I SA/Wa 1699/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżącego Miasta [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] sierpnia 2017 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania Miasta [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę Miasto [...], własności nieruchomości położonej w [...] przy ul.[...], w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, dla której jest prowadzona księga wieczysta nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał na następujące okoliczności. Zarząd Dróg i Transportu w [...] pismem z 13 sierpnia 2004 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, ul.[...], położonej w [...], stanowiącej torowisko. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2006 r. odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto [...] prawa własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Minister Transportu i Budownictwa decyzją z [...] marca 2006 r. uchylił decyzję Wojewody z [...] lutego 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2008 r. stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto [...]prawa własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2008 r. uchylił decyzję Wojewody z [...] lutego 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda [...]decyzją z [...] lutego 2011 r. stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto [...] prawa własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [..] o pow. [...] ha. Minister Infrastruktury decyzją z [...] września 2011 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2012 r. stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną , położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 października 2013 r., I SA/Wa 320/13, uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] grudnia 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 października 2015 r., I OSK 258/14, oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku. Wojewoda [...], rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z [...] kwietnia 2016 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto [...] własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną ul.[...], położonej w [...] przy ul.[...], oznaczonej na mapie z projektem podziału z dnia [...] lipca 2012 r., nr ewidencyjny [...], jako działka nr [...] o pow. [...]m2, powstałej z podziału działki nr [...], ujawnionej w kw nr [...], stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność J. M., W. K. oraz M. K. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] sierpnia 2016 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...]rozpoznając ponownie sprawę decyzją z [...] kwietnia 2017 r. odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto [...] własności części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (zajętej pod drogę publiczną gminną ul.[...]), w obrębie [...], oznaczonej na mapie do celów prawnych z projektem podziału z [...] lipca 2012 r., nr ewidencyjny [...], jako działka nr [...] o pow. [...] m2 (wydzielona z działki nr [...] o pow. [... ] m2), dla której w Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] - XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie została udowodniona przesłanka publicznoprawnego władztwa nad sporną nieruchomością. Od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. odwołanie wniosło Miasto [...], wskazując, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody w zakresie braku wykazania przesłanki władania publicznoprawnego przedmiotową nieruchomością. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (wskazaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2017 r.) stwierdził, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego; nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną; nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości na podstawie tego przepisu. Z analizy akt sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r., nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], stanowiła współwłasność J. M., W. K. oraz M. K., a co za tym idzie nie stanowiła własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Na mocy umowy darowizny z [...] lutego 2003 r., Rep.[...], J. M. nabył prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...]. Zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Kolejnymi przesłankami niezbędnymi do nabycia własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 jest fakt zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną oraz władanie Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego na dzień 31 grudnia 1998 r. Na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...] (Dz. U. Woj. [...] z dnia 15.02.1990 r. Nr 7, poz 40) ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 2 Przepisów wprowadzających ówczesne drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. Przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. W wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 października 2013 r., I SA/Wa 320/13, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2015 r., I OSK 258/14, wskazano, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający do stwierdzenia, że przedmiotowa nieruchomość była zajęta na dzień 31 grudnia 1998 r. pod drogę i pozostawała w tym okresie we władaniu publicznoprawnym. W postępowaniach prowadzonych po ww. wyrokach nie pozyskano żadnych istotnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić zajęcie nieruchomości pod drogę. