznik do Nr 30, poz. 151) - drogi zamiejskie zaliczone do kategorii dróg wojewódzkich. Droga ta nie została objęta rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071), tak więc z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa stała się własnością Powiatu S. Organ wojewódzki podniósł, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Z uwagi na fakt, że tylko część nieruchomości została zajęta pod pas drogowy drogi publicznej powiatowej, należało określić granice nieruchomości zajętej pod drogę, co zostało dokonane, zgodnie z art. 73 ust. 3a cyt. ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. G., która uzasadniając je stwierdziła, iż jest właścicielem działki nr [...], położonej w miejscowości [...], która graniczy z istniejącą drogą publiczną powiatową Nr [...] o nazwie "[...]", ale także graniczy z drogą, która w rzeczywistości nie istnieje, a figuruje tylko na mapie – jest to "niby droga" (działka nr [...]), której właścicielem jest również Skarb Państwa. W związku z czym wnosi o zwrot części działki nr [...] zabranej pod drogę, której w rzeczywistości nie ma, w zamian za działkę nr [...], o pow. [...] ha zabranej pod drogę publiczną. Dodała że została dwa razy pozbawiona gruntów. Najpierw zabrano jej działkę nr [...] na której miała zostać wybudowana droga - która w rzeczywistości nie została wybudowana. Następnie zaś zabrano jej działkę nr [...] – na której jest droga publiczna. Podniosła, że ona również korzysta z tej drogi publicznej i nie ma nic przeciwko temu, aby zabrać ten grunt pod drogę publiczną dla dobra jej i pozostałych obywateli. Ma tylko pretensję, że zabrano jej jeszcze jedną działkę (nr [...]), pod drogę, której nie ma i nie będzie. W związku z tym liczy na zwykłą ludzką sprawiedliwość i zwrot części działki nr [...] zabranej pod drogę, której nie ma. Po rozpoznaniu tego odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie powołał treść art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. i stwierdził, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. przepisu następuje, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Dodał, że ww. przepis ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując go organ bada zatem wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Następnie stwierdził, że nieruchomość położona w jedn. ewid. [...] obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] (powstała po podziale działki nr [...]) stanowiła własność M. G. – zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność osoby fizycznej. Natomiast z załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30 poz. 151) wynika, że droga nr [...] relacji[...] została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Zaś na podstawie art. 103 § 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. droga ta stała się drogą powiatową,. gdyż nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr 160, poz. 1071). W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że wyjaśnienia wymaga przebieg przedmiotowej drogi powiatowej, gdyż ze znajdującej się w aktach sprawy mapy z projektem podziału nieruchomości z dnia 14 września 2011 r. wynika podwójny jej przebieg - zarówno przez działkę nr [...] jak i działkę nr [...]. Ponadto, ze znajdującej się w aktach sprawy ww. mapy z projektem podziału nieruchomości i kopii mapy ewidencyjnej przedstawiającej przebieg granic pasa drogowego zgodny ze stanem faktycznym w terenie na dzień 31 grudnia 1998 r. wynika, że działka nr [...] w tym dniu była zajęta pod drogę. Niemniej jednak - wobec konieczności ustalenia przebiegu drogi powiatowej relacji [...] - nie można bezspornie potwierdzić przesłanki zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną. Przy czym przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. Zaś o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Następnie organ stwierdził, iż kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 jest przesłanka władztwa. