I SA/Wa 1708/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2006 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. I SA/Wa 1708/05 UZASADNIENIE Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. J. choroby zawodowej - [...]. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że W. J. w latach 1973-1992 pracowała jako pracownik biurowy w różnych zakładach pracy, a w okresie od kwietnia 1993 r. do marca 1996 r. zatrudniona była w charakterze kasjerki w hurtowni [...] "[...]" SA w W. Od 1994 r. leczy się w Przychodni [...]. Po przeprowadzeniu przez organ inspekcji sanitarnej dochodzenia epidemiologicznego w ostatnim zakładzie pracy, to jest w "[...]" SA w W., sprawa choroby zawodowej była rozpatrywana przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Odział w W. oraz, po odwołaniu się pacjentki, w Instytucie Medycyny Pracy w L. - jednostce orzeczniczej drugiego stopnia. Po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją, w tym z rodzajem i sposobem wykonywanej pracy, specyfiką stanowiska pracy i jego usytuowaniem oraz po wykonaniu bardzo wielu specjalistycznych badań w trakcie 10-dniowej hospitalizacji i w czasie jednorazowego badania w warunkach ambulatoryjnych w dniu [...] maja 2004 r. lekarze Instytutu Medycyny Pracy w L. nie znaleźli podstaw do potwierdzenia zawodowej etiologii rozpoznanej u pacjentki [...]. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W przypadku choroby zawodowej W. J. warunek powyższy nie został spełniony. Oceniając całokształt obrazu klinicznego, wywiadu chorobowego i ocenę narażenia zawodowego, orzecznicy nie potwierdzili związku przyczynowego pomiędzy warunkami środowiska pracy pacjentki, a rozpoznanym schorzeniem. W skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. W. J. wniosła o "zmianę" zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją jak i orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia [...] czerwca 2004 r. Wyraża wątpliwości, czy orzekający w jej sprawie zapoznali się z materiałem dowodowym zawartym w aktach. Kwestionuje rodzaj przeprowadzonych u niej badań stwierdzając, że nie wykonano u niej "żadnych poważniejszych badań". W konsekwencji skarżąca stwierdziła, że zebrany materiał dowodowy potwierdza zawodową etiologię rozpoznanej u niej [...]. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Ta kontrola sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego sprawy z dnia wydania decyzji. Oznacza to, że Sąd władny jest stwierdzić nieważność, bądź uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli organ administracji publicznej dopuści się naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie przepisami prawa, które miały zastosowanie są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a także ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, jaki i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, pod względem ich zgodności z przepisami powołanych aktów prawnych, Sąd stwierdza, że decyzje te nie naruszają prawa. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są jednostki organizacyjne wymienione w tym przepisie, do których należą m.in. poradnie chorób zawodowych i oddziały chorób zawodowych wchodzących w skład instytutów naukowo-badawczych. Jednostki te wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniu zawodowym, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzanych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej (§ 7 ust. 4). W niniejszej sprawie orzeczenia w sprawie choroby zawodowej zostały wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. jako jednostkę orzeczniczą pierwszego stopnia i w wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą od tego orzeczenia - przez Instytut Medycyny Pracy w L. jako jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Obie te jednostki orzekły o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej - [...] i potwierdził pozazawodową etiologię tej choroby. Jednostki te dysponowały dowodami o jakich mowa jest w § 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Nadto wydanie orzeczenia przez Instytut Medycyny Pracy w L. poprzedzone było specjalistycznymi badaniami przeprowadzonymi u skarżącej w czasie jej dziesięciodniowego pobytu w Klinice Chorób Zawodowych tego Instytutu. O rodzaju prowadzonych badań decyduje powołana do tego placówka służby zdrowia. Z tego też względu subiektywna ocena skarżącej, że nie wykonano u niej "żadnych poważniejszych badań" nie stanowi argumentu do podważenia prawidłowości wydanego orzeczenia. W toku postępowania odwoławczego, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przedstawił Instytutowi Chorób Zawodowych w L. całość materiału dokumentacyjnego włącznie z pisemnymi wyjaśnieniami skarżącej, złożonymi na tym etapie postępowania. Instytut w piśmie z dnia 17 czerwca 2005 r. poinformował organ, że po ponownym zapoznaniu się z całością dokumentacji nie znajduje podstaw do zmiany wcześniej wydanego orzeczenia, iż brak jest u W. J. podstaw do rozpoznania [...] o podłożu zawodowym. W sytuacji, gdy powołane do tego jednostki reprezentują odmienne stanowisko co do etiologii stwierdzonej u skarżącej [...] niż sama skarżąca nie oznacza, że jednostki te nie zapoznały się z materiałem dowodowym. Orzeczenie uprawnionej do tego rozporządzeniem Rady Ministrów jednostki organizacyjnej służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw jest wiążące dla inspektora sanitarnego, gdyż rozpoznanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii takiej jednostki. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.