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2003 r. zatwierdził projekt budowlany ul. [...] i udzielił pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt zagospodarowania terenu ul. [...] na wykonanie przebudowy ul. [...] od ul. [...] do ul. [...] wraz ze skrzyżowaniem w zakresie m.in. przebudowy układu drogowego i torów kolejowych. O wszczęcie postępowania w trybie art. 73 wystąpił w dniu 13 kwietnia 2004 r. Zarząd Dróg i Transportu – po wniosku J. M. z 7 sierpnia 2003 r. o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...] przy ul. [...] w celu zbycia części tej działki, zajętej pod torowisko, poprzez dokonanie zamiany z Zarządem Dróg i Transportu na inną działkę z możliwością zabudowy. W trakcie postępowania prowadzonego w trybie art. 73 geodetka uprawniona z Przedsiębiorstwa [...]" wykonała mapę – przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 10 lipca 2012 r. – z projektem podziału dz. nr [...] na działki nr [...] i [...], wskazując, że nowowydzielona działka nr [...] była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną i stanowiła część ulicy [...]. W piśmie z 22 stycznia 2016 r. Dyrektor [...] wyjaśnił, że podstawą do zamieszczenia adnotacji o zajęciu dz. nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. była mapa z 2006 r. – wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. – z wkreślonymi liniami granicznymi pasa drogowego, którą nadesłał organowi wojewódzkiemu Zarząd Dróg i Transportu przy piśmie z [...] lipca 2009 r. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się mapa pn. "Koncepcja planu zagospodarowania – [...], ul. [...] róg [...]", z liniami regulacyjnymi ul. [...],nadesłana do organu wojewódzkiego przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] przy piśmie z 1 lipca 2005 r., a na liniach regulacyjnych przecinających działkę nr [...] jest opis: I.reguł.[...], co sugeruje, że linie te zostały wyznaczone w 2002 r. Ponadto w piśmie z 15 września 2005 r. Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] informował organ wojewódzki, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z [...] czerwca 1993 r. działka nr [...] znajdowała się w planowanych liniach rozgraniczających ul.[...], a o tym czy działka i kiedy znajdowała się w rzeczywistości, a nie w planowanych liniach rozgraniczających ulicy, może stwierdzić jej ówczesny zarządca. Geodeta uprawniony wykonujący mapę z projektem podziału nie odniósł się do tych materiałów i nie ustalił od jakiej daty część działki nr [...]– po podziale nr [...]– znajdowała się w liniach rozgraniczających ulicy[...]. Tym samym, mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 października 2013 r. jak i Naczelnego Sadu Administracyjnego z 14 października 2015 r. oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Minister uznał, że nie udokumentowano w sposób jednoznaczny, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną – ul.[...]. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Wojewody [...] zawarte w decyzji z [...] kwietnia 2017 r. w zakresie braku istnienia przesłanki władania publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że niewiele wnosi do sprawy, na okoliczność sprawowania władztwa nad torowiskiem w ul.[...], dowód w postaci umowy użyczenia nr [...] z [...] października 1997 r. zawartej pomiędzy Miejskim Przedsiębiorstwem Komunikacyjnym [...] sp. z o.o. a Miastem [...], bowiem umowa użyczenia zawarta jest w [...] r. i nie jest wiadome, czy obowiązywała również w tej dacie. Również fakt podpisania [...] lipca 2003 r. umowy dzierżawy pomiędzy J. M. a Zarządem Dróg i Transportu w [...] świadczy o tym, że zarządca drogi nie mógł swobodnie i bez ograniczeń dysponować i władać nieruchomością stanowiącą działkę nr [...]. Z treści umowy wynika bowiem, że J. M. zezwolił na prowadzenie na dzierżawionym gruncie robót związanych z przebudową torów tramwajowych oraz odwodnieniu torowiska. W odniesieniu do znajdującej się w aktach kserokopii polisy seria [...] z [...] stycznia 1996 r. na zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z zarządzaniem drogami lokalnymi, wojewódzkimi i krajowymi w [...] według załączonych wykazów 1544 ulic organ stwierdził, że nie może ona poświadczać o wykonywaniu przez Gminę Miasto [...] władztwa publicznoprawnego nad nieruchomością zajętą pod drogę publiczną – ulicą [...], ze względu na brak załączenia wykazu dróg, które zostały objęte powyższym ubezpieczeniem, co uniemożliwia ustalenie, czy przedmiotowa droga również była ubezpieczona. Natomiast z metryki ulicy [...] wynika jedynie w jaki sposób ulica była urządzona i jakie znajdowały się na niej urządzenia uliczne. W ocenie Ministra zarówno stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., ani fakt władania w tej dacie sporną nieruchomością nie zostały udowodnione, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę Miasto [...], własności nieruchomości położonej w [...] przy ul.[...], w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Zatem decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. jest prawidłowa, a podjęte rozstrzygnięcie znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że zgodnie z pismem Zarządu Dróg i Transportu w [...] z 13 sierpnia 2004 r., dawna działka [...] (z której wydzielono działkę [...]) zajęta była pod torowisko tramwajowe, które przylega bezpośrednio do pasa jezdni ul.[...]