I SA/Wa 1704/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Gabriela Nowak WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2005r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę oddala skargę. I SA/Wa 1704/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2004 r., stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r., nr [...] - stwierdzającej nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerami działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] opisanych w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję, W uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 33, poz. 191 ze zm.) stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa nieodpłatnie nieruchomości opisanych wyżej. Następnie Wojewoda [...] wznowił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie uznając, że wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane organowi w momencie wydania decyzji komunalizacyjnej i decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 1997 r. w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] własności działek o nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha, w pozostałej części decyzja pozostała bez zmian. W uzasadnieniu Wojewoda [...] podał, że już po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 1997 r. okazało się, że skomunalizowane działki o numerach jak wyżej, były we władaniu Zespołu Szkół [...] w [...] i podlegają przejęciu przez samorząd powiatowy, zatem na dzień wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r. nie podlegały nieodpłatnemu przekazaniu na rzecz gminy. Odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 1999 r. Wojewody [...] wniósł do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej Zarząd Miasta i Gminy w [...] podnosząc, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada treści art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowiącego podstawę wznowienia, ponieważ fakt władania działkami o nr [...] i [...] przez Zespół Szkół [...] nie jest okolicznością nową, ani nie znaną organowi wydającemu decyzję, bowiem podstawą jej wydania była karta inwentaryzacyjna nr [...], z której wyraźnie wynikała powyższa okoliczność. Podstawy wznowienia nie mogła też stanowić okoliczność, że Zespół Szkół [...] podlega przejęciu przez samorząd powiatowy, gdyż okoliczność ta nie istniała w chwili wydania decyzji komunalizacyjnej. Zarząd Miasta [...] zwrócił również uwagę na niekonsekwencję organu, który uznał, że tylko niektóre z działek pozostających we władaniu zespołu szkół nie podlegają komunalizacji, inne zaś podlegają. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] października 1999 r., nr [...] uchyliła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. w części dotyczącej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. uznając, że wznowienie postępowania było bezzasadne, bowiem z karty inwentaryzacyjnej wyraźnie wynika, że działki są użytkowane przez Zespół Szkół [...], a zatem nie była to nowa okoliczność. Wnioskiem z dnia 19 września 2003 r. Starosta [...] wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1997 r. W uzasadnieniu podał, że w dniu wydania powyższej decyzji (komunalizacyjnej) nieruchomości nią objęte stanowiły własność Skarbu Państwa i znajdowały się w użytkowaniu Zespołu Szkół [...], dla którego organem prowadzącym był Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Podstawą wydania decyzji komunalizacyjnej był art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, a art. 11 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy stanowi, że składniki mienia ogólnonarodowego, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 nie stają się mieniem komunalnym jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Zatem przy wydaniu decyzji komunalizacyjnej doszło do rażącego naruszenia prawa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. uznając, że objęła ona mienie wyłączone spod komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r. Pismem z dnia 31 maja 2004 r. Burmistrz [...] wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uchylenie decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2004 r. podnosząc, że decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 1986 r., nr [...] - w sprawie ustalenia opłaty z tytułu użytkowania gruntów przez Zespół Szkół [...] świadczy o przynależności, objętych tą decyzją nieruchomości do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Zdaniem Gminy [...], nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy fakt władania przez Zespół Szkół spornymi nieruchomościami w dniu 27 maja 1990 r. Jeżeli chodzi o działkę o nr [...], to zdaniem Gminy [...], z zeznań świadków wynika, że na jej części znajdowało się boisko wykorzystywane przez szkołę, a także ogródki działkowe udostępnione przez szkołę osobom fizycznym - mieszkańcom Gminy [...]. Zatem działka ta nie służyła wykonywaniu zadań publicznych przez szkołę, gdyż tym celom służyła tylko jej część - boisko. Natomiast znajdującą się na działce nr [...] budowlą o charakterze zabytkowym zajmował się (remontował) Urząd Miasta i Gminy w [...], a nie Zespół Szkół, natomiast pozostałe działki są znacznie oddalone od siedziby szkoły i poza zapisami w decyzji ustalającej opłaty, wypisie z ewidencji gruntów i w karcie inwentaryzacyjnej brak jest innych dowodów, że pozostawały w dniu 27 maja 1990 r. we władaniu Zespołu Szkół [...]