I SA/Wa 1698/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa (spr.) Sędzia WSA Iwona Kosińska Asesor WSA Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa-PGL Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] maja 2021r nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (Minister/organ) po wszczęciu postępowania na wniosek Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992r., znak: [...], orzekającej o przekazaniu na rzecz Gminy [...] nieruchomości Skarbu Państwa, położonych w jednostce ewid. [...], obr. [...] nie posiadających założonych ksiąg wieczystych, w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 1992r., znak: [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 15 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 z późn. zm.)(ustawa z 10 maja 1990 r.), orzekł o przekazaniu na rzecz Gminy [...] nieruchomości Skarbu Państwa, położonych w jednostce ewid. [...], obr. [...] nie posiadających założonych ksiąg wieczystych, w tym działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Decyzja komunalizacyjna nie została zaskarżona w ustawowym terminie i stała się ostateczna z dniem [...] lipca 1992 r. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...], w części dotyczącej działki nr [...], nr [...], nr [...], wystąpiło PGL Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż ww. nieruchomości w dacie komunalizacji z mocy prawa, tj. 27 maja 1990 r., stanowiły las w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1949r o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63, poz. 494). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] w odpowiedniej części, o czym zawiadomił strony postępowania. Minister wskazał, że przedmiotowa decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...], została wydana na podstawie przepisu art. 15 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., który stanowi, że na wniosek gminy, grunty Państwowego Funduszu Ziemi położone na terenie tej gminy mogą być przekazane na jej własność. Minister zwrócił uwagę, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu na dzień [...] lipca 1992r. wynika, iż dla działek nr [...] i [...] obr. [...] ujawniony był rodzaj użytku "Ls" (lasy), a dla działki nr [...] obr. [...] - "Ł", "Ps", "Ls" (łąki, pastwiska, lasy). Dodatkowo w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. Starostwo Powiatowe w W. wyjaśniło, że przed dniem [...] lipca 1992 r. w rejestrach figuruje zapis, że działki te znajdowały się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi. Jednocześnie, z materiału dowodowego sprawy wynika, że: - decyzją Naczelnika Gminy w G. z dnia [...] grudnia 1978r., znak: [...], w oparciu o art. 52 ust. 1, 2 ustawy z dnia 27 października 1977r., o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140), orzeczono o przejęciu na rzecz Państwa na własność i w posiadanie gospodarstwa A. J. i M. J. m. in. w zakresie działki położonej we wsi [...], ozn. nr [...], - decyzją Naczelnika Gminy w G. z dnia [...] lipca 1985r., znak: [...], wydaną w oparciu o w/w przepisy, orzeczono o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa na własność i w posiadanie gospodarstwa A. K. i M. K., m. in. w zakresie działki położonej we wsi [...], ozn. nr [...], - decyzją Naczelnika Gminy w G. z dnia [...] marca 1981r., znak: [...], orzeczono o przejęciu na rzecz Państwa na własność i w posiadanie gospodarstwa H. M. m. in. w zakresie działki położonej we wsi [...], ozn. nr [...]. Minister podkreślił, że nieruchomości, które rolnik przekazał Państwu za rentę, wchodzą w skład Państwowego Funduszu Ziemi (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1984 r. sygn. akt III CZP 38/84). Minister wskazał, że fakt, że działki nr [...], nr [...] i nr [...], obr. [...], wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi potwierdzają zapisy ewidencji gruntów, o czym była mowa wyżej. Natomiast, z zaświadczenia Wójta Gminy G. z dnia [...] września 2020r., znak: [...] wynika, że "w nieaktualnym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] według stanu na dzień 27 maja 1990r. oraz [...] lipca 1992r. działki nr ewid. [...], [...], [...] zlokalizowane w obrębie [...], stanowią grunty leśne (oznaczone symbolem Ls)". Zdaniem Ministra uznać należało, że skomunalizowane nieruchomości stanowiły las i wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi, więc z tej przyczyny mogły podlegać komunalizacji na podstawie art. 15 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Minister wskazał, że do tej okoliczności odniósł się Wójt Gminy G. wskazując w piśmie z dnia [...] marca 2020r., znak: [...], że "rodzaj użytku przekazywanych działek był szczegółowo opisany w kartach inwentaryzacyjnych stanowiących integralną część kwestionowanej decyzji. W karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości Nr [...] dla działki numer [...] wpisano rodzaj użytkowania: pastwisko + łąka + las. W karcie inwentaryzacyjnej Nr [...] dla działki numer [...] wpisano rodzaj użytkowania: las oraz w karcie inwentaryzacyjnej Nr [...] dla działki [...] również wpisano las." Minister zwrócił także uwagę, że w dacie 27 maja 1990r. problematykę państwowych lasów i gruntów leśnych regulowała ustawa z dnia 20 grudnia 1949r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. nr 63, poz. 494 z póżn. zm.). Ustawa ta w art. 1 ust. 1 definiowała pojęcie państwowego gospodarstwa leśnego, w skład którego wchodziły państwowe lasy i grunty leśne wraz ze związanymi z nimi gospodarczo gruntami nieleśnymi oraz nieruchomościami i ruchomościami, służącymi do prowadzenia gospodarstwa leśnego (budowlami, urządzeniami technicznymi, transportowymi, komunikacyjnymi itp.), jak również zakładami przemysłu leśnego. Zwierzchnie kierownictwo, nadzór i kontrolę nad państwowym gospodarstwem leśnym sprawował - na podstawie art. 6 ust. 1 analizowanej ustawy - Minister Leśnictwa, a administrację takiego gospodarstwa wykonywały - w zakresie czynności gospodarczo -leśnych - przedsiębiorstwa lasów państwowych, posiadające osobowość prawną, utworzone i działające na podstawie ww. ustawy. Minister podał, że Wójt Gminy G. w piśmie z dnia [...] marca 2020r., znak: [...], wskazał, że "do nieruchomości będących przedmiotem sprawy nie została wydana, żadna decyzja administracyjna o przekazaniu działek w nieodpłatne użytkowanie Okręgowemu Zarządowi Lasów Państwowych. Podstawą wydania takowej decyzji było Zarządzenie nr 133 Ministra Rolnictwa oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 30 listopada 1978 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania gruntów leśnych i nieleśnych pomiędzy jednostkami organizacyjnymi resortów rolnictwa oraz leśnictwa i przemysłu drzewnego (Dz. Urz. Min. Roi. Z 1978 r. Nr 6, poz. 28). Stosownie do przepisów tego aktu prawnego przekazanie gruntów leśnych oraz nienadających się do rolniczego użytkowania gruntów nieleśnych wchodzących w skład Państwowego Funduszu Ziemi - jednostkom organizacyjnym resortu leśnictwa i przemysłu drzewnego następowało w drodze decyzji terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, którym był Naczelnik Gminy. Jednak nie istniał obowiązek takiego przekazywania. W późniejszym okresie decyzje w analogicznych sprawach wydawali Kierownicy Urzędów Rejonowych, a obecnie jest to kompetencja starostów wykonujących zadania z zakresu administracji rządowej zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (t.j. Dz.U. 2000 nr 56 poz. 679 ze zm.). Obecnie grunty posiada bezpodstawnie Nadleśnictwo [...], mimo że nigdy nie miało do nich prawa." Minister wskazał, że decyzji, o której mowa wyżej nie przedstawił także sam wnioskodawca - PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. Z dokumentów przesłanych przy piśmie Nadleśnictwa [...] z dnia [...] lutego 2020r., znak: [...], tj. protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] czerwca 1993r., pierworysu aktualizowanej mapy gospodarczej według stanu na dzień [...] stycznia 1991r., wypisu i wyrysu z planu urządzenia lasu na lata [...].0L2001r. – [...].12.2010r., wypisu i wyrysu z planu urządzenia lasu na lata [...].01.20Ir. – [...].12.2020r., wynika, jedynie że wnioskowane działki stanowiły las, jednakże nie były w formalnym zarządzie PGL Lasów Państwowych. W świetle powyższego Minister przyjął, że skomunalizowane nieruchomości były w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. oraz w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej lasem i wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Tym samym, zdaniem Ministra, nie można uznać, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 15 ustawy komuanlizacyjnej. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992r., znak: [...], w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Stwierdzenie nieważności decyzji jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Ponadto, stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi, których przyczyną powstania może być nie tylko naruszenie przepisów samego prawa materialnego, lecz również naruszenie szczególnie istotnych przepisów proceduralnych. Nadzwyczajny tryb postępowania przewidziany w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (powołany jako podstawa wniosku w przedmiotowej sprawie), służy do eliminowania z obrotu decyzji w sposób kwalifikowany naruszających porządek prawny - "wydanych z rażącym naruszeniem prawa". Nie może on być środkiem wzruszenia decyzji, nawet wadliwych, jednakże nie w stopniu, o którym mowa wyżej. Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma bowiem cechę rażącego wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło - PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (skarżący) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 1473 ze zm.) poprzez pominięcie ww. przepisu jako podstawy - przekazania i wydania Nadleśnictwu [...] w zarząd przedmiotowych działek - wskazanej w protokole zdawczo - odbiorczym z dn. [...] czerwca 1993r. w sprawie przekazania i wydania nieruchomości Skarbu Państwa o ogólnej powierzchni [...] ha lasów poł. na terenie działania gminy [...] (...) sporządzonym pomiędzy Kierownikiem Urzędu Leśnictwa Rejonowego w K. jako stroną przekazującą [...] jako stroną przejmującą 2) art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 1473 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (zinterpretowanie) przez organ poprzez wskazanie, iż z ww. dokumentu "wynika jedynie, że wnioskowane działki stanowiły las, jednakże nie były w formalnym zarządzie PGL Lasów Państwowych", 3) twierdzeń organu w zakresie konieczności istnienia, tj. wydania decyzji administracyjnej o przekazaniu działek w nieodpłatne użytkowanie Okręgowemu Zarządowi Lasów Państwowych i pominięciu faktu istnienia i sporządzenia protokołu zdawczo - odbiorczego z dn. [...] czerwca 1993r. w sprawie przekazania i wydania nieruchomości Skarbu Państwa o ogólnej powierzchni [...] ha lasów poł. na terenie działania gminy [...] (...) sporządzonym pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w K. jako stroną przekazującą a Nadleśniczym Nadleśnictwa [...] jako stroną przejmującą. Wskazując na powyższe zrzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż prowadzone postępowanie toczy się w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja orzekająca o zmianie decyzji o ustaleniu prawa użytkowania wieczystego została wydana z rażącym, kwalifikowanym naruszeniem prawa, enumeratywnie wyliczonym w art. 156 § 1 k.p.a. W tym trybie postępowania, w którym ocenia się, czy doszło do zaistnienia przesłanek nieważnościowych nie prowadzi się na nowo postępowania dowodowego, a jedynie dokonuje oceny, czy zastosowano normy prawa materialnego do stanu faktycznego odpowiadającego hipotetycznemu stanowi faktycznemu, zapisanemu w tej normie. Postępowanie prowadzone w trybie art. 156 § 1 k.p.a. nie jest zatem ponownym, merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, lecz weryfikacją decyzji, czy nie jest ona dotknięta jedną z kwalifikowanych wad, wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., a w tej konkretnej sprawie wady, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, przez proste ich zestawienie. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości. Zatem mając na względzie powyższe regulacje Sąd dokonał oceny decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2021 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992r., nr [...], który działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 15 ustawy z dnia 10 maja 1990r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 z późn. zm.), orzekł o przekazaniu na rzecz Gminy [...] nieruchomości Skarbu Państwa, położonych w jednostce ewid. [...], obr. [...] nie posiadających założonych ksiąg wieczystych, w tym działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] lipca 1992 r. Zgodnie z art. 15 ustawy stanowiącym materialnoprawną podstawę kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji Wojewody [...], na wniosek gminy, grunty Państwowego Funduszu Ziemi położone na terenie tej gminy mogą być przekazane na jej własność. Przepisy art. 17 ust. 1, 2, 4, 6 i 7 stosuje się odpowiednio. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że przekazaniu na rzecz gminy w ww. trybie podlegać mogły wyłącznie grunty stanowiące własność Skarbu Państwa. Tylko bowiem takie wchodziły do Państwowego Funduszu Ziemi, utworzonego w oparciu o przepisy dekretu z dnia 6 września 1944 r. - o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy kluczowe dla oceny legalności tej decyzji było ustalenie czy nieruchomość obejmująca ww. działki w dniu [...] lipca 1992 r. (data wydania decyzji) stanowiła własność Skarbu Państwa, czy też była w zarządzie PGL Lasy Państwowe i stanowiła państwowe gospodarstwo leśne, co w sposób oczywisty wykluczałoby jej komunalizację. Należy także przypomnieć, że na dzień 27 maja 1990 r. problematykę państwowych lasów i gruntów leśnych regulowała ustawa z dnia 20 grudnia 1949r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. nr 63, poz. 494 z póżn. zm.), która art. 1 ust. 1 definiowała pojęcie państwowego gospodarstwa leśnego. Zgodnie z jej treścią w skład państwowego gospodarstwa leśnego wchodziły państwowe lasy i grunty leśne wraz ze związanymi z nimi gospodarczo gruntami nieleśnymi oraz nieruchomościami i ruchomościami, służącymi do prowadzenia gospodarstwa leśnego (budowlami, urządzeniami technicznymi, transportowymi, komunikacyjnymi itp.), jak również zakładami przemysłu leśnego. Zwierzchnie kierownictwo, nadzór i kontrolę