. Podkreślenia wymaga fakt, iż torowisko tramwajowe oddane zostało do eksploatacji w 1949 r i jest użytkowane obecnie w niezmienionym położeniu. Potwierdzają to również ortofotomapy z 1978 r., 1996-1998 r., i lat późniejszych. W związku z tym, iż ustawodawca zdefiniował torowisko tramwajowe jako część składową ulicy – drogi publicznej (art. 4 u.d.p.), to fakt zajęcia pod drogę przedmiotowej działki, na której znajduje się torowisko, nie powinien budzić żadnych wątpliwości. Potwierdzeniem powyższego jest również opracowania przez geodetę uprawionego na zlecenie Wojewody [...] dla potrzeb niniejszego postępowania mapa do celów prawnych z projektem podziału z [...] lipca 2012 r. nr ewid.[...], która potwierdza, że działka [...] zajęta była w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną ul.[...]. Mapa sporządzona przez uprawionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną, przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawionego geodetę (por. wyrok NSA z 16.05.2013 r., I OSK 2/12). Skoro w niniejszej sprawie mamy do czynienia z drogą publiczną, co potwierdza powyższe, to również należy przyjąć, że w/w działka pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Władztwo publicznoprawne nad pasem drogi publicznej oznacza w świetle art. 73 przedmiotowej ustawy wykazanie, że w sensie pozytywnym zarządca drogi wykonywał swoje uprawnienia do dnia 31 grudnia 1998 r., przy czym wyłączenie władztwa istniejącego pasa drogowego mogło nastąpić przez zajęcie przez osoby trzecie pasa drogowego. Brak jest natomiast jakichkolwiek przesłanek, które wskazywałyby, iż właściciel tej nieruchomości wyłączył tę część swojej nieruchomości z władania publicznoprawnego, np. przez ogrodzenie jej lub odpowiednie oznakowanie. W zawiązku z tym umowa podpisana w 2003 r. nie może stanowić dowodu na brak sprawowania władztwa publicznoprawnego na przedmiotowej działce w dniu 31 grudnia 1998 r. Natomiast, potwierdza, iż na przedmiotowej działce znajdowały się tory tramwajowe. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, ale z powodów nieco innych, niż argumenty w niej podniesione (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ocena spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nie była na tym etapie wciąż możliwa (mimo że postępowanie w sprawie trwa już kilkanaście lat i wiele rozstrzygnięć było już w niej podejmowanych), tym razem z powodu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt organu odwoławczego wynika, że 10 sierpnia 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa zlecił geodecie uprawnionemu E. R. sporządzenie opinii geodezyjnej określającej, czy nieruchomość położona w [...] przy ul.[...], w obrębie[...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] m2, była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod ul. [...] w [...]. Zlecona opinia została sporządzona w dniu [...] sierpnia 2017 r., a następnego dnia ([...] sierpnia 2017 r.) organ odwoławczy wydał skarżoną obecnie decyzję, w której uzasadnieniu znalazła się treść wspomnianej opinii od słów "Prezydent Miasta [...] decyzją (...) z [...] lipca 2003 r. zatwierdził projekt budowlany ..." do słów "Geodeta uprawniony wykonujący mapę z projektem podziału nie odniósł się do tych materiałów i nie ustalił od jakiej daty część działki nr [...]– po podziale nr [...] – znajdowała się w liniach rozgraniczających ulicy [...]". Tak więc uzasadnienie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2017 r., zawierające motywy istotne dla rozstrzygnięcia, w znacznej części oparte zostało na opinii biegłej, która stanowiła nowy dowód w sprawie, a z którym Minister nie zapoznał żadnej ze stron postępowania, w tym skarżącego Miasta [...]. Tym samym organ odwoławczy naruszył art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., ze skutkiem, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze wspomnianych przepisów wynika, że "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań" (art. 10 § 1 k.p.a.), a "Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2" (art. 81 k.p.a.). W sprawie jest bezsporne, że organ odwoławczy nie zapoznał ze wspomnianym dowodem (opinią biegłej) żadnej ze stron postępowania, a dowód ten przeprowadzony był na okoliczność spełnienia jednej z przesłanek z art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających, mianowicie na okoliczność zajęcia w dniu 31 grudnia 1998 r. działki nr [...] pod drogę publiczną. Następnie zlecona opinia znalazła się in extenso w motywach rozstrzygnięcia, a zatem została podzielona w całości przez organ. W takich okolicznościach oczywiste jest, że brak zaznajomienia stron z treścią wspomnianej opinii i brak możliwości wypowiedzenia się stron co do niej, z naruszeniem powołanych przepisów k.p.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że strony nie miały możliwości wypowiedzenia się co do ustaleń wynikających z opinii, a jej treść zaważyła na rozstrzygnięciu organu odwoławczego. W tej sytuacji wypowiadanie się przez sąd, co do spełnienia przesłanek z art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających, byłoby co najmniej przedwczesne. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd orzekł o uchyleniu decyzji organu II instancji. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ zapozna z treścią wspomnianej opinii strony postępowania i umożliwi im wypowiedzenie się, co do przeprowadzonego dowodu. Następnie, jeśli nie będzie innych wniosków dowodowych, organ odwoławczy rozstrzygnie ponownie sprawę, w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.