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, dla udowodnienia ww. przesłanki należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1471/2007, LEX Polonica 1972653). Udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty, zdarzenia, okoliczności wskazujące na czym ono polega. Tymczasem w aktach przedmiotowej sprawy brak jest dokumentów potwierdzających takie władanie na dzień 31 grudnia 1998 r. Również z uzasadnienia decyzji organu wojewódzkiego nie wynika, na czym władztwo miałoby polegać. Dowodu takiego nie stanowi oświadczenie Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w S. z dnia [...] września 2011 r., gdyż nie wynika z niego, kiedy Zarząd Dróg wykonywał czynności polegające na utrzymaniu pasa drogowego drogi powiatowej w należytym stanie oraz nie załączono do niego żadnych dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności w nim wymienionych. Minister wskazał, że oświadczenie zarządcy drogi może stanowić dowód na władanie nieruchomością przez podmiot publicznoprawny jedynie w przypadku braku innych dokumentów fakt ten potwierdzających, przy czym z oświadczenia tego winno jednoznacznie wynikać w jakim okresie i jakie konkretnie czynności były podejmowane w ramach ww. władania. Na zakończenie uznał, że kwestia wyjaśnienia i udokumentowania rzeczywistego przebiegu drogi oraz władztwa publicznoprawnego wymaga szczegółowego wyjaśnienia, a decyzja organu wojewódzkiego została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Odnosząc się natomiast do kwestii zwrotu wywłaszczonej nieruchomości stanowiącej część działki nr [...] stwierdził, iż sprawa ta jest rozpatrywana w odrębnym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie wniósł Zarząd Powiatu w S., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2 a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz.115), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. sprzeczność istotnych ustaleń Ministra z treścią zebranego w sprawie materiału w szczególności przez przyjęcie, że droga powiatowa ma podwójny przebieg. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazał, że do wniosku dołączone zostały dokumenty jednoznacznie potwierdzające, iż działka nr [...] zajęta była w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną - urządzono na niej rów stanowiący część pasa drogowego drogi Nr [...] relacji [...] (obecnie Nr [...]) wymienionej w załączniku Nr 7 do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. - w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich..., m.in. metryka drogi, oświadczenie Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w S., kopia mapy zasadniczej i mapy ewidencyjnej z przebiegiem granic pasa drogowego oraz operat pomiarowy z podziału działki nr [...]. Dodał, że przebieg drogi nie zmienił się od 1988 r. Natomiast działka nr [...] została wydzielona w wyniku scalenia gruntów w 1972 r. - jako planowany pas drogowy. Na jej odcinku przylegającym do działek nr [...] i [...] nigdy nie wybudowano drogi. W 2011 r. w wyniku regulowania stanu prawnego nieruchomości odcinek ten został wydzielony, oznaczony numerem [...], stanowi własność Skarbu Państwa i nigdy nie był zajęty pod drogę, podobnie jak odcinek działki oznaczony nr [...]. Wskazał, że oczywistym jest, iż Powiatowy Zarząd Dróg czynności polegające na utrzymaniu pasa drogowego drogi powiatowej wykonywał od chwili przejęcia drogi i wykonuje je nadal - gdyż zobowiązuje go do tego ustawa. Powołał przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 375/09, który orzekając w analogicznej sytuacji słusznie podniósł, iż przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie przewidują szczególnych zasad dowodzenia władztwa, więc postępowanie dowodowe prowadzi się w oparciu o regulacje przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Odmawiając mocy dowodowej oświadczeniu Dyrektora jednostki Zarządzającej organ winien bliżej sprecyzować, z jakiego powodu temu oświadczeniu odmówiono mocy dowodowej. Podniósł również, iż niezależnie od sytuacji własnościowej istniejącej przed dniem 1 stycznia 1999 r., własność nieruchomości, stanowiących drogi publiczne może należeć wyłącznie do podmiotów wymienionych w art. 2a ustawy z 1985 r. o drogach publicznych - tj. Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2011 r., sygn. I CSK 719/10, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. IV CSK 40/10). W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż podniesione w niej zarzuty nie stanowią nowych okoliczności w sprawie, lecz znane były organowi w przeprowadzonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowo administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat Sanocki prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę powiatową nr [...] relacji [...], położonej w jedn. ewid. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ta została wydana na postawie art. 138 § 2 kpa – jest to decyzja kasacyjna, mocą której organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż rozstrzygniecie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Podkreślić przy tym należy, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania w zakresie wyżej wskazanym, ponieważ zgodnie z art. 136 kpa organ ten może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części z uwagi na nieustalenie faktycznego przebiegu drogi powiatowej oraz niedostatecznego wykazania władztwa - w dniu 31 grudnia 1998 r. - nad nieruchomością należącą do M. G. Z takim stanowiskiem organu II instancji Sąd nie mógł się jednak zgodzić. Wpływ na to ma przede wszystkim treść odwołania wniesionego przez M. G. od decyzji organu I instancji. Nie kwestionuje w nim, że jej nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] faktycznie była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę. Nie zgadza się jednak z tym, iż wcześniej odebrano jej już część gruntu – działkę nr [...] – także pod budowę drogi. Zatem pozbawiono jej własności działki pod drogę, która nie powstała, w związku z czym wnosi o jej zwrot. Podkreślić przy tym należy, że nie podważała zasadności podjętego rozstrzygnięcia, lecz de facto wnosiła o zwrot gruntu (działka nr [...]) wywłaszczonego pod drogę, która nigdy nie powstała w tym miejscu. Odwołanie nie zawiera żadnych merytorycznych zarzutów dotyczących prawidłowości wydanej decyzji. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa zatem trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Są to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. W niniejszej sprawie z mapy znajdującej się w aktach sprawy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] września 2011 r. wynika faktyczny przebieg drogi przez działkę nr [...]. Takie usytuowanie drogi potwierdza mapa przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 1997 r. i zaewidencjonowana pod nr [...]. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że na ww. dokumencie (przy numerze [...] uwidocznionym na mapie) droga, co do której organ II instancji powziął wątpliwość, traci swoją ciągłość. To potwierdza, że grunt stanowiący działkę nr [...] nie mógł być wykorzystywany pod drogę. Skoro zatem fakt ten (zajęcie pod drogę działki nr [...]) potwierdza dotychczasowy właściciel nieruchomości w odwołaniu oraz oświadczenie Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w S. - to okoliczność tę uznać należy za udowodnioną. Odnosząc się natomiast do stanowiska organu II instancji - iż znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie ww. Dyrektora nie jest wystarczające, aby uznać za udowodnione sprawowanie władztwa nad ww. nieruchomością - podnieść należy, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 375/09 wskazał on, iż odmawiając mocy dowodowej oświadczeniu Dyrektora jednostki zarządzającej organ winien bliżej sprecyzować, z jakiego powodu temu oświadczeniu odmówiono wiarygodności, zwłaszcza w sytuacji, że zostało w sprawie wykazane, iż sporny grunt wchodził w dniu 31 grudnia 1998 r. w skład pasa drogowego drogi. Zajęcie gruntu pod drogę kategorii wojewódzkiej, czy powiatowej siłą rzeczy powoduje, że zarządca takiej drogi ma większe obowiązki związane z zapewnieniem na niej odpowiednich warunków dla ruchu drogowego. Analogiczna sytuacja ma miejsce właśnie w niniejszej sprawie, gdzie - jak już wyżej wspomniano - ani poprzedni właściciel nieruchomości, ani jednostka samorządu nie kwestionują faktu urządzenia drogi na nieruchomości objętej tym postępowaniem. W powiązaniu z wydanym oświadczeniem okoliczność tą uznać należy za udowodnioną. W tym stanie rzeczy organ naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, w związku z art. 138 § 2 kpa – zatem decyzję wydaną w drugiej instancji należało uchylić. Reasumując, organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę zaprezentowane powyżej stanowisko Sądu i rozstrzygnie sprawę zgodnie z materiałem dowodowym, zwracając szczególną uwagę na treść wniesionego odwołania. Podjęte zaś rozstrzygnięcie należycie uzasadni, zgodnie z brzmieniem art. 107 § 3 kpa. Na marginesie jedynie wskazać należy, że organ II instancji, w związku z żądaniami zawartymi w odwołaniu, powinien również rozważyć, czy w sprawie nie ma zastosowania art. 66 § 1 kpa, bowiem - jak już wskazano – M. G. nie kwestionuje w nim prawidłowości wydanej decyzji, lecz chce uzyskać zwrot części nieruchomości (działkę nr [...]), którą uprzednio utraciła, w związku z zamiarem budowy drogi, a żądanie to nie należy do niniejszego postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 152 oraz 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.