. Ponadto znajdujące się na części działki nr [...] stawy hodowlane były użytkowane przez osobę fizyczną, a nie przez Zespół Szkół. Zatem, zdaniem Gminy, organ błędnie ustalił stan faktyczny oraz nadinterpretował treść art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Odnosząc się do wniosku Burmistrza [...] Starosta [...] podniósł, że: 1) o ile wypis z rejestru gruntów nie wskazuje jednoznacznie na datę 27 maja 1990 r. - to jednoznacznie przesądzającym o jego prawdziwości jest zapis w rejestrze gruntów, tom I założonym w 1983 r. dla jednostki ewidencyjnej [...], gdzie sporna nieruchomość figuruje jako własność Skarbu Państwa, a podmiotem władającym jest Zespół Szkół [...]. 2) nieruchomości te stanowią jedną funkcjonalną całość i służą wykonywaniu zadań publicznych, a okoliczność, że część była udostępniona mieszkańcom gminy lub są oddalone od siedziby Zespołu Szkół, a także to, że na części są stawy hodowlane lub znajduje się budowla zabytkowa, nie ma wpływu na zadania jakim służyły - bowiem są to szkoły rolnicze i zakres kształcenia obejmuje także zajęcia praktyczne, Działki znajdujące się w pasie nadrzecznym wykorzystywane były do zajęć praktycznych z orki i eksploatacji maszyn, na innej znajduje się przepompownia ścieków wybudowana w ramach inwestycji szkoły, na jeszcze innej jest chlewnia i ogrody szkolne przeznaczone dla potrzeb stołówki. Natomiast stawy rybne były wydzierżawione przez szkołę za czynsz dzierżawny w naturze (ryby dla stołówki). W budynku mieszkalnym na nieruchomości mieszkali pracownicy szkoły, a czynsz przeznaczano na potrzeby szkoły, zaś ogródki działkowe w ramach nieodpłatnych świadczeń socjalnych użytkowali pracownicy szkoły. Środki na remont zabytku (katakumby) Miastu przekazywał Wojewódzki Konserwator Zabytków. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał swoje stanowisko, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z [...] grudnia 1997 r. objęła mienie wyłączone spod komunalizacji z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy, czym rażąco naruszyła prawo. Okoliczność, że Zespół Szkół [...] był użytkownikiem spornych nieruchomości, zdaniem organu, bezspornie wynika z karty inwentaryzacyjnej i wypisu z rejestru gruntów i decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] maja 1986 r. w sprawie ustalenia opłat za zarząd. Organ zgodził się wprawdzie, że części skomunalizowanej nieruchomości, na której są stawy hodowlane (wydzierżawione osobie fizycznej) ogródki działkowe udostępnione osobom fizycznym, a także zabytkowy obiekt, nie można uznać za służące wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, ale ze względu na fakt, że na tych samych działkach znajduje się także boisko sportowe, chlewnia i ogrody szkolne oraz budynek mieszkalny dla pracowników uznał, że zasadne było stanowisko zajęte przez organ, że decyzja Wojewody [...] objęła mienie wyłączone z komunalizacji z mocy prawa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie mógł także orzec o stwierdzeniu nieważności decyzji komunalizacyjnej tylko co do części decyzji, która bezpośrednio służyła wykonywaniu zadań przez Zespół Szkół [...] ponieważ nie jest możliwe orzekanie w stosunku do nie wydzielonej geodezyjnie części działki, gdyż sporne byłyby granice nieruchomości, a w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 kpa nie ma możliwości prowadzenia postępowania w tym przedmiocie. Ponadto, co wielokrotnie podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny, organ nadzoru prowadząc postępowanie na podstawie art. 156 § 1 kpa orzeka wyłącznie kasacyjnie, nie może zaś orzekać reformatoryjnie. Skargę na decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Burmistrz [...] wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej prawo: - art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, - oraz art. 10 § 1 zd. 2 kpa poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który skarżoną decyzję w zasadzie oparł jedynie na decyzji ustalającej opłaty za użytkowanie Zespołowi Szkół [...] w [...] i treści karty inwentaryzacyjnej [...], w której znalazło się stwierdzenie, iż wymienione w niej nieruchomości znajdują się w użytkowaniu Zespołu Szkół, zaś pozostałe dowody przedstawione w sprawie pominął lub też ocenił w sposób nadto dowolny. Podtrzymał swój wniosek, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na stwierdzenie ponad wszelką wątpliwość faktu władania przedmiotowymi nieruchomościami nakierowanego na wykonywanie zadań publicznych przez Zespół Szkół w dacie 27 maja 1990 r. W ocenie Gminy, przedłożony w toku postępowania przez Starostę [...] zapis rejestru gruntów tom I założony w roku 1983 r. ([...] maja 1983 r.), wykazujący prawo własności Skarbu Państwa do spornych działek i fakt posiadania ich przez Zespół Szkół, nie przemawia automatycznie za tym, iż nieruchomości te służyły w dacie 27 maja 1990 r. wykonywaniu zadań publicznych przez szkołę. Zdaniem skarżącego, samo funkcjonowanie