nad państwowym gospodarstwem leśnym sprawował - na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy - Minister Leśnictwa, a administrację takiego gospodarstwa wykonywały - w zakresie czynności gospodarczo -leśnych - przedsiębiorstwa lasów państwowych, posiadające osobowość prawną, utworzone i działające na podstawie ww. ustawy. Jak prawidłowo ustalił Minister ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu na dzień [...] lipca 1992r. wynika, iż dla działek nr [...] i [...] obr. [...] ujawniony był rodzaj użytku "Ls" (lasy), a dla działki nr [...] obr. [...] - "Ł", "Ps", "Ls" (łąki, pastwiska, lasy). Starostwo Powiatowe w W. w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. wyjaśniło także, że przed dniem [...] lipca 1992 r. w rejestrach figurował zapis, że działki te znajdowały się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi. Jednocześnie, z materiału dowodowego wynika, że działki te zostały oddane przez osoby fizyczne na rzecz Skarbu Państwa w zamian za rentę na podstawie art. 52 ust. 1, 2 ustawy z dnia 27 października 1977r., o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140),( powołane przez Ministra decyzja Naczelnika Gminy w G. z dnia [...] grudnia 1978 r. dot. m. in. działki położonej we wsi [...], ozn. nr [...], decyzja Naczelnika Gminy w G. z dnia [...] lipca 1985r., znak: [...] dot. działki położonej we wsi [...], ozn. nr [...], decyzja Naczelnika Gminy w G. z dnia [...] marca 1981r., znak: [...] dot. działki położonej we wsi [...], ozn. nr [...].) Z tego właśnie powodu działki te stanowiły własność Skarbu Państwa weszły w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Słusznie Minister wskazał, że w orzecznictwie jest ugruntowane stanowisko, że nieruchomości, które rolnik przekazał Państwu za rentę, wchodzą w skład Państwowego Funduszu Ziemi (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1984 r. sygn. akt III CZP 38/84). Okoliczność, że działki nr [...], nr [...] i nr [...], obr. [...], wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi potwierdzają także zapisy ewidencji gruntów. Z zaświadczenia Wójta Gminy G. z dnia [...] września 2020r., znak: [...] wynika, że "w nieaktualnym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] według stanu na dzień 27 maja 1990 r. oraz [...] lipca 1992r. działki nr ewid. [...], [...], [...] zlokalizowane w obrębie [...], stanowiły grunty leśne (oznaczone symbolem Ls)". W piśmie [...] marca 2020r Wójt Gminy [...] wskazał, że "rodzaj użytku przekazywanych działek był szczegółowo opisany w kartach inwentaryzacyjnych stanowiących integralną część kwestionowanej decyzji. W karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości Nr [...] dla działki numer [...] wpisano rodzaj użytkowania: pastwisko + łąka + las. W karcie inwentaryzacyjnej Nr [...] dla działki numer [...] wpisano rodzaj użytkowania: las oraz w karcie inwentaryzacyjnej Nr [...] dla działki [...] również wpisano las." Zatem nieruchomości te mimo, że zostały oznaczone jako grunty leśne to nie stanowiły państwowego gospodarstwa leśnego w rozumieniu powołanych na wstępie przepisów podległego Ministrowi Leśnictwa lecz wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi. W związku z tym nieruchomości te mogły podlegać komunalizacji na podstawie art. 15 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach, w tym złożonych przy piśmie Nadleśnictwa [...] z dnia [...] lutego 2020r., tj. protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] czerwca 1993r., pierworysu aktualizowanej mapy gospodarczej według stanu na dzień 1 stycznia 1991r., wypisu i wyrysu z planu urządzenia lasu na lata [...].01. 2001r. – [...].12.2010r., wypisu i wyrysu z planu urządzenia lasu na lata [...].01.2001r. – [...].12.2020 r., do których odwołuje się skarżąca, wynika jedynie, że wnioskowane działki stanowiły las jednak nie były w zarządzie PGL Lasów Państwowych ani w dniu [...] maja 1990 r. ani w dniu [...] lipca 1992 r. i nie stanowiły państwowego gospodarstwa leśnego, co jak wskazano wyżej wykluczałoby komunalizację. Podkreślić przy tym należy, że protokół ten został sporządzony w czerwcu 1993 r. a zatem niemalże rok po wydaniu badanej w trybie nadzorczym decyzji komunalizacyjnej. Reasumując należy wskazać, że Minister prawidłowo ustalił, że skomunalizowane nieruchomości były w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. oraz w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej lasem i wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi (oraz ustalił w jaki sposób w tym zasobie się znalazły tj. na mocy decyzji o przekazaniu gospodarstw rolnych w zamian za rentę), a w konsekwencji stanowiły własność Skarbu Państwa a z tego powodu mogły podlegać komunalizacji. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 1992 r. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.