I SA/Wa 1710/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. I SA/Wa 1710/15, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał A. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego W. G. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz przyznał na rzecz radcy prawnego W. G. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 10 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła opinia radcy prawnego W. G. z dnia 10 marca 2016 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 3 lutego 2016 r. wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. W dniu 17 marca 2016 r. A. K. wystąpił z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje: Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W odniesieniu do żądania skarżącego dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych należy wskazać, że zbędność rozpoznania wniosku z 17 marca 2016 r. w tym zakresie wiąże się z tym, że wnioskodawca, jako osoba, która wszczęła postępowanie sądowe dotyczące decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego, a więc w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej, z mocy ustawy – art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w tym postępowaniu. O bezprzedmiotowości wniosku skarżącego w tym zakresie wypowiedział się już referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 3 listopada 2015 r. Bezprzedmiotowość wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wynika z faktu pozostawania w obrocie prawnym prawomocnego postanowienia z dnia 3 listopada 2015 r., I SA/Wa 1710/15, na mocy którego skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na skutek tego orzeczenia, Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego W. G. Okoliczność ta, wobec tego, że przyznanego skarżącemu prawa na postawie art. 249 p.p.s.a. nie cofnięto, stoi na przeszkodzie przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu na skutek identycznego, co już wcześniej uwzględnione, żądania zgłoszonego w kolejnym wniosku o prawo pomocy. Należy też stwierdzić, że okoliczność, iż ustanowiony pełnomocnik z urzędu odmówił skarżącemu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę nie stanowi podstawy ponownego orzekania przez Sąd lub właściwy organ sądowy o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2016 r., II OZ 65/16). Właściwość sądu administracyjnego w sprawach z zakresu prawa pomocy w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika ogranicza się bowiem wyłącznie do ustanowienia takiego pełnomocnika i nie obejmuje uprawnienia wyznaczenia do pełnienia tej funkcji konkretnej osoby, co należy do zadań właściwej korporacji prawniczej (art. 245 § 2 oraz art. 253 p.p.s.a.). Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy, wskazujące na to, że skarżący złożył w dniu 17 marca 2016 r. kolejny wniosek o prawo pomocy w zakresie całkowitym pomimo tego, że korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz na mocy prawomocnego postanowienia z 3 listopada 2015 r. przyznano mu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego należało stwierdzić, że zachodzi opisana w art. 249a p.p.s.a. sytuacja zbędności rozpoznania wniosku o prawo pomocy, prowadząca do umorzenia postępowania. Z powołanych względów, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.