szkoły w tej dacie na sąsiadujących ze skomunalizowanymi gruntami nieruchomościach (bądź, jak w przypadku niektórych działek, nieruchomościach znacznie oddalonych od siedziby szkoły) nie przesądza, że wszystkie te nieruchomości służyły wykonywaniu zadań publicznych, należących do właściwości organów administracji rządowej. Nadmiernie rozszerzająca interpretacja art. 11 Przepisów sprawdzających (...) pomijająca jednocześnie brak tytułu prawnego dla organu administracji rządowej i brak elementu faktycznego władania przez ten organ nieruchomościami na cele publiczne jest, zdaniem Gminy [...], niczym nieuzasadnione. W ocenie skarżącej, przedstawione pismo Zespołu Szkół z dnia 18 lutego 1997 r., L. Dz. [...], zawiera wiarygodne stwierdzenia wskazujące, że bazę dydaktyczną stanowiły jedynie części działek oznaczonych nr geod. [...] i [...]. Dodatkowo wskazać należy, iż z protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] lutego 2000 r. podpisanego pomiędzy Gminą, a Zespołem Szkół wynika, iż na wyżej wymienionej spornej działce ([...]) posadowione są budynki mieszkalne. Okoliczność, iż w budynkach tych zamieszkiwały osoby łączące w sobie jednocześnie przymiot pracownika szkoły i mieszkańca wspólnoty samorządowej nie może być argumentem wskazującym na wykonywanie zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Skarżący stwierdził, że na działkach [...], [...], [...] usytuowany jest zabytek wpisany do rejestru (decyzja z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...]), zatem na nieruchomości tej nie mogły być realizowane zadania publiczne, bowiem działka służyła całej gminnej wspólnocie i ma walor religijno-zabytkowy. Budowlą o charakterze zabytkowym zajmował się (remontował, zabezpieczał) Urząd Miasta i Gminy [...] (choć przyznaje, że środki finansowe pochodziły od organu administracji rządowej), a nie Zespół Szkół, który pokrywał wyłącznie koszty remontów zabytkowych budynków poklasztornych znajdujących się w części działki [...], tj [...], obok boiska (z którego poza młodzieżą uczącą się korzystali powszechnie pozostali mieszkańcy Gminy). W zakresie nieruchomości o nr geod. [...], [...], [...], [...] i [...] skarżący podnosił, iż Starosta [...] nie udowodnił twierdzeń, iż dwie z wyżej wymieniony działek wykorzystywane były do ćwiczeń praktycznych z orki i eksploatacji maszyn, zaś trzy pozostałe w klasie nieużytków związane w nieokreślony - gospodarczy sposób z działalnością szkoły. Oprócz ujęcia wyżej wymienionych pięciu nieruchomości w decyzji ustalającej opłaty, wypisie ewidencyjnym i karcie brak jest jakichkolwiek dowodów, że pozostawały we władaniu na cele publiczne szkoły na dzień 27 maja 1990 r. Przedstawione i niewyjaśnione w toku dotychczasowego postępowania okoliczności świadczą o nie służeniu nieruchomości, bądź ich części na cele publiczno-oświatowe realizowane przez Zespół Szkół. Ponadto w ocenie skarżącej kasacyjny sposób orzekania w nadzwyczajnym trybie art. 156 kpa, w pewnych uwarunkowaniach nie wyklucza wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w zakresie tylko niektórych z nieruchomości wymienionych numerycznie we wzruszanej decyzji. Obecnie na skutek nowych podziałów sporne działki uzyskały dodatkową numerację [...] i [...], [...], [...], [...], [...]. Wywodzenie z samego istnienia i funkcjonowania danego organu administracji rządowej, iż przypisywane nieruchomości jako składniki mienia państwowego były przedmiotem faktycznego i bezpośredniego wykorzystania na statutowe cele szkoły, w ocenie Gminy jest nieuprawnione. Jednocześnie, uzasadniając zarzut uniemożliwienia stronie - Gminie [...] czynnego uczestnictwa w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją, Gmina wskazuje, iż po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 31 maja 2004 r., poza zawiadomieniem w trybie art. 131 w związku z art. 127 § 3 kpa z dnia [...] września 2004 r. [...] nie była zawiadamiana zgodnie z art. 10 kpa przed wydaniem skarżonej decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i żądań. Zdaniem Gminy [...], stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b powyższe naruszenie zasady ogólnej kodeksu postępowania administracyjnego należy do podstaw wznowienia postępowania, to zaś przemawia za zasadnością uchylenia skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodając, że zarzut uniemożliwienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu jest bezzasadny, bowiem strona była zawiadomiona o wszczęciu postępowania i miała możliwość zapoznania się z aktami, przy czym musiała mieć wolę do skorzystania z tych uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi było żądanie uchylenia w całości decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2004 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2004 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., na mocy której Gmina [...] nabyła z mocy prawa, nieodpłatnie własność działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], opisanych w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wystąpił w dniu 19 września 2003 r. Starosta [...] podając w uzasadnieniu, że w dniu jej wydania nieruchomości nią objęte stanowiły własność Skarbu Państwa i znajdowały się w użytkowaniu Zespołu Szkół [...] w [...], dla którego organem prowadzącym był Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Podnieść należy, że sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, co oznacza, że może decyzję uchylić, bądź stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadku naruszenia przy jej wydaniu przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Podstawę wydania decyzji komunalizacyjnej stanowił art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Zgodnie z powyższym przepisem mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu jej wejścia w życie, z mocy prawa, mieniem właściwych gmin, jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 11 powyższej ustawy zawiera wyjątki od zasady określonej w art. 5 ust. 1. Zgodnie z jego treścią mienie takie nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. służyło wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Pojęcie "służą wykonywaniu zadań publicznych" nie nawiązuje do stosunku prawnego, na podstawie którego korzysta się z danego mienia stanowiącego własność ogólnonarodową, lecz do charakteru zadań, którego wykonywaniu faktycznie służy określone mienie. Nie budzi wątpliwości sądu, że wykonywane przez Zespół Szkół [...] w [...] zadania są zadaniami publicznymi. Tak więc mienie należące go tej szkoły (w przedmiotowej sprawie sporne działki), na których znajdują się niezbędne szkole urządzenia lub budowle oraz służące do przeprowadzania praktycznych zajęć w terenie służy wykonywaniu tych zadań, bowiem bez nich realizacja celów oświatowych w tej placówce nie byłaby możliwa i w związku z tym nie podlegało komunalizacji. Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wynika, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i uznał, że sporne działki nigdy nie należały do terenowego organu administracji państwowej. Zespół Szkół [...] w [...] stanowił, w dniu 27 maja 1990 r. i stanowi również obecnie zorganizowany i podporządkowany Ministrowi Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, wyodrębniony terytorialnie i organizacyjnie fragment nieruchomości, który w całości służy wykonywaniu zadań publicznych, co potwierdza § 6 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 marca 1997 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz pkt 14 ust. 23 załącznika do tego rozporządzenia, z których wynika, że Zespół Szkół [...] w [...] należy do szkół prowadzonych przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej (Dz. U. z 1997 r., Nr 22, poz. 115 ze zm.). Sporne działki stanowiły jedną funkcjonalną całość. Fakt użytkowania ich przez Zespół Szkół [...] wynika wprost z karty inwentaryzacyjnej nieruchomości, z zapisu z rejestru gruntów, a także z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 1986 r., nr [...] w sprawie ustalenia opłat za zarząd. Sąd podziela stanowisko organu, że część skomunalizowanej nieruchomości, na której znajdują się wydzierżawione za czynsz w naturze dla stołówki szkolnej, stawy hodowlane, ogródki działkowe służące osobom fizycznym (pracownikom szkoły), czy też zabytkowy obiekt sakralny (katakumby) nie służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Jednak należy zaznaczyć, że na tych samych działkach znajduje się także boisko szkolne, chlewnia, ogród szkolny wykorzystywany dla potrzeb stołówki, a także przepompownia ścieków wybudowana w ramach inwestycji szkoły. Słusznie organ pierwszoinstancyjny nie orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji komunalizacyjnej, jedynie co do części działek, które bezpośrednio służyły wykonywaniu zadań publicznych przez zespół szkół, ponieważ nie jest możliwe orzekanie w stosunku do nie wydzielonej geodezyjnie części działki, gdyż nie byłoby ustalonych jej granic, a w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 kpa nie miał możliwości prowadzenia postępowania w przedmiocie podziału działek. Organ nadzoru prowadząc postępowanie na podstawie powyższego przepisu orzeka bowiem wyłącznie kasacyjnie, a nie reformacyjnie. Natomiast zarzuty skarżącej gminy, że działki o nr [...], [...], [...], [...] były znacznie oddalone od siedziby Zespołu Szkół i tym samym nie władał on nimi, jest zdaniem sądu, całkowicie bezzasadny, bowiem te niezabudowane grunty stanowiące pas nadrzeczny wykorzystywane były do zajęć praktycznych z orki i eksploatacji maszyn i były tym samym niezbędne ze względu na profil zespołu szkół. Zarzut skargi dotyczący zaniechania przez organ zawiadomienia Gminy [...] o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dający, zdaniem skarżącego, podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa, należy uznać za niezasadny. Jak wynika z akt sprawy organ pismem z dnia 8 września 2004 r. zawiadomił Gminę [...] o wszczęciu postępowania informując w nim, iż w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia strona może zapoznać się z zebranymi w sprawie dokumentami oraz uzupełnić materiał dowodowy, wyznaczył również stronie 14 dniowy termin na przedstawienie swojego stanowiska. Natomiast czynny udział strony w każdym stadium postępowania zależy wyłącznie od jej woli. Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.